چه گفتی به نام بلندِ حکیم؟سخن‌های سستت، همه ننگ و بیمزبانت سزاوارِ زهرِ افعی استنگاهت سزاوار نفرینِ کوری استاگر خنده بر ریشه‌ها می‌زنیبه روی خودت زهر هم می‌زنیدر اندیشه‌ات جز سبُکی چه بود؟که بر قله‌ها زخم بیهوده سود؟شناسنامه‌ی این زبان جاودانبه هر سرزمین رفته چون کهرباننه با دشمنانش خمید و نه سوختحرام است بر تو زبانی که او دوختتو بی‌باورِ نام و تاریخ و خاککجا آدمی؟ تو جزء غباری و هلاک.#رسول_کرمی_ذوله@sedae_paye_baroon