آغاز 36 سالگییعنی شروع #عُمری کهنصفش رفت ، و معلوم نیست...؟چند فصل دیگه ازش باقی مونده باشه.می‌دونین چیه...؟یه وقتایی «صدمو» گذاشتم ،نه برای #خودم ،بلکه برای همه...از «خانواده» و «فامیل» بگیر...تا #دوست و «رفیق» ،همیشه تَهِ جیبم و کارتام اگر چیزی بود...؟نمی‌ذاشتم برای خودم بمونه و ،خرج می‌کردم برای اونایی که دَست و دِلبازیم رو دیده بودن...نه #دل پُر «دردمو» ،برای غم‌هاشون «اشک» ریختم...برای آروم کردنشون خودمو توی طوفان رها کردم ،شنیدی که می‌گن طرف سَرش مال خودش نیست؟آره من هیچوقت برای خودم نبودم...چون در لحظه زندگی می‌کردم وحس می‌کردم همه ، هم عقیده و افکار مَنَن ،اما فهمیدم اینا تمام معادلات ذهن پاک خودمه نه دیگران.و الان توی بُرهه‌ای از زمان زندگی می‌کنیم ،که «آدما» کاری می‌کنن که دَستِ خودت و تَمامِ احساساتت رو بگیری و کِز کنی یه گوشه از «قلبت» و #دنیای کوچیکت...دَرِ قلبت رو گِل بگیری...!!#احساسات و #عواطفت رو «سرکوب» کنی...!نه چون بَد شدیا نه...؟چون یاد گرفتی ازشون فاصله بگیری و خودتو ازشون قایم کنی.الانم دیگه خسته ام...؟نه از «انسانیت» و کاشتن بَذرِ مهربونی ،از اینکه با هر بار #دوست داشتن ،تکه‌ای از #من کَنده شُد و کسی نفهمید...!چون این دنیا ، نه به #عشق وفاداره ،نه به دل‌های «صاف» رَحم می‌کنه...ماها توی روزگاری نفس می‌کشیم که ،#عشق بازیچه اس و اسباب بازیه...!احساسات پاک ، نقطه ضعف...و مهربونی یه جور حماقت.توی دنیایی که #سواد رو با «پول» می‌سنجن ،و انسانیت تو صفِ طولانیِ فراموشی گُم شده ،به طوری که اینجا «خاک» هم گاهی از بوی انسانیت خجالت می‌کشه...و #من دُرُست در میانه‌یِ این خاکِستَریِ بی رَحم ،تبدیل شدم به آدمی که ،زخم هامو به کسی نشون ندم ،و اشک‌هامو قورت بدم...تا بتونم تَه مونده «خودمو» برای خودم نگهدارم.و امروز ،#یازدَهُمِ «مُرداده»...زاد روز زمینی شدنم...نه برای «شمع» و «کیک» ،نه برای «تبریک» و «لبخندهای» مصنوعی...فقط برای اینکه بدونی...؟یکی هنوز هست ،که با تمام شکستگی هاش...با #قلبی پُر از خستگی ،هنوز «انسان» مونده...و دِلِش هنوز ، بی صدا می‌تپه.#رسول_کرمی_ذوله@sedae_paye_baroon