🔹 وقتی مدیران با کمک رسانه‌ها، آمارهای منفی را زیرِ قالی پنهان می‌کنند!!! ✍ مجید بیرانوند | روزنامه‌نگار🔻 ​همه ما دوران کودکی را به یاد داریم؛ روزهایی که برای فرار از تنبیه یا تنبلی، زباله‌ها و خرده‌ریزهای اتاق را زیر قالیِ خانه پنهان می‌کردیم. اتاق در ظاهر تمیز، مرتب و بی‌نقص به نظر می‌رسید، اما همه می‌دانستیم که زیر آن لایه ظریفِ تار و پود، کثافت در حال انباشته شدن است. راه رفتن روی آن قالی، به مرور زمان با حسِ برجستگی‌های ناخوشایند همراه می‌شد و در نهایت رازِ ما یک روزی برملا می‌شد! 🔻 ​امروز، این تصویرِ کودکانه و معصوم، به استراتژی رسمی، هوشمندانه و البته تراژدیک بسیاری از مسئولان و مدیران در مواجهه با افکار عمومی تبدیل شده است: «سیاستِ آمارهای گزینشی! ».🔻 ​مدیران امروز، استادانِ چیدمانِ ویترین هستند. آن‌ها با لحنی سرشار از اعتمادبه‌نفس، آمارهایی از جنس «گلستان» تحویل جامعه می‌دهند. نمودارهای صعودی، درصدهای موفقیت و رکوردهای بی‌سابقه، همان اتاق به‌ظاهر تمیزی است که به رخ کشیده می‌شود. اما حقیقتِ ماجرا، در بخش‌هایی از آمار است که هرگز خوانده نمی‌شود؛ در بحران‌هایی که بایکوت خبری می‌شوند و در شاخص‌های منفی و ناامیدکننده‌ای که با بی‌رحمی، مثل همان آشغال‌های دوران کودکی، به زیر قالیِ ضخیمِ بوروکراسی و پنهان‌کاری فرستاده می‌شوند.🔻 ​این رویکرد، یک تراژدیِ اجتماعی است. رویکردی که در آن، مسئولان با تکیه بر این داده‌های مهندسی‌شده، صندلی‌های خود را حفظ می‌کنند، تشویق می‌شوند و در نهایت با کارنامه‌هایی کاملاً «سپید و درخشان» از مسند قدرت کنار و در بسیاری از موارد ترفیع می‌گیرند. اما چه کسی با عواقب این پنهان‌کاری دست‌وپنجه نرم می‌کند؟ مردمی که پس از رفتنِ مدیر، ناگهان پاهایشان به برجستگی‌های زیر قالی گیر می‌کند و آوارِ بحران‌های انباشته‌شده، درست بر سر آن‌ها خراب می‌شود.❌​ رسانه‌ها ؛ نگهبانان حقیقت یا شرکای جرم؟🔻 ​در این چرخه‌ی ویرانگر، نقش رسانه‌ها به مراتب دردناکتر و گزنده‌تر از سوءرفتار مدیران است. رسانه‌ای که رسالتش پهن کردن نور بر تاریکی و پیگیری مطالباتِ برحقِ جامعه است، به یک‌باره تبدیل به کارگزارِ پهن کردنِ همان قالیِ پنهان‌کاری روی گَندکاری‌ها می‌شود.🔻​جای تأسف است که بگوییم امروز بخشی از بدنه مطبوعات و رسانه‌ها، شرفِ قلم را به بهای ناچیزِ یک هدیه، حق‌السکوت یا رپرتاژهای سفارشی می‌فروشند. آن‌ها به جای آنکه لبه قالی را بالا بزنند و زباله‌ها را به مردم نشان دهند، روی آن پا می‌کوبند تا برجستگی‌ها صاف به نظر برسند! 🔻 این سکوتِ سفارشی، بزرگترین خیانت به مردمی است که به قلمِ اینان اعتماد کرده بودند. وقتی رسانه، زبانِ گویایِ آمار گزینشیِ مدیر می‌شود، عملاً به تثبیت و تکرار این رفتارهای فریبکارانه کمک می‌کند.​🔻 ​آمارهای گزینشی شاید بتوانند چند صباحی صندلی یک مدیر را بیمه کنند و رسانه‌های مواجب‌بگیر را راضی نگه دارند، اما واقعیت‌های کفِ جامعه با نمودارهای گزینشی تغییر نمی‌کنند. سفره‌های کوچک‌شده، شاخص‌های در حال سقوط و ناامیدی تزریق‌شده به بدنه جامعه، همان بوی تعفنیست که دیگر هیچ قالیِ ضخیمی [حتی به ضخامت تمام رسانه‌های جیره بگیر] نمی‌توانند آن را پنهان کند.٢٨ تیر ١۴٠۵​@sedayelorestan