"فرهنگسرای شادی"کودک که بودم در عصر پهلوی دوست داشتم در "کاخ جوانان"فعالیت داشته باشم اما به عللی نت

"فرهنگسرای شادی"کودک که بودم در عصر پهلوی دوست داشتم در "کاخ جوانان"فعالیت داشته باشم اما به عللی نتوانستم، تا اینکه "انقلاب" شد ومن به عشق پدرم که دوست داشت پسرش معلم باشد ؛معلم شدم و باعشق کار می کردم از اینکه رزق وروزی حلال داشتم بسیار خرسند بودم وهیچ شغلی را با ان برابر نمی دیدم زیرا کار فرهنگی مستلزم داشتن اخلاق وادب ودانش و"هنر" بود یک کار اجتماعی تروتمیز وپاک ، که با دنیای پاک کودک ونوجوان وجوان،سر وکار داشت بعضی ها که بوئی از انسانیت نبرده بودند مانند خر چوسونه ها که بوی گند می دهند ومعروف هستند به چوس خورک،که دائم بوی گند تولید می کنند واز دهنشان نجاست می بارد به ما وبه مال و منال ما که کسب وروزی بسیار حلال است انگ حرام خواری و نا حلالی می زدند در حالی که خودشان تا خرخره تو لجن گوته ور بودند ونمی دانستند که چه گوه ای خورده اند که بوی بد چوس خورک گرفته اند... باری بقول معروف :"انکه به ما نریده بود کلاغ کون دریده بود‌"،ضرب المثلی که عمق فاجعه را در بی تربیتی وبی سوادی خانواده ی مدعی تحصیلات نشان می دهد که عقده؛ تمام وجودشان را گرفته است ودل دردودردسر گرفته اند ودچار تهوع گردیده اند و خزعبلات بالا اورده اند..‌.امروزه هرکس از ننه اش قهر می کند درانستاگرام وتلگرام وواتساپ مطلب می گذاردکه حتی سواد روزنامه ای ندارد تا چه رسد به پژوهش وتحقیق ومطالعه!!!!! بگذریم،به هنر روی اوردم تا در قالب نمایشنامه وفیلمنامه اسیب شناسی اجتماعی وروانی بکنم ؛"پیسی کانالیز"؛احساسات واپس زده را تجزیه وتحلیل و "اکسیون" خط کلی متن را اغناگرانه؛ "انتریک"چگونگی وقایع را پرداخت واقع بینانه بکنم.در کانون تربیتی سلمان -- همان کاخ جوانان سابق-- مشغول کار شدم . در دوران پهلوی برای کاخ های جوانان بودجه سالیانه در نظر گرفته می شد که در عصر انقلاب بودجه برداشته شد وکم کم به مراکز اموزشی ودردامد زائی تبدیل شد سپس فرهنگسرا ها رسالت هنری وپرورشی کاخ های جوانان را عهده دار شدند در محیطی بزرگ تر وبازتر ...محیط ومکانی که سرگرم کردن جوانان را در اجتماعی سالم وبانشاط وشادی ،پر می کرد وفلسفه اش براساس پر کردن اوقات فراغت جوانان به مطالعه وسرگرمی سالم بنا شده بودتا جوانان کاخ نشینی را و محیط تربیتی را خارج از محیط مدرسه تجربه کنند... از ناهنجاری ها دور باشند ودر اجتماعی سالم پرورش واموزش پیدا کنند... نمی دانمبه فلسفه ی شادی رسیده ایم یانه؟فرهنگسرای شادی به رسالت نشاط و خشنودی دست یافته است تا بتوانیم ایمان تازه ای خلق کنیم و افرینش امید داشته باشیم یا نه؟امیدی که راه رسیدن به نور است در صراط مستقیم اگاهانه وکشف وشهود عارفانه در مکتب شادی وتعامل انسانی...نمی دانمتفکرمنصفانه باشما وارائه ی راه حل نیز باشما...MGHV