در اندور خبری از دارث ویدر نیست که با یک اشاره‌ی دست گلوی کسی را بفشارد. در اینجا شرارت از لوله‌ی تف

در اندور خبری از دارث ویدر نیست که با یک اشاره‌ی دست گلوی کسی را بفشارد. در اینجا شرارت از لوله‌ی تفنگ لیزری بیرون نمی‌آید؛ بلکه از دل فرم‌های مرخصی، گزارش‌های مالیاتی، شنودهای سازمانی و شیفت‌های ۱۲ ساعته‌ی کارخانه‌های کار اجباری (مانند نارکینا ۵) متولد می‌شود. تونی گیلروی می‌فهمد که برای نشان دادن یک امپراتوری فاشیستی نیازی به جادوگران تاریکی ندارید حالا هرقدر هم که این جادوگران تاریک خود به استعاره‌ای برای مدیران سازمانی تبدیل شوند؛ شما به مدیران میانی جاه‌طلبی (مثل دیدرا میرو یا سیرل کارن) نیاز دارید که برای رسیدن به KPI فصلی‌شان، حاضرند یک منظومه را به خاک و خون بکشند.از نظر تکنیک قصه‌گویی، گیلروی به جای یک روایت خطی و کش‌دار از ساختار «بلوک‌های روایی» استفاده می‌کند. او در فصل اول، سریال را به آرک‌های داستانی سه قسمتی تقسیم کرد. این تکنیک به سریال اجازه می‌دهد تمام مناسبات اقتصادی، فرهنگی و لجستیکی آن را با جزئیات دیوانه‌وار بشکافد. کاری که مشخصاً در سطح کهکشانی ممکن نیست.📖مقاله کامل را در سفید بخوانید«زنجیره‌ی تامین، دشمن امپراطوری‌هاست» و نه هان سولو