✔️ *حجاب باران؛ «فراموشی چرخه‌ای بحران»*🖊 دکتر مهتا بذرافکن، جامعه شناسباران موهبت الهی این سرزمین تشنه است. وقتی می‌بارد، همه لبریز از ذوق، اشتیاق و شکرگزاری می‌شویم. اما یک روی سکه دیگر هم وجود دارد: وقتی باران می‌بارد، جامعه وارد حالت سرخوشی ناشی از باران (Social Rainfall Trance) می‌شود. این آرامش فریبنده باعث می‌شود بحران ساختاری آب پنهان بماند و هیدروکراسی از این سکوت سود ببرد.باران تمرکز عمومی را از سوال‌های اصلی می‌گیرد:چه کسانی تصمیم می‌گیرند؟چه کسانی سود می‌برند؟چرا ساختارهای ناعادلانه تغییر نمی‌کنند؟این Social Rainfall Trance، مطالبه‌گری را موقتاً خنثی می‌کند و اجازه می‌دهد چاه‌های غیرمجاز، کشاورزی پرمصرف و بحران آبخوان‌ها فراموش شوند. باران زیباست، اما رهایی‌بخش نیست. رهایی فقط زمانی آغاز می‌شود که جامعه از این دلخوشی کوتاه عبور کند و مطالبه‌گری پایدار را انتخاب کند.در این فضای احساسی و رمانتیک، 40 سانت آبگیری دریاچه ارومیه نباید به معنای پایان بحران روایت شود. پر شدن سدها به این معنا نیست که ساختن سدهای بیشتر راه نجات است. یادمان نرود حقابه تالاب‌ها و رودخانه‌های دائمی چگونه در فصل خشک تاراج شد.اگر این روایت‌ها باور شوند، مسئلهٔ آب ناگهان از سطح «حق عمومی» و «بحران ساختاری» به سطح «نعمت الهی» و «اتفاق خوب» تقلیل پیدا می‌کند. این همان لحظه‌ای‌ست که هیدروکرات‌ها با خیال راحت نفس می‌کشند؛ زیرا باران زدگی جامعه، مطالبه‌گری را خنثی می‌کند.حقیقت این است که کمبود باران مشکل اصلی ایران نیست؛ مشکل اصلی انباشت قدرت، انحصار تصمیم‌گیری و تولید روایت‌هایی است که ساختارهای ناعادلانه را پنهان می‌کنند. تالاب‌ها و دریاچه‌ها در ماه‌های خشک سال آب ندارند و عدالت زیستی قربانی می‌شود.باران می‌آید، اما آبخوان‌ها همچنان خالی‌ و آسیب دیده اند. فرونشست زمین در کمین ماست، آب‌های زیرزمینی میراث گرانبهامان از دست رفته است. باران می‌آید،اما،چاه‌های غیرمجاز و کشاورزی پرمصرف همچنان بخش اعظم آب کشور را می‌بلعد.باران می‌آید، اما زیرساخت‌های آب و فاضلاب همچنان نشتی‌های چند میلیارد مترمکعبی دارند.باران می‌آید، اما رودخانه‌ها آسیب‌دیده و چرخه تصمیم‌گیری‌های سوداگرانه همچنان ادامه دارد.این چرخه فراموشی تصادفی نیست؛ مکانیسمی اجتماعی–سیاسی است که هیدروکراسی هر سال بدون پاسخ‌گویی، همان سیاست‌های فرسوده را بازتولید می‌کند. وقتی جامعه درگیر Social Rainfall Trance می‌شود، روایت‌ها نیز هدایت می‌شوند و میدان سیاست آب از پرسش‌های جدی خالی می‌ماند.هیچ بارانی نمی‌تواند ساختارهای ناعادلانه را اصلاح کند. بارش فقط طبیعت را موقتاً تازه می‌کند؛ اما مدیریت آب نیازمند شفافیت هیدروسیاسی، پاسخ‌گویی نهادی و مطالبه‌گری پایدار است.تا وقتی جامعه از این فریبندگی باران عبور نکند و نقش هیدروکراسی در شکل‌دهی بحران به‌صراحت دیده نشود، حتی ترسالی هم نمی‌تواند بحران آب ایران را نجات دهد.@sedayepayeab1