.«به ذکر گفته‌هایی از اکهارت در این رابطه بسنده می‌کنیم: «لحظۀ حالی که خداوند در آن نخستین انسان را آفرید و لحظهٔ حالی که در آن آخرین انسان ناپدید خواهد شد و لحظهٔ حالی که من در آن صحبت می‌کنم همه با خداوند یکی است، با خدایی که هم‌اکنون یکی است، کسی که با نور خداوند می‌زید، از گذشت زمان و از آنچه که پیشِ روی اوست، آگاهی ندارد. بلکه فقط نسبت به یک ابدیت، خودآگاه است... لذا او نه از آینده چیز نوئی نصیبش می‌شود و نه از شانس و اقبال، چراکه او در «اکنون» زندگی می‌کند، اکنونِ ابدی که هر لحظه‌اش مشحون از سرسبزی حیات است»(ص۱۳۳)«ما به راستی خواستار تداوم نیستیم بلکه خواهان تجربهٔ فوری یک شادمانی تمام عیار هستیم. فکر طلب تداوم یک چنین تجربه‌ای نتیجه خودآگاهی نسبت به تجربه و متقابلاً «عدم هشیاری کامل» نسبت به آن است. مادامی که «منی» وجود دارد که «در حال این تجربه» است، لحظه «جامع» نیست. زندگی ابدی زمانی متحقق می‌شود که آخرین حد و مرز بین «من» و «اکنون» ناپدید شود. یعنی زمانیکه فقط «اکنون» هست و نه چیزی دیگر. برعکس جهنم یا «دور باطل لعن و نفرین»، تداوم و جاودانگی همیشگی زمان لایتناهی نیست، بلکه جهنم، دایره‌ای بسته، تداوم و حرمانی است که در اثر سرگردانی در تعقیب چیزی است که هرگز نمی‌توان به آن نائل شد.جهنم، بی‌خردی است، جهنم ناممکنی جاودانه است، تداوم خودشیفتگی، خودمحوری و خودتسخیری است. جهنم یعنی تلاش برای دیدن چشم‌مان، یعنی تلاش برای شنیدن گوش‌هامان و بوسیدن لب‌هایمان.»(ص۱۳۴-۱۳۵)«گوته» همین حقیقت را به زبانی بیان می‌کند که ممکن است برای ذهن امروزین ساده‌تر باشد: «والاترینی که انسان می‌تواند به آن نائل شود حیرانی است و اگر پدیدهٔ ابتدائی او را دچار حیرانی کند، بگذار خشنود باشد. آن رخداد هیچ چیز والاتری نمی‌تواند به او ببخشد. او نباید برای رفتن به ماورای آن جستجو کند. حد همین جا است»(ص۱۳۹)(حکمت بی‌قراری، آلن واتس، ترجمهٔ مرسده لسانی، نشر بهنام، ۱۳۷۸).