" دیدن" گذشته در اینده ؛ یااینده در گذشته...سلام حمیدجانبا ایده ی حضرتعالی موافقم ،تفکر واندیشه است که انسان را متمایز از دیگران می کند وعمق وپختگی کلام انها است که انسان را مسحور می کند این سحر در جاهائی خوب است ودر جاهائی بد، استانیسلاوسکی هنرمند ومتفکر بزرگ روس که روز جهانی تئاتر را بنامش گذاشتند؛ بر این عقیده بود که وظیفه بازیگر؛هنرپیشه، جادو کردن تماشاگرومخاطب است با تسلط برنقش، تا از جایش تکان نخورد ومات مبهوت در گیر زندگی نقش گردد، این جادو وسحر زدگی را توان وتسلط بازیگر می دانست در اندیشه ی مخاطب ویا تماشاگر... اما "برشت" با اینکه این تفکر را بسیار دوست می داشت،کار عجیبی کرد که بسیار قابل توجه وستایش است ،وقتی تماشاگررا در اوج بازی به سحر برد، یکباره از زندگی نقش خارج می شود وخودش می شود وهشدار می دهد این نمایشنامه است که انرا برشت نوشته وکارگردانی کرده است از جادو وسحر زدگی بیرون بیائید وفکر واندیشه کنید تادر اجرا سهیم باشیدوتعامل کنید.این سبک از کار را تئاتر" حماسی" می گویند که بنام برشت ثبت شده است وروز جهانی تئاتر را هم بنام اوگذاشته اند. نکته ای را بگویم این نوع کار را ما در تعزیه ی بومی خودمان داریم وقتی شمر طفلان حسین را با شلاق می زند بازیگر است که بشدت محکم این کار را انجام می دهد تا عواطف واساسات تماشاگران را برانگیزد وبگریاند در این کار موفق هم هست.اما در حین اجرای واقعه؛ تحت تاثیر قرار می گیرد وخودش می شود از نقش شمر خارج می شود و بران صحنه واقعه می گرید این همان است که از نقش فاصله گرفته وخودش شده است وبر مظلومیت حسین وکودکانش می گرید.-- این همان فاصله گذاری است که برشت متفکرانه انرا بنام خود ثبت وضبط کرده است وما شبیه خوانی راخیلی قبل از او ائینی انجام داده ایم اما قانومندیش را منطق اجرائیش را او فرموله کرده واینک جهان بنام او این سبک را می شناسد. -- در سال ۷۳ همین نوع از اجرا را در سالن قشقائی تئاتر شهر اجرا کردم در نمایشنامه ای بنام "آخرین رسالت" که زندگی ابراهیم خلیل و مبارزات وبت شکنی هایش وذبح فرزند ش اسماعیل و... که به سلامت از انهابیرون می اید و از نقش ابراهیم بیرون می اید وخودش می شود از روی سن ؛صحنه به داخل تماشاگران می اید وشمایلی بر گردنش اویزان است شمایل را به دست می گیرد وبه تماشاگران اینگونه پیامش را می دهد.ابراهیم -- (که دیگر ابراهیم نیست بلکه خودش شده است به مخاطب وتماشاگرهامی گوید:) "راستی اسماعیل شما کیست؟ قربانی شما کدام است؟شغل، شهرت،شهوت،موقعیت ،مقام،پول،زن وفرزند و...نمی دانم،ولیکن نیک می دانم که چگونه می توان ریشه ابلیس را در وجود قطع کرد.با شما هستم به چه می اندیشید؟ابلیس!پس بنگرید."،سپس مجلس شیطان و....این شکل کار را حماسی می گویند.دانستن این مطلب هم بد نیست که بدانیم تئاتر؛نمایش زائیده ائین است...اینک سهیم شویم در اندیشه ی دیگران ونقد کنیم افکارشان را به سبک هنری ودینی واجتماعی وعلمی وفلسفی و...در چنین شرایطی جامعه واجتماعی پویا وسالم خواهیم داشت.باشما هستم برو بچه های دیروز و مردان نیک وبزرگوار امروز ۳/۴۱ ها ؛به چه می اندیشیددیروز یا امروز؟نمی دانم،شما بگوئید...MGHV