من هم مثل الباقی دوست دارم برایتان بنویسم تا بگویم هستم. تا بگویم صدا دارم. صدا داشتن کار سختی است. اما دوست ندارم عدم قطعیت در دل دیگران بکارم.شاید الان وقت ترس نباشد. لذا اگر دلتان قرص است؛ بگذارید باشد. فعلا عقیده کسی با چند خط نوشته عوض نمی‌شود.به حرف‌های مستور درباره‌ی ناامیدی فکر می‌کنم. اینکه همیشه امید خوب نیست. تغییر از جایی شروع می‌شود که امید قطع شود تا به فکر چیز دیگری بیفتیم.در نهایت اگر اتفاقی برای وطن افتاد انگشت اتهام را به سوی مردم نگیرید. متهم کسی است که ۴۷ سال همه منابع کشور را برای چیزی وسط گذاشت که نمیتوانست از پسش بر بیاید و روزگار مردم را به اینجا رساند.پیاده‌روی مستدام؛ صداتون رسا.