روایت: ما می‌رقصیم؛ ولی با آهنگ‌هایی که برای بدنمان ساخته نشده‌اندنوشته موریچه چیزی باعث می‌شود یک ا

روایت: ما می‌رقصیم؛ ولی با آهنگ‌هایی که برای بدنمان ساخته نشده‌اندنوشته موریچه چیزی باعث می‌شود یک اتوبوس از بچه‌های شانزده هفده‌ساله که نمی‌دانند «لیکور» را با کدام «ل» می‌نویسند، با هم فریاد بزنند: «شهریوره، لیکور زردآلو / می‌خوریم و می‌کنیم و می‌کنیم برف پارو»؟جدا از بیت‌های گنگ و Catchy، کافی است ذره‌ای به محتوای این ترانه‌ها (Lyrics) دقت کنی تا هیچ‌چیزی نفهمی. جدی می‌گویم. عمدتا از یک سری عبارت ساخته شده‌اند که اگر خوش‌شانس باشی قافیه و وزن هم دارند و برای ثقیل کردنِ «انشای» خواننده، از کلمه‌های انگلیسی، فرانسوی و زبان‌هایی که هنوز به‌رسمیت شناخته‌ نشده‌اند، استفاده شده است. خواننده معمولا از تجربه‌هایی برای ما می‌گوید که نه خودش لمس کرده و نه مخاطبش؛ یک فانتزیِ کپی‌پیست شده از رپرهای لس‌آنجلس که بین خیابان‌های تهران و برج‌های ابوظبی در نوسان است.چیزی که در این میان مغز من را سوراخ می‌کند، نسبت ما دخترها با این آهنگ‌هاست. این قطعات متعلق به دنیایی کاملا مردانه‌اند؛ بنا شده بر فانتزی‌های مردانه. جهانی سراسر پارتی، سکس و دراگ، بدون نگرانی پول. 📖 مطالعه نسخه کامل مقاله در مجله سفید