در هر سیر معنوی، مهم‌ترین کار این است که هر وقت ذهن به این‌سو و آن‌سو می‌رود، دوباره آن را بازگردانی

در هر سیر معنوی، مهم‌ترین کار این است که هر وقت ذهن به این‌سو و آن‌سو می‌رود، دوباره آن را بازگردانیم و بر یک چیز متمرکز کنیم.پس چرا به‌جای هر چیز دیگر، آن را به سوی خودِ خویش خود اگاهی که دنیای بیرون را مشاهده میکند بازنگردانیم؟چرا به جای دنبال کردن موضوعات بیرونی، خودِ آگاهی را مورد توجه قرار ندهیم؟رامانا می‌گوید: همین بازگرداندن توجه به «خود»، خودکاوی و خودشناسی است؛ و در نهایت، کاری جز این لازم نیست.رامانا ماهارشی---وقتی توجه را آگاهانه به خودشبه خودِ آگاهی، به حقیقت وجودی بازمی‌گردانیم#رامانا_ماهارشی در این سخن، مسئلهٔ #خودشناسی را بسیار ساده و در عین حال ریشه‌ای مطرح می‌کند.#ذهن به‌طور طبیعی پیوسته در حال حرکت است؛ از یک فکر به فکر دیگر، از خاطره‌ای به خاطره‌ای، از نگرانی به آرزو و از گذشته به آینده. در سادانا یا هر تمرین معنوی، نخستین کار این نیست که ذهن را نابود کنیم یا جلوی آمدن افکار را بگیریم؛ بلکه هر بار که ذهن از موضوع مورد توجه دور شد، آن را دوباره بازگردانیم.اما پرسش اصلی رامانا اینجاستاگر قرار است توجه را بارها و بارها بازگردانیم، چرا آن را به سوی خودِ توجه‌کننده بازنگردانیم؟معمولاً توجه ما همیشه متوجه «چیزی» بیرونی است: یک فکر، احساس، شخص، خاطره، هدف یا تجربه، یا در روش های مختلف مدیتیشن روی مانترا یا تنفس یا... است.@sedaye_daron