💢 معاون رییس جمهور: فردا یا پس‌فردا درباره بنزین تصمیم می‌گیریم؛ اما هنوز برنامه‌ای نداریم!💢 یاددا

💢 معاون رییس جمهور: فردا یا پس‌فردا درباره بنزین تصمیم می‌گیریم؛ اما هنوز برنامه‌ای نداریم!💢 یادداشتی درباره اضطرابی که گاهی پیش از حادثه، وارد خانه‌های مردم می‌شود✍ مجید بیرانوند | روزنامه‌نگار🔹 بعضی خبرها را لازم نیست کامل بخوانی تا بترسی.گاهی فقط یک جمله کافی است؛ جمله‌ای کوتاه که مثل صدای آرام بسته شدن دری در نیمه‌شب، آدم را از خواب می‌پراند.«ممکن است فردا یا پس‌فردا تصمیمی درباره بنزین گرفته شود.»همین.و بعد، درست در ادامه، جمله‌ای دیگر می‌آید؛ جمله‌ای که انگار سایه جمله اول را بلندتر می‌کند:«هنوز هیچ تصمیم مشخص و برنامه مدونی در دولت در این خصوص نداریم.»این دو جمله را که کنار هم می‌گذاری، چیزی در میانشان شکل می‌گیرد؛ چیزی شبیه شکاف باریکی در دیوار که هرچه بیشتر نگاهش می‌کنی، عمیق‌تر به نظر می‌رسد.قرار است فردا یا پس‌فردا تصمیمی گرفته شود، اما هنوز برنامه‌ای وجود ندارد.پس آن تصمیم قرار است از کجا بیاید؟از کدام اتاق؟از کدام میز؟از کدام پرونده؟از کدام محاسبه؟آیا شب گذشته، کسی نشسته و عددها را روی کاغذ نوشته است؟ آیا سناریویی بررسی شده؟ آیا کسی حساب کرده است که اگر بنزین تغییر کند، این تغییر تا کجا پیش خواهد رفت؟یا قرار است صبح از خواب بیدار شویم و ببینیم تصمیمی گرفته شده که شب قبل هنوز وجود نداشته است؟این پرسش‌ها شاید ساده به نظر برسند، اما زندگی مردم با همین پرسش‌های ساده اداره می‌شود؛ با عددهایی که در ظاهر کوچک‌اند و در زندگی، بزرگ.بنزین فقط بنزین نیست.یک قطره‌اش شاید چیزی نباشد؛ اما وقتی هزاران میلیون قطره کنار هم جمع می‌شوند، تبدیل به سِیلی می‌شوند که می‌تواند از خیابان‌ها عبور کند و خودش را به بازار برساند.قیمت بنزین روی تابلوی جایگاه تغییر می‌کند، اما اثرش همان‌جا نمی‌ماند.از باک خودرو بیرون می‌آید، سوار تاکسی می‌شود، پشت کامیون می‌نشیند، وارد کارخانه می‌شود، در مسیر توزیع کالا حرکت می‌کند و سرانجام، بی‌آنکه کسی دعوتش کرده باشد، پشت سفره خانواده می‌نشیند.آن‌وقت دیگر کسی نمی‌پرسد بنزین چند تومان شده است.مردم می‌پرسند چرا کرایه بیشتر شده؟چرا کالا گران‌تر شده؟چرا هزینه زندگی باز هم بالا رفته است؟و شاید هیچ‌کس متوجه نشود که آن موج از کجا شروع شده بود.اما عجیب‌تر از خودِ خبر، زمان شنیدن آن است.در روزهایی که دلار از مرز تاریخی ۲۰۰ هزار تومان عبور کرده، مردم دیگر به عددها مثل گذشته نگاه نمی‌کنند. عددها برایشان شبیه عقربه‌های ساعتی شده‌اند که هر لحظه می‌توانند به جای جلو رفتن، چیزی را از زندگی‌شان کم کنند.دلار بالا می‌رود و مردم به قیمت مواد غذایی نگاه می‌کنند.دلار بالا می‌رود و صاحبخانه را به یاد می‌آورند.دلار بالا می‌رود و راننده به هزینه تعمیر خودرو فکر می‌کند.دلار بالا می‌رود و کارگر، پیش از آنکه حقوقش را بگیرد، خرج‌های ماه بعدش را حساب می‌کند.در چنین روزهایی، خبر بنزین دیگر فقط یک خبر نیست، بلکه مثل صدایی در یک فیلم ترسناک است که از انتهای یک راهروی تاریک شنیده می‌شود؛ هنوز چیزی دیده نمی‌شود، اما آدم می‌داند چیزی در حال نزدیک شدن است.شاید میان قیمت بنزین و برخی کالاها رابطه‌ای مستقیم وجود نداشته باشد؛ اما ذهن مردم همیشه با فرمول‌های رسمی اقتصاد زندگی نمی‌کند.مردم با تجربه خودشان قضاوت می‌کنند.آنها بارها دیده‌اند که افزایش یک عدد، چگونه به افزایش عددهای دیگر منتهی شده است.برای همین، وقتی امروز از بنزین حرف می‌زنند، مردم فقط به قیمت بنزین فکر نمی‌کنند؛ آنها به فردا فکر می‌کنند.به فردایی که هنوز نیامده، اما هزینه‌هایش از همین امروز روی میز نشسته‌اند.راننده به کرایه فردا فکر می‌کند.تولیدکننده به هزینه حمل‌ونقل.فروشنده به قیمت خرید کالایی که هفته آینده باید بفروشد.و پدر یا مادری که همین حالا هم حساب دخل و خرجش با هم جور درنمی‌آید، به این فکر می‌کند که اگر یک هزینه دیگر به زندگی اضافه شود، کدام قسمت از زندگی را باید حذف کند.شاید شام فردا کمی ساده‌تر شود.شاید سفر بعدی لغو شود.شاید لباس جدید خریداری نشود.شاید خریدِ داروی مهمی به تعویق بیفتد.بحران همیشه با صدای شکستن شیشه و فرو ریختن دیوارها وارد خانه نمی‌شود.گاهی آرام می‌آید.گاهی فقط یک عدد است.گاهی یک خبر کوتاه مثل همین صحبتهای معاون رئیس‌جمهور! گاهی یک جمله که مسئول آن را در چند ثانیه می‌گوید و فراموش می‌کند؛ ساعت‌ها در ذهن میلیون‌ها نفر باقی می‌ماند.