اولین کارخانه هایی که در ایران تأسیس شدند کارخانه های نخ ریسی و پارچه بافی بودند. کارخانه نساجی پارس سمنان از همین دست کارخانه هاست که در دهه ی نخست قرن حاضر به دستور رضا شاه و توسط تاجری خرده پا به نام حاج علینقی کاشانی و شرکاء وی پا به عرصه ی وجود نهاد. در ابتدای تأسیس، فعالیت این کارخانه محدود می شده است به ریسمان-ریسی اما رفته رفته بخش های دیگری به کارخانه اضافه می شود و کارخانه به یکی از کارخانجات ریسندگی و بافندگی بزرگ کشور تبدیل می شود. محل این کارخانه در زمان تأسیس، آخرین نقطه ی شمال شرقی شهر سمنان بوده است؛ مکانی معروف به باغ امیر که متعلق به یکی از خاندان های متمول شهر سمنان(خاندان فامیلی)بوده است. پس از تأسیس کارخانه مهندسین آلمانی برای مجهز کردن کارخانه به سیستم های صنعتی و نصب دستگاه ها به سمنان می آیند و تا سال ها در آنجا زندگی می کنند. روایتی که فرزند یکی از کارگران قدیمی کارخانه از حمل دستگاه ها از ایستگاه راه آهن تا محل کارخانه می کند، چنین است:«ایستگاه راه آهن سمنان در جنوبی ترین نقطه ی شهر قرار داشته است و کارخانه در شمالی ترین نقطه ی شهر. برای اینکه بتوانند دستگاه های چند تُنی را از آنجا به کارخانه برسانند، از ایستگاه راه آهن خیابانی کشیدند تا محل کارخانه که امروزه به خیابان منوچهری معروف است. بعد الوارهایی تهیه کردند تا این دستگاه ها را روی آنها بغلتانند و آنها را به جای اصلی شان منتقل کنند.»اگر نشود گفت همه، باید گفت اکثر خانواده های سمنانی یک یا چند عضو داشته اند که در کارخانه مشغول به کار بوده است. به همین دلیل است که این کارخانه گوشه ای از خاطرات همه ی بومیان شهر سمنان را اشغال کرده است. کارخانه ی نساجی بنا به قول ساکنین شهر سمنان، تأثیر شگرفی بر توسعه ی این شهر گذاشته است. شاید این کارخانه آغازگر روندی بوده است که امروزه به صنعتی شدن شهر انجامیده است و سبب شده که سالانه مهاجرین از اطراف برای پیدا کردن کار راهی این شهر کویری بشوند. اما متأسفانه بر اثر بی توجهی، کارخانه در اواسط دهه ی70 به مرز ورشکستگی می رسد و هیچ اقدام مثبتی برای جلوگیری از این اتفاق که سبب بیکار شدن صدها کارگر می شود، نمی کنند. بلافاصله بعد از ورشکستگی کارخانه، تخریب ساختمان های آن شروع شده و زمین-های آن را با کاربری تازه ای به متقاضیان به فروش می رسد. قسمتی دیگر از این زمین ها هم محل احداث ساختمان شورای شهر می شود. امروز از آن کارخانه ی بزرگ و باشکوه تنها برج کوچکش باقی مانده است که سوت تعویض شیفت بر بالای آن قرار داشته و خرابه ای از یکی از سوله ها. کارخانه ای که می توانست موزه ای باشد برای به نمایش گذاشتن روند استقرار صنعت در شهر و کشور، به راحتی ویران می شود و از آن تنها یادش در خاطره ها می ماند.(محقق و نویسنده متن فوق: آقای دوست محمدی) @semnan_history_and_culture