❌ جنگ بیانیه‌ها روی گسل بحران؛ ⚔ تقابلِ خطرناک «بیمارستان شفا» و تأمینِ اجتماعیِ لرستان در کویر بیک

❌ جنگ بیانیه‌ها روی گسل بحران؛ ⚔ تقابلِ خطرناک «بیمارستان شفا» و تأمینِ اجتماعیِ لرستان در کویر بیکاری! ✍ مجید بیرانوند | صدای لرستان🔹 ​زیرِ پوستِ اقلیمی که سایه سنگین و ممتد بیکاری، نَفَسِ معیشت دیار لرستان را به شماره انداخته است، هر تخت بیمارستانی و هر صندلی کار، نه یک عدد معمولی، که مرز میان هست و نیستِ یک خانوار است. 🔹 این روزها، تقابل میان اداره‌کل تأمین اجتماعی لرستان و بیمارستان خصوصی شفا، از حصار مکاتبات اداری خارج شده و به رینگِ «تقابلِ بیانیه‌های خطرناک» در انظارِ عمومی تبدیل گشته است؛ دوئلی ویرانگر که قطعاً ترکش‌های آن مستقیماً بر تنِ رنجورِ امنیتِ اقتصادی استان و سلامت جامعه می‌نشیند.🔹 ​ماجرا از تیغِ تیزِ یک بیانیه به قلم دکتر فکوری مؤسس و رئیس هیات مدیره بیمارستان شفا آغاز شد؛ جایی که «روح‌اله فکوری» بزرگ‌ترین کارآفرینِ بخش خصوصی کشور «در حوزه‌ی سلامت» با گلایه از «صدور رأی خلاف قانون و خارج از سابقه‌ی درمان کشور» و انباشت مطالبات سال ۱۴۰۳، هشدار داد که در صورت عدم برکناری «گودرزی» مدیر تأمین اجتماعی لرستان و ارجاع پرونده به دادگاه صالحه، دست به اقدامی انتحاری خواهد زد و پس از ترخیص بیماران بستری، چراغ بزرگ‌ترین بیمارستان خصوصی کشور را خاموش خواهد کرد. تهدیدی هولناک که ترخیص بیماران و رها کردنِ دردمندان روی تخت‌های بیمارستان در کنار شاغلینِ فراوان این بیمارستان را به عنوان ابزار فشار به کار گرفت.🔹 در سوی مقابل، دستگاه بیمه‌گر نیز با صدور جوابیه‌ای تند، ضمن طرحِ اتهاماتی نظیر «فرار از مسئولیت قانونی»، «امتناع از ارائه دفاتر مالی» و تنظیم لیست‌ها بر مبنای «حداقل حقوق»، از صیانت از حقوق بین‌نسلی بیمه‌شدگان سخن گفت و شمشیرِ «پیگیری قضایی و مطالبه خسارات» را از غَلاف بَرکِشید.🔹 ​این تبادل آتشِ تهدیدها، آبستن پیامدهای ویرانگری است. وقتی یک سو با اهرمِ سنگینِ «تعطیلی درمانگاه و آوارگی بیش از هزار پرسنل» به میدان آمده و سوی دیگر با پناه بردن به تهدیدهای قضایی و انقباض‌های بوروکراتیک، اقدام به مقابله می‌کند، قطعاً بازنده مطلق «مردم» هستند.🔹 آمارها و واقعیت‌های بی‌طرفانه حکم می‌کنند در استانی که نرخ بیکاری آن در بحرانی‌ترین لایه‌های کشور سیر می‌کند، تعطیلی حتی یک بنگاه خدماتی-درمانی، یعنی تزریق بحران به پیکرِ نیمه‌جانِ اقتصاد محلی؛ و در مقابل، بازی با جان و درمان بیماران به بهانه‌های ساختاری، خط قرمزی است که اخلاق حرفه‌ای حکم می‌کند هیچ کس حق عبور از آن را ندارد! 🔹 ​خط قرمز ما امروز همانند همیشه، «مردم» است؛ چه بیماری که روی تخت بیمارستان چشم به راه درمان است و چه پرسنلی که نان‌آور سفره‌ی خانواده‌ی خود در این دیار محروم است. اکنون بیش از هر زمان دیگری، پادرمیانی فوری و مدبرانه‌ی مسئولین استانی و کشوری، دستگاه‌های نظارتی و مراجع بالادستی ضرورت دارد. این نهادها باید با جایگزین کردن حسابرسی‌های دقیق و بی‌طرفانه به جای این رینگِ پرهزینه رسانه‌ای و تهدیدهای متقابل، ریشه‌ی مناقشه را بخشکانند. باید دست‌اندازهای مالی با تفاهم و قانون‌گرایی هموار شود تا هم حقوق بین‌نسلی کارگران صیانت گردد و هم نبضِ حیاتِ بزرگ‌ترین سنگر خصوصیِ درمان استان، در فضایی به دور از التهاب و واهمه ، آرام‌بخشِ تنِ رنجور بیماران باشد.۶ مرداد ١۴٠۵@sedayelorestan