💢۳۰ ثانیه آویزان شدن از بارفیکس چه تاثیری روی بدن می‌گذارد؟آویزان‌ شدن ممکن است فعالیتی غیرفعال به نظر برسد، در حالی که دست‌ها و ساعدها برای نگه‌ داشتن بدن روی میله به‌شدت درگیرند.بیشتر افراد با پایان دوران کودکی، تفریح آویزان شدن از میله را کنار می‌گذارند، اما متخصصان می‌گویند آویزان شدن از یک میله یکی از آن عادت‌های دوران کودکی است که خوب است در بزرگسالی هم ادامه پیدا کند، زیرا آویزان‌ شدن از میله، حتی برای تنها ۳۰ ثانیه، می‌تواند به کشش عضلات بالاتنه و تقویت قدرت و استقامت دست‌ها و ساعدها کمک کند؛ تمرینی ساده که می‌تواند به‌ویژه برای افرادی که ساعت‌های طولانی پشت میزنشین‌اند یا دائم سرشان در گوشی است، مفید باشد. آویزان‌ شدن در ساده‌ترین شکل آن با کمک میله بارفیکس محکم و ایمنی را که بالای سر قرار می‌گیرد و می‌توان آن را در چارچوب در نصب کرد، انجام می‌شود و کافی است با دست‌های صاف میله را بگیرید و بخشی یا تمام وزن بدنتان را با دست‌ها تحمل کنید.به گزارش تایم، در آویزان‌ شدن غیرفعال، همان‌طور که از نامش پیدا است، بدن را رها می‌کنید و اجازه می‌دهید طبیعت، نیروی جاذبه و بدنتان کار خود را انجام دهند. در این حالت، شانه‌ها به‌ سمت گوش‌ها بالا می‌روند و شانه‌ها، بازوها و تنه کشیده می‌شوند، اما آویزان‌ شدن فعال به تلاش بیشتری نیاز دارد. باید سعی کنید تیغه‌های شانه را از گوش‌ها دور کنید و به‌ سمت پایین بکشید. این کار عضلات اطراف شانه‌ها و پشت را درگیر می‌کند و ثبات بیشتری به وجود می‌آورد.در هر دو نوع آویزان‌ شدن، آرنج‌ها صاف می‌مانند و پاها می‌توانند روی زمین باشند یا از آن جدا شوند. وادنال آویزان‌ شدن غیرفعال و فعال را دو سر یک طیف می‌داند. حتی در نوع غیرفعال نیز برای آنکه فرد با ایمنی از میله آویزان بماند، مقداری فعالیت عضلانی لازم است، اما در نوع فعال، فرد باید آگاهانه و با جدیت تلاش کند بدنش را در وضعیت موردنظر نگه دارد.احتمالا پس از این تمرین احساس می‌کنید قامتتان کمی کشیده‌تر و شانه‌هایتان کمتر جمع شده‌اند.البته این به آن معنا نیست که ۳۰ ثانیه آویزان‌ شدن از میله وضعیت بدنی را برای همیشه اصلاح می‌کند یا درد کمر و شانه را درمان می‌کند. این تمرین تنها بالاتنه را در وضعیتی قرار می‌دهد که شاید در زندگی روزمره به‌ندرت تجربه شود و همین موضوع است که می‌تواند توضیح دهد چرا افراد پس از پایین‌ آمدن از میله، معمولا احساس می‌کنند بدنشان نرم‌تر و رها‌تر شده است.آویزان‌ شدن ممکن است فعالیتی غیرفعال به نظر برسد، در حالی که دست‌ها و ساعدها برای نگه‌ داشتن بدن روی میله به‌شدت درگیرند. مهم‌تر از همه، این تمرین استقامت دست‌ها را افزایش می‌دهد و به تقویت قدرت گرفتن نیز کمک می‌کند، اما تاثیر اصلی آن بر افزایش استقامت برای نگه‌ داشتن است. این استقامت در فعالیت‌های مختلف، از حمل کیسه‌های خرید گرفته تا آماده‌ شدن برای حرکت بارفیکس، کاربرد دارد.پژوهش‌ها درباره آویزان‌ شدن‌های کوتاه‌مدت و تفریحی محدود است و بیشتر مطالعات روی صخره‌نوردان انجام شده‌اند. سال ۲۰۲۶ در مطالعه‌ای کوچک ، ۱۱ صخره‌نورد تا زمانی که دیگر توان نگه‌ داشتن میله را نداشتند، از آن آویزان ماندند.یک کارآزمایی تصادفی‌ دیگر هم نشان داد هنگامی که صخره‌نوردان باتجربه به‌مدت هشت هفته با انگشتان خود آویزان شدند و به‌تدریج وزنه‌های بیشتری به بدنشان افزودند، برخی شاخص‌های قدرت دست در آن‌ها بهبود یافت.در این مطالعه از وزنه اضافی و گیره مخصوص صخره‌نوردی استفاده شد و شرکت‌کنندگان نیز افراد مبتدی نبودند که آویزان‌ شدن آرام ۳۰ ثانیه‌ای را امتحان کنند. با این‌ حال، نتایج از این دیدگاه حمایت می‌کند که اگر دست‌ها مرتب برای تحمل وزن بدن به کار گرفته شوند، به‌تدریج توانایی بیشتری در این کار پیدا می‌کنند.قدرت گرفتن دست یکی از شاخص‌های سلامتی عمومی است و می‌دانیم که میان قدرت گرفتن دست و طول عمر ارتباط وجود دارد. در مطالعه‌ای روی نزدیک به ۱۴۰ هزار نفر در ۱۷ کشور، قدرت کمتر دست با افزایش خطر مرگ و بیماری‌های قلبی‌عروقی ارتباط داشت.افراد مبتدی مجبور نیستند از همان ابتدا تمام بدنشان را از زمین جدا کنند و برای شروع، میله می‌تواند در ارتفاع پایین‌تری قرار گیرد. استفاده از یک چهارپایه یا سکوی کوتاه هم بسیار مفید است. افراد مبتدی می‌توانند میله را با هر دو دست بگیرند، زانوها را کمی خم کنند و به‌ اندازه‌ای از وزن بدن را روی پاها نگه دارند که کشش قابل‌کنترل باشد. با افزایش آمادگی و احساس راحتی می توان به‌تدریج وزن بیشتری را به دست‌ها منتقل کرد و اصلا لازم نیست از همان ابتدا ۳۰ ثانیه کامل آویزان بمانید. توصیه می‌شود با ۱۰ ثانیه آویزان‌ شدن با تکیه‌گاه شروع کنید و آن را سه تا پنج بار، با استراحتی کوتاه میان هر نوبت، تکرار کنید.🆔@ScientificDialectics