غزلِ دموکراسی دلبده مجالی‌ام، ای یار، تا پناه شومز زیر گیسوی تو، گرمِ اشتیاه شومنگاهِ روشن تو، دولت است و اختیارمباد لحظه‌ای از عشق بی‌پناه شومبه چشمِ تو وطنم، سرزمین صلح و سکوتکه بی‌سپاه و ستم، فتحِ بی‌سلاح شومنه خونی از رگ دنیا بریزد از تمنّااگر به خلوت دل، مهمانِ ماه شومدموکراسی یعنی این، که بی تشر، بی زوردر آستانه‌ی عشقت، چنین گواه شوم#رسول_کرمی_ذوله @sedae_paye_baroon