.کسی گوید نزدیک ممشاد دینَوَری(متوفی ۲۹۹) شدم. درویشی درآمد و گفت: سلام علیکم. جواب وی باز دادند. گف

.کسی گوید نزدیک ممشاد دینَوَری(متوفی ۲۹۹) شدم. درویشی درآمد و گفت: سلام علیکم. جواب وی باز دادند. گفت: اینجا هیچ جای پاکیزه هست که کسی بتواند مُرد؟ جایی اشارت کردند. آنجا چشمۀ آب بود.درویش طهارت نو کرد و رکعتی چند نماز بکرد و آنجا شد که بدو اشارت کرده بودند و پای دراز کرد و جان بداد.(رساله قشیریه، تصحیح بدیع‌الزمان فروزانفر، ص۵۲۶)درویشی ناشناس می‌آید و پرسشی غریب دارد. جویای جای پاکیزه‌ای است که برای مردن مناسب باشد. نشانش می‌دهند بی‌هیچ حرف دیگری. آنجا، چشمه‌ٔ آبی است که مرگ را زیبا می‌کند. چشمه‌ٔ آبی است که شبیه تازگی‌ روح است. می‌رود به مجاورت چشمه. وضو می‌گیرد. نماز می‌گزارد. با دوست مناجات می‌کند. نمازی همچون دیدار. دیدار جان با جانِ جان. آن وقت خرسند و آرام دراز می‌کشد. چشم‌هایش را می‌بندد و می‌میرد..