ریلکهٔ خیلی عزیز (۲)«آقای کاپوس عزیز، لطفاً اگر غمی وجودتان را فرامی‌گیرد، چنان عظیم که هیچ‌گاه مانن

ریلکهٔ خیلی عزیز (۲)«آقای کاپوس عزیز، لطفاً اگر غمی وجودتان را فرامی‌گیرد، چنان عظیم که هیچ‌گاه مانند آن را تجربه نکرده‌اید، و اگر تشویش، همانند بازی نور و سایهٔ ابرها بر دستانتان و بر تمام کارهایی که انجام می‌دهید سایه می‌افکند، نهراسید. باید فکر کنید که چیزی دارد در شما رخ می‌دهد، که زندگی شما را فراموش نکرده، که در دستان تو هستید و رهایتان نخواهد کرد. چرا می‌خواهید هرگونه نگرانی، غم یا افسردگی را از زندگی‌تان حذف کنید، در حالی‌که نمی‌دانید این حالات چه تأثیری بر شما می‌گذارند؟... اگر برخی از این احساساتْ بیمارگونه به نظر می‌رسند، به این فکر کنید که بیماری وسیله‌ای است که هر موجودی برای رهایی از آنچه بیگانه است، به آن نیاز دارد؛ در این‌باره، آدم فقط باید کمک کند که بیمار بماند، که بیماری خود را تمام و کمال بیرون بریزد، زیرا این برایش پیشرفت است. آقای کاپوس عزیز، اکنون در درون شما چیزهای زیادی در حال رخ‌دادن است، باید مانند یک بیمار صبور باشید و مانند بهبودیافتگان امیدوار. چون شاید شما هر دو نقش‌ را دارید و حتی بیشتر از آن: شما پزشک خودتان هم هستید و باید مراقب خود باشید. اما در هر بیماری، روزهایی هست که پزشک نمی‌تواند کاری جز صبرکردن انجام دهد. و این همان کاری است که شما باید در جایگاهِ پزشک خود، و بیش از هر کار دیگری، انجام دهید. این‌همه به خود نپردازید. از آنچه برایتان اتفاق می‌افتد نتیجه‌گیری سریع نکنید.؛ بگذارید ابن اتفاقات رخ دهند... در کل، باید دربارهٔ نام‌گذاری‌ها بسیار محتاط بود. اغلب این جُرم‌انگاری است که سبب ازهم‌پاشیدنِ زندگی می‌شود، نه عمل فرد.»(ص۱۰۶ تا ۱۰۸)«چیز دیگری که می‌خواهم به شما بگویم این است: باور نکنید کسی که می‌کوشد به شما تسلّی دهد، بدون گذر از رنج‌ها در سایهٔ کلمات ساده‌ای زندگی می‌کند که گاهی به شما آرامش می‌دهد. زندگی‌ او نیز پُر از رنج و اندوه است و از زندگی شما بسیار عقب‌تر. اما اگر وضعیت متفاوتی می‌داشت، هرگز قادر به پیداکردن این کلمات نمی‌بود.»(ص۱۰۹)نامه‌هایی‌ به شاعر جوانراینر ماریا ریلکهترجمه فرشته کرمانینشر وال، چاپ اول: ۱۴۰۵@sedigh_63