دروازه‌های بهشتسربازی به نام نوبوشیگه نزد هاکوئین آمد و از او پرسید: «آیا به راستی بهشت و جهنمی هست؟»هاکوئین پرسید: «تو که هستی؟»سرباز پاسخ داد: «من یک سامورایی هستم.»هاکوئین گفت: «تو؟ یک سرباز؟ چه جور حاکمی تو را برای حفاظت خود می‌خواهد؟ قیافه‌ات مثل گداها است.»نوبوشیگه آنقدر عصبانی شد که شروع کرد به کشیدن شمشیر، ولی هاکوئین ادامه داد: «پس شمشیر داری! حتماً آنقدر کُند است که سر من را نمی‌تواند ببُرد.»نوبوشیگه شمشیرش را می‌کشید که هاکوئین گفت: «اینجاست که دروازه‌های جهنم باز می‌شوند!»با این کلمه‌ها سامورایی درس استاد را آموخت و شمشیر را به غلاف فرو برد و تعظیم کرد. هاکوئین گفت: «اینجا درهای بهشت باز می‌شوند.»(ذِن، گوشت و استخوان:مجموعه‌ای از نوشته‌های ذن و پیش از ذنگردآوریِ پال رپسترجمهٔ سهراب دریابندریفرهنگ نشر نوص۷۷-۷۸)▫️«آنجا که توییهمهْ دوزخ استو آنجا که تو نیستیهمهْ بهشت است.»▫️ ابوسعید ابوالخیر(اسرارالتوحید، تصحیح شفیعی کدکنی، جلد اول، ص۲۰۵)@sedigh_63