اصابت نقشه زندگی هر فرد متفاوت است. هر کسی نقشه‌ای دارد که در آن افراد مهم زندگی، ارتباطات، وسایل م

اصابت نقشه زندگی هر فرد متفاوت است. هر کسی نقشه‌ای دارد که در آن افراد مهم زندگی، ارتباطات، وسایل مورد علاقه، مسئولیت‌ها و چیزهای دیگر قرار دارند. نقشه‌ای که شاید هر فرد خودش هم تمام و کمال از کوچه پس کوچه هایش خبر نداشته باشد؛ اما با آن نقشه زندگی می‌کند.…در میانه نقشهتعداد شغل هایی که با مرگ سر و کار دارند را لیست نکرده‌ام؛ اما به گمانم در میانشان آنهایی که مسئولیت درمان را به دوش می‌کشند بیش از همه با مرگ گلاویز می‌شوند. مدام در تلاشند تا مرگ را مدتی معطل بکنند. مرگ قطعی‌ترین حقیقتی است که در این جهان به سر می‌رسد. کارِ هر کسی که در بالین برای بهبودِ مریض دست و پا می‌زند؛ تلاشی است مقطعی برای به عقب انداختنِ این حقیقت. همین گلاویز شدن و مبارزه با مرگ سبب شناخت بیماری‌ها شده است. کالبدشکافی نتیجه این بود که روزی تصمیم گرفتیم به درون مرگ فرو برویم و در مرگ کند و کاو کنیم. شناخت فیزیولوژی بدنی و امراض از همین کاوش در مرگ میسر شد. به قول فوکو بیماری چیزی در میانه‌ی زندگی و مرگ است.هرچقدر این حقیقتِ قطعی به عقب‌تر بیفتد ما فرصت بیشتری داریم. فرصت برای تفریح، کار، رسیدن به خانواده، برای ساخت خاطرات خوب یا بد. فرصت یک ظرف است. ما ظرف را بزرگتر می‌کنیم. اینکه چه چیزی در ظرف ریخته می‌شود کار کس یا کسان دیگریست.مثل کُشتی‌گیری که به سرشاخ شدن عادت کرده است، به مرگ عادت می‌کنیم. اما احتمالا اولین مرگی که هر کس در بیمارستان دیده است را به خوبی در خاطر نگه می‎‌دارد. احتمالا در دوران استاجری (همان دوره کارآموزی که مصادف با اولین مواجهه جدی با بیمارستان است) اولین برخورد با این حقیقت محض صورت میگیرد. مریض من آقای 47 ساله بود. نارسایی کلیه، دیابت با علائم اورمی (افزایش اوره در خون) و کاهش سطح هشیاری. آخرین روز که بالای سرش بودیم برایش لوله NG (لوله‌ای که راهی از بینی به معده برقرار میکند تا بتوان محتویات معده را خارج یا چیزی به آن وارد کرد) گذاشتند اما ناموفق بود. چندبار تلاش کردند و هر بار مریض با وجود اینکه هشیاری درست و حسابی نداشت حسابی درد می‌کشید و ما را نگاه می‌کرد. آن نگاهش را همه مایی که اولین بار بود مردن را به چشم می‌دیدیم در خاطر داریم. نگاهی با عجز و خشم و فریادی که از چشمش بر می‌آمد. فریادی که داشت برای گریختن از مرگ تقلا می‌کرد. کمی که گذشت از همه‌جایش شروع به خونریزی کرد، از جای بخیه‌هایش، از دهانش. معده اش شروع کرد به خونریزی و از دهانش بیرون می‌ریخت. خونی که از معده بالا بیاید به خاطر اسید معده رنگش سیاه می‌شود. به اصلاح به آن می‌گویند استفراغ دانه قهوه‌ای. استفراغ سیاه از دهانش بیرون می‌جهید و روی پای رزیدنت (کسی که دارد دوره تخصص پزشکی می‌گذراند) و پرستار می‌ریخت. چند دقیقه که گذشت ضربان قلبش رفت. کد 99 اعلام کردند. آمدند برای احیا. پرده ها را کشیدیم. هیچ اتفاقی نیفتاد... فقط 15 دقیقه ادامه دادیم. بوی آن صحنه و تجربه دیداری‌ای که داشتم برای اولین مرگ بسیار تکان دهنده بود. در آن بخش 3 مرگ دیگر هم دیدم اما دیگر مرا آنقدر تکان نداد. فکر می‌کردم آدم به مردن عادت می‌کند.وقتی مرده را تشریح میکنیم نگاهمان را معطوف میکنیم به ماهیچه ها، وریدها، شریان ها و عصب ها. ما مرده را نگاه می‌کنیم اما هیچگاه به مردن نگاه نمی‌کنیم. ما به مردن نگاه نمی‌کنیم، ما خود را درگیر مرگ میکنیم. آدم به مرگ عادت می‌کند اما مردن هیچ‌گاه عادی نمی‌شود. مرگ یک آن است و تعاریف گوناگونی دارد. آن تعریفی که برای ما در بالین کاربردیست ایست قلبی-تنفسی است. اما از آن لحظه تا چند ساعت پس از آن است که تمام سلول ها دانه به دانه می‌میرند.مردن یک فرایند است و ما در ابتدای فعالیت با آن درگیر می شویم. اما تعدد و فرصتِ کم به ما می‌آموزد که آنچه برای رشته ما مهم است مرگ است. رخدادی به نام مرگ که نه پسی دارد و نه پیشی و همه کار ما به تاخیر انداختن این رخداد است. ما باید جلوی مرگ را بگیریم، حتمی‌ترین رخداد دنیا. ما باید ظرف را بزرگ‌تر بکنیم. ظرفی که هیچگاه بی‌نهایت نمی‌شود.مردن یک قصه است. شخصیت اصلی دارد، اوج و فرود دارد. آن چیزی است که می‌شود آن را روایت کرد و با آن سوگواری کرد، برخلاف مرگ که یک لحظه است و می‌شود آن را نادیده گرفت یا تبدیل به عدد و خبرش کرد. داستان را نمی‌شود نادیده گرفت؛ مردن را نمیشود نادیده گرفت.مردن موضوعی است که عادی نمی‌شود زیرا زندگی ها را زیر و رو می‌کند. مردن همان چیزی است که باعث میشود نقشه زندگی آدم به کل عوض شود. تغییر نقشه زندگی پرچالش‌ترین تکه از زندگیست. اتفاقی است که برای هرکس در طول زندگی‌اش رخ می‌دهد؛ زیرا همه ما با مردن کسانی دست و پنجه نرم می‌کنیم.#در_میانه_نقشه