گاهی خودِ تصمیم، مردم را نمی‌ترساند؛ بی‌خبری از تصمیمی که قرار است گرفته شود، آنها را می‌ترساند.مردم شاید با یک تصمیم سخت کنار بیایند، اگر بدانند چرا گرفته شده، چگونه اجرا می‌شود و قرار است چه اتفاقی بعد از آن رخ دهد.آنچه اعتماد را فرسوده می‌کند، همیشه خودِ سختی نیست؛  «ابهام» است.اینکه امروز گفته شود «ممکن است فردا تصمیم بگیریم» و هم‌زمان گفته شود «هنوز برنامه‌ای نداریم».این ترکیبِ سَمی، غیرحرفه‌ای و غیرمسئولانه، بیشتر از آنکه نشانه اقتدار تصمیم‌گیری باشد، تصویری از بلاتکلیفی به جامعه می‌دهد.و جامعه‌ای که آینده‌اش را نمی‌تواند پیش‌بینی کند، به‌تدریج از آینده می‌ترسد.شاید هنوز اتفاقی نیفتاده باشد.شاید فردا بنزین همان قیمت امروز باشد.شاید هیچ تغییری رخ ندهد.اما اضطراب، برای شروع شدن، همیشه به وقوع یک حادثه احتیاج ندارد.گاهی کافی است مردم احساس کنند کسانی که قرار است درباره فردای آنها تصمیم بگیرند، خودشان هنوز نمی‌دانند فردا چه خواهند کرد.آن وقت، پیش از آنکه تصمیمی گرفته شود، سایه تصمیم روی زندگی مردم افتاده است.و شاید تلخ‌ترین قسمت ماجرا همین باشد:مردم فقط از گرانی نمی‌ترسند؛از بی‌خبری می‌ترسند.فقط از تصمیم سخت نمی‌ترسند؛از تصمیم ناگهانی می‌ترسند.فقط از فردای گران نمی‌ترسند؛از فردایی می‌ترسند که نمی‌دانند چه کسی و بر اساس چه نقشه‌ای قرار است آن را برایشان بسازد.مردم از این می‌ترسند که یک روز رئیس‌جمهورشان صبح از خواب بیدار شود و بگوید «من خودم هم صبح جمعه از گرانی بنزین مطلع شدم!» در اقتصادِ ملتهب، هر کلمه می‌تواند موجی بسازد.یک جمله می‌تواند بازار را نگران کند.یک ابهام می‌تواند مردم را به خرید زودتر، ذخیره کردن بیشتر یا عقب انداختن تصمیم‌هایشان وادار کند.و درست از همین‌جا، چیزی آغاز می‌شود که شاید در هیچ جدول اقتصادی ثبت نشود: «فرسایش اعتماد» اعتماد، چیزی نیست که یک‌شبه فرو بریزد.گاهی قطره‌قطره از دست می‌رود؛ مثل آبی که از شکافی کوچک بیرون می‌زند و تا وقتی کسی متوجه می‌شود، دیگر ظرف تقریباً خالی است.برای همین، درباره مسائلی مانند بنزین، مسئولان بیش از هر چیز باید بدانند که جامعه فقط منتظر «تصمیم» نیست؛ منتظر اطمینان است.مردم حق دارند بدانند چه چیزی قرار است تغییر کند، چرا تغییر می‌کند و این تغییر قرار است آنها را به کجا ببرد.و اگر هنوز برنامه‌ای وجود ندارد، شاید بهتر باشد پیش از آنکه از «فردا یا پس‌فردا» سخن گفته شود، ابتدا همان برنامه ساخته و از آن صحبت شود. چون فردای مردم، آزمایشگاه تصمیم‌های دقیقه نودی نیست؛ زندگی آنهاست! همان زندگی ساده‌ای که هر صبح با صدای روشن شدن موتور یک خودرو آغاز می‌شود و شب، پشت در خانه‌ای کوچک، با حساب و کتاب قبض‌ها و کرایه و خرید و اجاره به پایان می‌رسد.پس پرسش هنوز سر جای خودش باقی است؛ پرسشی ساده، اما سنگین:قرار است فردای مردم با برنامه ساخته شود، یا قرار است فقط یک روز پیش از رسیدنش، درباره آن تصمیم بگیریم؟شاید فردا یا پس‌فردا هیچ اتفاقی نیفتد.اما یک چیز همین حالا اتفاق افتاده است:مردم فهمیده‌اند که ممکن است درباره یکی از مهم‌ترین هزینه‌های زندگی‌شان تصمیمی گرفته شود، در حالی که هنوز گفته می‌شود برنامه‌ای برای آن وجود ندارد.شاید هنوز هیچ تصمیمی گرفته نشده باشد، اما مسئله فقط خودِ تصمیم نیست؛ مسئله این است که مردم احساس کنند سرنوشت فردایشان در اتاق‌هایی رقم می‌خورد که خودِ تصمیم‌گیرندگان هنوز نمی‌دانند قرار است در آن اتاق‌ها چه تصمیمی بگیرند.و شاید سؤال اصلی همین باشد:مردم قرار است هزینه‌ی یک تصمیم اقتصادی را بپردازند، یا هزینه‌ی بی‌برنامگی پیش از آن را؟سوم شهریور ١۴٠۵@sedayelorestan