.«دین برای عاشقان است، برای مردان و زنان پرشور، برای مردمانی واقعی که ورای سود و منفعت به چیز دیگری شور می‌ورزند، برای انسان‌هایی که به چیزی معتقدند، که دیوانه‌وار به چیزی امید بسته‌اند و با عشقی ورای ادراک، به چیزی عشق می‌ورزند. بنا به گفتهٔ یک حواریِ نامدار: «و الحال این سه چیز باقی است، یعنی ایمان و امید و محبت. اما بزرگتر از اینها محبت است.»(اول قرنتیان، ۱۳:۱۳)...نقطهٔ مقابل شخص دینی، انسان تهی از عشق است. «و کسی که محبت نمی‌نماید، خدا را نمی‌شناسد زیرا خدا محبت است.»(اول یوحنا، ۴: ۸)...بسیاری از انسان‌های ظاهراً غیر دینی، دیوانه‌وار به چیزی عشق می‌ورزند در حالی که بسیاری از افراد ظاهراً دینی به هیچ چیز بیش از این عشق نمی‌ورزند که هر چه خود می‌خواهند، بکنند و دیگران را نیز ''به نام خدا'' به پیروی از خواسته‌شان وادارند...بدین ترتیب متضاد واقعی فرد دینی؛ انسان خودخواه و بداخلاقِ ترسوست. ابلهی تهی از عشق که لذتی بالاتر از سیر رخسار خویش نمی‌شناسد. مردکی حقیر که توان عشق‌ورزی به هیچ چیز ندارد، الا به شرکت سرمایه‌گذاری خویش...حالا بیایید از عشق سخن بگوییم. عشق‌ورزی به یک چیز، چه معنایی دارد؟... یکی از مفاهیمی که در پسِ پشت عشق نهفته است این است که عشق، مظهر یک بخشش‌ بی‌حدوحصر و یک سرسپردگی بی‌قیدوشرط است. این همان علامت مشخصهٔ عشق یعنی افراط آشکار است. پزشکان به ما توصیه می‌کنند که به میزان متعادل تناول کرده و به تمرین‌های ورزشی بپردازیم. نه افراط کنیم و نه دچار تفریط شویم. اما معتدلانه، یعنی به میزان مشخصی عشق‌ورزیدن، در حالی که همه در پی بهترینند، امتیازی محسوب نمی‌شود... عشق یک معامله نیست، بخششی بی‌قیدوشرط است. یک سرمایه‌گذاری نیست، سرسپردگی است، تسلیم شدن است به هر آن‌چه که پیش می‌آید. عاشقان مردمانی‌اند که پای از تکلیف خویش فراتر می‌نهند، کسانی که پیوسته در پی راه‌هایی هستند که کاری بیش‌ از آنچه از آنها انتظار می‌رود، انجام می‌دهند... جهان بدون عشق، جهانی است که پیمان‌های خشک و تکالیف محتوم بر آن حکم می‌رانند. جهانی که در آن، پناه بر خدا! حقوق‌دانان اعتبار هر چیزی را تعیین می‌کنند. علامت عشق‌ورزی به کسی یا چیزی، بی‌قیدوشرط بودن و افراط است، تعهد و سرسپردگی، آتش و شوریدگی. و نقطهٔ مقابلش مردکی میان‌مایه است، او نه سرد است و نه گرم، فروکاسته تا حدّ میان‌مایگی. نه ارزش رهایی‌بخشی دارد و نه مایه‌ای از نمک...عشق‌ورزیدن به کسی که قابل عشق‌ورزیدن نیست، ارزش‌عشق‌ورزی دارد. عشق‌ورزیدن به کسی که قابلیت عشق‌ورزی دارد، عاشق شدن بر دوستانمان و کسانی که ما را بی‌نظیر می‌خوانند، شاهکاری نیست. بلکه عشق ورزیدن به کسی که قابل عشق‌ورزی نیست، کسی که به ما عشق نمی‌ورزد، کسی که دشمن ماست، عشق‌ راستین است... بدین ترتیب، زندگیِ پریشانِ همراه با عشق و ایمان و امید، بسیار ملیح‌تر، پرشورتر و باارزش‌‌تر از زندگیِ انسانِ محتاطِ درست‌مدارِ ارسطوست که به سهولت به جلو و عقب تاب خورده و طوری این کار را می‌کند که آسان به نظر می‌آید....مفهوم دینی زندگی هنگامی برانگیخته می‌شود که ما گیج و سرگردان شده، امیال و احساسات خود را کنترل نکنیم، هنگامی که خویشتن را در مواجهه با چیزی ببینیم که از حدّ قدرت‌های ما فراتر رفته، بر ما غالب آمده و محورهایمان را از کار می‌اندازد، چیزی که در مقایسه با توانمندی‌های محدود ما غیرممکن است. مفهوم دینی زندگی هنگامی مؤثر و قابل اجراست که صداهای غیرممکن و رخدادپذیری‌های غیرممکن، که آینده‌ای مطلق و پیش‌بینی‌ناپذیر ایجادشان می‌کند، ما را به خود فرامی‌خوانند. اینجا قلمرویی است که چیزها در مقابل دانش ما یا ارادهٔ ما سر فرود نمی‌آورند و ما صاحب هیچ‌گونه اختیاری نیستیم...در مفهومِ دینیِ زندگی،‌ ما با شور و حرارتِ تمام به چیزی عشق می‌ورزیم که در مقابل هرگونه تبیین نهایی مقاومت می‌کند و از این‌که به شکلی مشخص و محدود خلاصه شود، امتناع می‌ورزد...این ادعای انحصارطلبان که خدای قادر متعال، منحصراً بر مردمی ویژه، در زمانی ویژه، مکانی ویژه و زبانی ویژه تجلی می‌یابد، ریشهٔ بسیاری از خشونت‌هایی است که دین به نام خدا مرتکب شده است. نامی که قرار بود نامِ عشق باشد، نه جنگ....دین حقیقی، دینداریِ ناب، به معنی عشق ورزیدن به خداست، که به معنیِ بی‌قراری برای واقعیتی است که جان شما را به خطر می‌افکند، این عشق‌ورزی به معنیِ خدمت به بیوه‌زنان، یتیمان، و بیگانه‌هاست در بدترین خیابان‌های خطرناکترین محله‌ها_ بدون اینکه در دام این ادعا گرفتار آییم که تجلیِ خاصِ الوهی، منحصر به ادیان ویژه‌ای است: «خدا محبت است و هر که در محبت ساکن است در خدا ساکن است و خدا در وی»(اول یوحنا، ۴: ۱۶)(اینک دین: سرشت ایمان در عصر مدرن، جان دی. کپیوتو، ترجمه مرضیه سلیمانی، نشر علم، ۱۳۸۸)@sedigh_63