"عقل از دروازه ی عشق می آید"دروازه ی عشق از محبت خالیستهمان ساندروازه ی محبت از عشق تهیسترفتم به در میخانه دیدم ساقی نشسته پکر استگفتم چه شده؟ گفت عابد درمسجدبه نماز استگفتم صنما قبله نما پیمانه پر کن ذکر ائین توهستی پریشان چرائی؟دل به خود دار که دلداری عشاق محیاست خمار جرائی؟ جام از می پر کن که نمازم به همینجاستسجاده رنگین کن که محراب همینجاستساقیا صوفی همینجاست نشئگی از سر پریده استخمارم می ناب بیارم خواب نمی اید سراغم غمگسارمعقل سرخ شراب سرخ می طلبد تااتش بزند به جانممخور اندوه که بازارت گران اید به عشق سخاوت کن قبولمشو ملول که اید نوید بهار بعد از زمستان عریان وخموش وجهولناله سر مکن که آواز طبیعت دربهار می رسد به گوشزاتشکده سرخ پوشی باعقل سرخ می ایدبا نام امید از سلاله ی زرتشت که دراتشگاه زین پس مغان وباربدان برقصند به فرمان ایزدپاک سرشتبرقصند وبکوبند بر دوهل وشیپور که حاجی فیروز نوید جشن وبهار وسرور می اورداز جانب زرتشت سرونازکه بکارید در وجودتتان سه چیز که تا ابد باقی ایستباعقل وعشق سه نیک پندارگفتار وکردار نیک همیشه باقیستعقل از دروازه ی تمدن می گذرد تا به شهرعشق برسدعارفان وعاشقان در مکده اند تا راز هستی را بارمز عشق بگشایندکجایند سبکبالان ؟ درمیخانه در پی ایزد به سمایند...معرفت جویان هو هو کنان می عشق ومحبت سر می کشندتا بیاید شب نو روز نو اندیشه ی نو نو روز...MGHV