"پرستش"ستایش از دل پرستش بیرون می اید وآفرینش آغاز می گردد وعشق متولد می گردد.آغاز پرستش با عشق است و وجه اشتراک انها فرد است اما مزدوج ومشترک،انسان خودشیفته یکی است اما دو "من"؛دارد عاشق خودش است،همانند نیلوفر ابی که وقتی در برکه ؛دراب خودرا دید عاشق خود شد وتنها در برکه ماند.خداوند خدابا تعقل هستی را افرید وانسان را برای خودش خلق کرد تا عاشق او باشد چنانکه می فرماید:"کنت کنزا مخفیا فاحببت ان اعرف فخلقت لخلق لاعرف = گنج پنهانی بودم دوست داشتم شناخته شوم افریده ها را افریدم تا شناخته شوم."ودر قرآن سریعا می گوید:"وما خلقت الجن والانس الا لیعبدون = جن وانس را نیافریدم مگر عبادت کنند مرا"، ذاریات ایه ۵۶بنابراین عشق زائیده عبادت و معرفت است وعبادت در تفاسیر، شناخت عنوان شده است،دو محرک که یک جهت مشترک را دنبال می کنند، عشق یکطرفه وجود ندارد،اگر هم باشد خودشیفتگی واز خود بیگانگی"الیناسیون" وبیماری روانی است ودچار "مازوشوئیسم"؛خود آزاری،افراطی که در نهایت به "سادیسم"؛مردم آزاری تبدیل می شود.عشق نبوغی است که از عقل تراوش می کند و میل واستعدادو توانائی و کمال جوئی مشترک ایجاد می کند که در یکدیگر خود را به زیبائی می بینند ومی فهمند ودرک می کنند دل بهم می دهند ودلداده می شوند واوج خواستن وزیبائی وجذابیت را تجربه می کنند واین تجربه واقعیتی است که از هر علم ودانش برتر است وانسان را به واقعیت برترمی رساند واقعیت برتر همان حقیقت است که در پنداروگفتار وکردارنیک؛هویدا واشکار ودریافت می شود.عبادت وپرستش چنین جایگاه رفیع وعاشقانه دارد وقتی به نمازی هستی عاشقانه در جستجوی خویشتن خویش هستی دنبال خود متعالی واصلی ،من؛من، خود من ،تا در آغوش او که امیال مشترک داری،جذب نور وآگاهی شوی و ارام بگیری، از سرما گرگ ودزد ونا امنی و نا آرامی ودغدغه واضطراب وهراس وبیم وترس و... خلاص گردی وبه امید وارزو ورویاهای جذاب عاقلانه وعاشقانه ی نیک؛ سرانجام برسی،همانند مولوی که می گوید:"گفت پیامبر رکوعست وسجودبر در حق کفتن حلقه ی وجود"،در قلعه را بگشائید که می خواهم داخل در "امنیت"و ارامش واسایش وخلود وبی حد ومرزی و جاودانگی گردم؛انجا سرزمین "من" هاست که"ما"،شده است"امت واحده"،که درد مشترک عشق مشترک که فقط یک معبود دارد،نه هزاران صنم، مانند، شغل وشهرت وشهوات ومقام وپول و زن وفرزند و...اینجا دنیاست ولی انجا دنیای واقعی وحقیقی آخرت که فقط یک جهت را دنبال می کند شاهراه بزرگ"صراط مستقیم"، که مقصود ومقصدش کعبه ی دل هاست،عقل به تنهائی به انجا نمی رسدحتما نیازمند عشق است...ادم های رند می خواهند پا روی انسان ها ؛انسانیت بگذارند وانها را نردوان؛نردبان ترقی خود کنند چون فقط دنیا را می بینند!غافل از احوال دل خویشتن هستند، علم ودانش وعقل خشک،تحقیر شده در دنیا می ماند، محبت ومهربانی وعاطفه ونعمت ورحمت را که از عشق زائیده می شودرا نمی بینند"رحمانیت"و"رحیمیت"،را نمی بینند در گیر و داد " من اعتراض می کنم پس من هستم ؛من شک می کنم پس هستم؛من می اندیشم پس من هستم و..."،هستند.می اندیشم که چه بشود؟!دنیا فنانی تمام وخاک و نیستی...اما وقتی می گوئی:"من پرستش می کنم پس من هستم."ویا "من عبادت می کنم پس من هستم"،پای تعقل وعشق ومعرفت وشناخت وعرفان را به میان می اوری وخود را در دیگری جستجو می کنی سمبل عشق می شوی"ونحن اقرب الیه من حبل الورید" می گردی که می شود:" ولقد خلقنا الانسان ونعلم ما توسوس به نفسه ونحن اقرب الیه من حبل الورید = وبه تحقیق انسان را افریدم وبه وسوسه های نفسش اگاهیم واز رگ گردن به او نزدیکتریم" سوره ق ایه ۱۶ پس" من نماز می خوانم پس من هستم"تو چگونه هستی؟همانند ویکتور هوگو که می گوید:"نماز این است نه علم کشف مشهودات وپدیده ها که انسان را به حیرت وا می دارد"،بفکردنیا هستیویا اخرتویا بفکر هردو..."وکذلک جعلنکم امه وسطا " بقره ایه ۱۴۳ امت وسط باشید.نمی دانمعقل،عشق ،عرفان و علم و معرفت وشناخت و...افراط وتفریط نه،عشق منجر به پرستش وپرستش اوج عشق ومعرفت وشناخت است.امت وسط... MGHV