این‌که چیزی ننوشته‌ام دو علت دارد. اول اینکه زبانم الکن است از خشم، درد و غم. همه چیز واضح است و چشم

این‌که چیزی ننوشته‌ام دو علت دارد. اول اینکه زبانم الکن است از خشم، درد و غم. همه چیز واضح است و چشمانی که بر این کثافت‌کاری بسته است را دیگر با طومار هم نمی‌توان باز کرد. دوم آنکه حرف جدیدی ندارم. آنچه بنظرم می‌رسیده و ایضاً می‌شده علنی نوشت را پیش‌تر نوشته‌ام.…من پیش از همه این اتفاقات نوشته بودم که انگشت اتهام را به سمت چه کسی باید نشانه رفت.اما همانطور که معتقدم اگر کسی به نقش‌آفرینی ج ا در حوادث اخیر اشاره نکند احتمالا دارد با عافیت طلبی و برای منافع وقایع را روایت می‌کند؛ معتقدم کسی که نقش جریان سلطنت‌طلب را نادیده بگیرد هم منافعی در ندیدن و برخورد گزینشی دارد.جریان سلطنت‌طلب و ج ا دقیقا مانند دو لبه‌ی قیچی در برهه‌های متعددی -علی‌رغم تفاوت ظاهریشان- در خدمت هدفی واحد هستند.اپوزوسیونی که خود را در ابتدای کار با صورت‌بندی "یا با من یا با مخالف من" به دیگران تحمیل می‌کند، کاری جز تشدید دوقطبی‌های مخرب نمی‌کند.مثال پهلوی‌طلبی هم درست مانند ج ا است؛ بدون هیچ حد یقفی برای تعیین شکست یا پیروزی و بدون هیچ خط‌کشی برای امر اخلاقی. هر دو اگر روزی زمین خوردند تا انتهای مسیر سینه خیز می‌روند.طرفداران ایده سلطنت "در بهترین حالت" باید سلطنت را نه به عنوان ایدئولوژی بلکه به عنوان امکان در نظر بگیرند. امکانی که اگر آن را به بته‌ی آزمایش گذاشتید و جواب نداد، باید فرمان را چرخاند. قرار نیست در رو در بایستی تاول‌های پایتان بمانید. قطب‌نمای اخلاقی را نباید از کار انداخت.آدم نباید شبیه دشمنش شود. همانقدر بی‌مسئولیت، همانقدر حق به جانب و همانقدر مخرب.پ.ن: این متن برای حدود دو هفته قبل است.