یک زمانی آینده نقره‌ای بود؛ شفاف، براق، پر از دکمه‌های عجیب و دستگاه‌هایی که قرار بود زندگی را نجات بدهند.🖥🎮📞🎮👾کامپیوترها خاکستری و کرومی بودند، گوشی‌ها با یک حرکت نمایشی باز می‌شدند، رابط‌های کاربری می‌درخشیدند و حتی وسایل پلاستیکی هم دوست داشتند شبیه فلز به نظر برسند. انگار بشر مطمئن بود چیزی شگفت‌انگیز پشت درهای سال ۲۰۰۰ منتظرش ایستاده است.اسم این رؤیای جمعی Y2K بود؛ آخرین دوره‌ای که به تکنولوژی به چشم ابزار نگاه نمی‌شد، بلکه تکنولوژی نوعی جادوی جدید بود.اینترنت قرار بود مرزها را از بین ببرد، کامپیوترها می‌خواستند دانش را همگانی کنند و وعده داده بودند که آینده پر از شهرهای کرومی، ماشین‌های پرنده و نمایشگرهای هولوگرافیک باشد.اما آن آینده هیچ‌وقت نرسید.ماشین‌های پرنده نیامدند؛ عوضش هوش مصنوعی‌هایی آمدند که هنوز بهشان شک داریم. شهرهای شیشه‌ای آن‌چنانی ساخته نشدند؛ ولی زندگی‌هایمان توی صفحه‌‌های‌ نمایش افتاد. اینترنت هم که نیامده خودش میدان تازه‌ای برای جنگ و اختلاف شد و آن‌چنان هم صلح و دانش را گسترش نداد.شاید برای همین است که نسل امروز دوباره سراغ iMacهای شفاف، پلی‌استیشن خاکستری، گوشی‌های تاشو و گرافیک‌های براق رفته است؛ احتمالا موضوع فقط نوستالژی خشک‌و‌خالی نیست، بلکه نسل زدی‌ها دنبال احساسی می‌گردند که خیلی وقت است از دست رفته. حس ذوق و شوق نسبت به آینده.دلمان تنگ زمانی‌ست بود که هنوز فکر می‌کردیم فردا، از امروز زیباتر خواهد بود.😎مطلب کامل «روایت آینده به سبک Y2K» را در مجله‌ی سفید بخوانید.https://3feed.ir/y2k/