آزمایشی که ثابت کرد عشق، غذا نیستدهه‌ی ۱۹۵۰. باور غالب روان‌شناسی این بود که بچه به مادرش دلبسته می‌

آزمایشی که ثابت کرد عشق، غذا نیستدهه‌ی ۱۹۵۰. باور غالب روان‌شناسی این بود که بچه به مادرش دلبسته می‌شه چون مادر بهش غذا می‌ده؛ یه رابطه‌ی کاملاً معاملاتی. اسم این نظریه بود «نظریه‌ی گنجه‌ای».هری هارلو، روان‌شناس دانشگاه ویسکانسین، این فرض رو قبول نداشت. بچه‌میمون‌های رزوس رو بلافاصله بعد از تولد از مادر واقعیشون جدا کرد و تو یه قفس، دو تا «مادر» مصنوعی گذاشت: یکی از سیم فلزی سرد، اما با یه بطری شیر؛ اون یکی، فقط یه اسکلت سیمی پوشیده‌شده با پارچه‌ی نرم، بدون هیچ غذایی.اگه نظریه‌ی گنجه‌ای درست بود، باید بیشتر وقتشون رو کنار مادر سیمیِ غذادار می‌گذروندن. اتفاقی که افتاد، برعکس بود.بچه‌میمون‌ها تا هجده ساعت از شبانه‌روز رو چسبیده به مادر پارچه‌ای می‌گذروندن؛ فقط برای شیر خوردن سراغ مادر سیمی می‌رفتن و سریع برمی‌گشتن. وقتی یه شیء ترسناک وارد قفس می‌شد، به مادر پارچه‌ای پناه می‌بردن؛ اون براشون نقش یه «پایگاه امن» رو بازی می‌کرد.هارلو نتیجه گرفت: چیزی که بچه رو به مادرش وصل می‌کنه، غذا نیست؛ نیاز به لمس و گرماست. این یافته، نگاه روان‌شناسی به دلبستگی و نحوه‌ی نگهداری از نوزادان در بیمارستان‌ها و پرورشگاه‌ها رو کاملاً عوض کرد.یک نکته‌ی مهم برای شفافیتهارلو بعدها آزمایش‌های به‌مراتب سخت‌گیرانه‌تری هم انجام داد، از جمله انزوای کامل برخی بچه‌میمون‌ها برای ماه‌ها؛ آسیبی که ماندگار بود. این آزمایش‌ها بعدها یکی از دلایل اصلی شکل‌گیری قوانین سخت‌گیرانه‌ی امروزی درباره‌ی اخلاق پژوهش روی حیوانات شدند.#روانشناسی #دلبستگی #تاریخ_علم #پژوهش🔗 https://www.simplypsychology.org/harlow-monkey.html🆔️ @science_magazine