در این کوچه‌های پر از سایه‌های کش‌دار، جایی که باد با خاطرات ورق می‌زند، من ایستاده‌ام و به ابرهایی نگاه می‌کنم که شبیه به آرزوهای نصفه‌نیمه‌ام هستند. نه باران می‌بارند، نه می‌روند؛ فقط معلق‌اند، مثل دل‌هایی که بین ماندن و رفتن گیر کرده‌اند. پست‌مدرنیسم همین است دیگر، نقدی بر این تعلیق ابدی، جایی که کلمات ساده می‌شوند اما عمق‌شان مثل چاهی بی‌انتها می‌کشدت پایین. تو هم بمان، شاید فردا این سایه‌ها کوتاه‌تر شوند و آفتاب، نه برای سوزاندن، که برای نوازش بیاید. اما کی می‌داند؟ زندگی همین شاید‌هاست، پر از شایدهای دوست‌داشتنی و لعنتی.#سپهر_عسگری🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰@sepehrasgari968