ناتوانی در راحت نشستن...«... مشکل است بفهمیم چطور دنیا می‌تواند با آرام نشستن ما بهتر شود. اما باید آشکار باشد که عمل بدون خِرَد و بدون آگاهیِ روشن از دنیای حقیقی، هرگز نمی‌تواند هیچ چیز را بهتر کند. به علاوه، همان‌گونه که اگر آب گل‌آلود را به حال خود بگذارند صاف‌تر می‌شود، می‌توان دلیل آورد که آنان که آرام می‌نشینند و کاری نمی‌کنند یکی از بهترین امکانات را برای کمک به آرامش دنیای پرآشوب فراهم می‌آورند.در واقع آرام نشستن و به مدت طولانی آرامش داشتن هیچ چیز غیر طبیعی در خود ندارد. گربه‌ها (که حیواناتی طبیعی هستند) این کار را می‌کنند، حتی سگ‌ها و سایر حیوانات حساس‌تر این کار را می‌کنند. مردمی که آنها را انسان‌های اولیه می‌نامیم این کار را می‌کنند ـ مانند سرخ‌پوستان آمریکایی و تقریباً روستاییان تمام ملت‌ها. این هنر برای آن‌هایی که هوش حساس را چنان پرورش داده‌اند که نمی‌توانند از پیشگویی دربارهٔ آینده خودداری کنند مشکل‌ترین کارهاست، و لذا باید در يک چرخش مداوم و مستمر بمانند تا بتوانند پاسخگوی هوش و ذکاوت خویش باشند. اما به نظر می‌رسد که ناتوانی در راحت نشستن و آرام گرفتن و به مراقبه پرداختن، یعنی ناتوانی در تجربه و تحمل کامل دنیایی که در آن زیست می‌کنیم. زیرا انسان، دنیا را با اندیشیدن دربارهٔ آن و کارکردن بر روی آن به آسانی نمی‌شناسد. انسان باید اول آن را مستقیم‌تر تجربه کند، لمس کند و تجربه را بدون جست‌وخیز به سوی نتیجه‌ها و نتیجه‌گیری‌ها ادامه دهد و ادامه دهد.»طریقت ذِننوشتهٔ آلن واتسترجمهٔ هوشمند ویژهنشر بهجتص۲۸۶-۲۸۷@sedigh_63