گاهی چیزی که بیشتر از همه می‌خواهیم از آن رها شویم، همان چیزی است که ذهنمان با تلاش برای فرار از آن، دردش را بیشتر می‌کند.ذهن مدام به دنبال راه‌حل می‌گردد؛ فکر می‌کند، تحلیل می‌کند، گذشته را زیر و رو می‌کند و آینده را پیش‌بینی می‌کند تا از درد درونمان خلاص شویم. اما مسئله اینجاست که خودِ ذهن، بخشی از همین مسئله است.مثل رئیس پلیسی که مأمور پیدا کردن یک آتش‌افروز است، در حالی که خودش همان آتش‌افروز است.تا زمانی که خودمان را با افکارمان یکی بدانیم و تصور کنیم «من همان ذهن و افکارم هستم»، راهی برای رهایی واقعی از درد پیدا نمی‌کنیم.اما لحظه‌ای که بتوانیم افکارمان را ببینیم، بدون اینکه با آنها یکی شویم، اتفاق مهمی رخ می‌دهد؛ ذهن دیگر فرمانروای زندگی ما نیست.در آن سکوت و حضور، چیزی عمیق‌تر از ذهن آشکار می‌شود: بودن.و شاید همین‌جا باشد که برای نخستین بار، به جای اینکه مدام به دنبال خودِ واقعی‌مان بگردیم، آن را تجربه کنیم. #نیروی_حال #اکهارت_توله@sedaye_daron