.«خدایا اکنون که همهٔ گل‌ها حاضر هستندو همهٔ مرغ‌ها بر شاخسار دلم می‌خواننداکنون که همهٔ رودها را می‌بینم که خروشان به دریا می‌ریزندو صفِ کوه‌های زرّین را می‌بینمپیمان یاد می‌کنم هیچگاه... هیچگاهدنیا را فراموش نکنم.»▫️«خدایا من این دنیای تو را دیدمو این آشنایی را هرگزنه تو و نه من فراموش نخواهیم کرد.»▫️«خداوندا شکرکه عشق تو دروغ نیست زیرا که من دروغگو نیستمو زیبایی جهان هموارهاز ابدیت عشقسخن خواهد گفت.»(بیژن جلالی)این شعرها زندگی را همچون فرصتی برای آشنایی روایت می‌کنند. دیدن، رخ می‌دهد. نگاه با زیبایی‌ جهان تلاقی می‌کند. آشنایی تجربه می‌شود. قدردانستنِ این تجربه، کار شاعر است. قدردانستن تجربهٔ آشناییِ با جهان، راه به عشق می‌بَرَد. گویی عشقی بوده که امکان چنین آشنایی شوق‌انگیزی را فراهم کرده است. آشنایی چشم و گوش و دل با گل‌ها و رودها و پرنده‌ها. شاعر از ما می‌خواهد تجربهٔ زیبایی را از یاد نبریم. همچون بذری در خاک روح خود بنشانیم و همواره به آن آب بدهیم. شاید رسالت آدمی‌ در زندگی تجربهٔ تلاقی با زیبایی باشد. و از رهگذر آن لمس عشق آفریدگار.این آشنایی که زادهٔ عشق است، از شاعر می‌خواهد که فراموش نکند: قول بده این تجربهٔ زیبا را از یاد نبری! آن را بزرگ داری و ارج بگذاری. و شاعر قول می‌دهد: خدایا زیبایی جهان را دیدم و قول می‌دهم آن را از یاد نبرم.@sedigh_63