🏺 شیشه‌گری در ایران باستان؛ فناوری‌ای که از هنر فراتر رفتشیشه برای انسان باستان فقط یک ماده تزئینی نبود؛ ترکیبی از مهندسی حرارت، شیمی مواد و مهارت دستی بود. در ایران، شواهد تولید شیشه دست‌کم به اواخر عصر مفرغ می‌رسد؛ برای نمونه، قطعات و رشته‌های شیشه‌ای در محوطه چغازنبیل گزارش شده و این سنت در عصر آهن، هخامنشی و سپس ساسانی ادامه پیدا کرد. اما اوج شیشه‌گری در ایران باستان را می‌توان در دوره ساسانی، حدود سده سوم تا هفتم میلادی مشاهده کرد.ساسانیان از روش‌هایی مانند دمیدن شیشه، قالب‌گیری، تراش چرخ‌دار، ایجاد برجستگی و افزودن رشته‌های شیشه‌ای استفاده می‌کردند. ظروف دارای تراش‌های هندسی عمیق و الگوهای موسوم به «لانه‌زنبوری» از شاخص‌ترین آثار این دوره‌اند. ﻿یکی از نکات جالب، شیشه تخت برای پنجره‌ها است. در تخت سلیمان بقایای کوره‌ای متعلق به نیمه نخست سده ششم میلادی پیدا شده که شواهدی از تولید شیشه‌های پنجره‌ای و بطری‌های کوچک در آن ارائه می‌کند. شیشه ساسانی فقط در ایران مصرف نمی‌شد. برخی ظروف شیشه‌ای با ویژگی‌های ساسانی به نقاط دوردست، از جمله چین و ژاپن، راه یافته‌اند؛ یک نمونه مشهور از شیشه ساسانی حتی در خزانه شوسوئین ژاپن نگهداری شده است. از نظر علمی نیز ترکیب شیشه اهمیت دارد. پژوهش‌های شیمیایی نشان داده‌اند که بسیاری از شیشه‌های دوره اسلامی ایران از نوع سیلیکا–سودا–آهک بوده‌اند و در برخی نمونه‌ها خاکستر گیاهان شورپسند منبع اکسید سدیم بوده است. صنعتگران ایرانی، به‌ویژه در دوره ساسانی، آن را به سطح بالایی از تنوع فنی و هنری رساندند.منبع تصویری معتبر: نمونه‌های موزه‌ای را می‌توان در مجموعه‌های British Museum و Metropolitan Museum of Art هم مشاهده کرد.