🤫 درون‌گرایی؛ کمبود اجتماعی بودن نیست، تفاوت در سیم‌کشی مغز استباور رایج این است که درون‌گرایی یعنی خجالتی بودن یا دوست نداشتن مردم. اما پژوهش‌های عصب‌شناسی نشان می‌دهند تفاوت اصلی، در جایی عمیق‌تر از شخصیت است: در نحوه‌ی پردازش تحریک توسط مغز.هانس آیزنک، روان‌شناس، اولین کسی بود که فرضیه‌ای مطرح کرد که امروز شواهد علمی زیادی از آن حمایت می‌کنند: درون‌گراها، سطح پایه‌ی برانگیختگی قشر مغزشان بالاتر از برون‌گراهاست. یعنی مغزشان از قبل، در حالت استراحت، فعال‌تر است؛ برای همین محرک بیرونی کمتری برای رسیدن به نقطه‌ی «اشباع» لازم دارند.نتیجه‌ی عملی‌اش این است: یک مهمانی شلوغ که برای برون‌گرا انرژی‌بخش است، برای درون‌گرا، فقط چند برابر سریع‌تر به نقطه‌ی خستگی ذهنی می‌رسد.پژوهش دیگری هم نشان داد سیستم دوپامینی مغز درون‌گراها، به پاداش‌های بیرونی (تشویق، هیجان اجتماعی، ریسک) واکنش ضعیف‌تری نشان می‌دهد؛ در حالی که برون‌گراها، از همین محرک‌ها لذت بیشتری می‌برند. برای همین درون‌گراها معمولاً به فعالیت‌های کم‌محرک‌تر و عمیق‌تر گرایش دارند.نکته‌ی مهمدرون‌گرایی، اختلال نیست؛ یک استراتژی زیستی متفاوت برای مدیریت انرژی ذهنی است. درون‌گراها می‌توانند کاملاً اجتماعی باشند؛ فقط بعدش به زمان بیشتری برای «شارژ شدن» در تنهایی نیاز دارند.#روانشناسی #درونگرایی #مغز #پژوهش🆔️ @science_magazine