🐕 آزمایشی که یک روان‌شناس رو، ۵۰ سال بعد، وادار کرد نظریه‌ی خودش رو کاملاً وارونه کنهسال ۱۹۶۷. مارت

🐕 آزمایشی که یک روان‌شناس رو، ۵۰ سال بعد، وادار کرد نظریه‌ی خودش رو کاملاً وارونه کنهسال ۱۹۶۷. مارتین سلیگمن، دانشجوی دکترای بیست‌وچهارساله‌ی دانشگاه پنسیلوانیا، داشت یه آزمایش کاملاً متفاوت انجام می‌داد؛ چیزی درباره‌ی شرطی‌سازی کلاسیک، نه درباره‌ی افسردگی یا امیدواری.طرح آزمایش ساده بود. سگ‌ها رو به سه گروه تقسیم کردن. گروه اول، وقتی شوک الکتریکی می‌گرفتن، می‌تونستن با فشار دادن یه دکمه، شوک رو متوقف کنن. گروه دوم، دقیقاً همون شوک رو، همون موقع، می‌گرفتن؛ اما هیچ دکمه‌ای نداشتن. هرچی تلاش می‌کردن، شوک خودبه‌خود، مستقل از رفتارشون، قطع می‌شد. گروه سوم، اصلاً شوکی نمی‌گرفتن.بعد، همه‌ی سگ‌ها رو بردن تو یه جعبه‌ی جدید که یه دیوار کوتاه وسطش بود؛ یه طرف کف برق‌دار بود، طرف دیگه نه. این‌بار، همه‌شون می‌تونستن به‌راحتی از رو دیوار بپرن و فرار کنن.سگ‌های گروه اول و سوم، سریع یاد گرفتن بپرن و فرار کنن.اما سگ‌های گروه دوم، همون‌هایی که تو مرحله‌ی اول هیچ کنترلی نداشتن، کار عجیبی کردن: حتی سعی نکردن فرار کنن. فقط دراز کشیدن، زوزه کشیدن، و تسلیم شوک شدن؛ با اینکه راه فرار، درست جلوی چشمشون بود.سلیگمن اسم این پدیده رو گذاشت «درماندگی آموخته‌شده». تفسیرش این بود: اون سگ‌ها، تو مرحله‌ی اول، یاد گرفته بودن که هیچ کاری‌شون، نتیجه رو عوض نمی‌کنه. این «یادگیری»، بعداً به موقعیت تازه هم تعمیم پیدا کرد؛ حتی وقتی کنترل واقعاً ممکن بود.این ایده، به یکی از تأثیرگذارترین نظریه‌ها در فهم افسردگی انسان تبدیل شد؛ نه به‌عنوان یه ضعف شخصیتی، بلکه به‌عنوان یه واکنش آموخته‌شده به شرایط تکراری و کنترل‌ناپذیر.اما بذار بگم چرا این داستان یه پیچش شگفت‌انگیز داره.پنجاه سال بعد، سلیگمن و همکار اصلیش استیون مایر، با ابزارهای مدرن عصب‌شناسی، دوباره سراغ همون آزمایش رفتن. و به یه نتیجه‌ی کاملاً برعکس رسیدن.اونا نشون دادن، انفعال (تسلیم شدن) اون سگ‌ها، حالت «آموخته‌شده» نبود؛ حالت پیش‌فرض و خودکار مغز، در برابر یه تهدید کنترل‌ناپذیره. اون چیزی که واقعاً باید «یاد گرفته» بشه، برعکسه: حس کنترل داشتن. یه بخش از مغز به اسم قشر پیش‌پیشانی داخلی، وقتی حیوان (یا انسان) کنترل واقعی روی یه موقعیت پیدا می‌کنه، فعال می‌شه و اون واکنش خودکار انفعال رو مهار می‌کنه.یعنی درماندگی، حالت پیش‌فرض ذهنه؛ امید و کنترل، چیزیه که باید فعالانه ساخته بشه.و شاید جالب‌ترین بخش ماجرا اینه: خودِ سلیگمن، به‌جای اینکه باقی عمرش رو صرف مطالعه‌ی درماندگی کنه، مسیرش رو کاملاً عوض کرد و شد بنیان‌گذار یه شاخه‌ی کاملاً جدید تو روان‌شناسی: روان‌شناسی مثبت‌گرا؛ مطالعه‌ی علمی شکوفایی، امید، و بهزیستی انسان.انگار خودش هم، از دل کشف درماندگی، یاد گرفت که باید بره سراغ ساختن کنترل.#روانشناسی #افسردگی #تاریخ_علم #پژوهش🔗 https://www.psychologynoteshq.com/learned-helplessness/🆔️ @science_magazine