انگار شبیه من راه نمی‌رودبلکه منشبیه کُتم در باد تکان می‌خورمو کفش‌هایمبی‌آنکه پایی در آن‌ها باشداز شهرهای زیادی گذشته‌اند که هنوز روی نقشه‌ها خلق نشده‌اند.این منم وارث هراسِ صندلیوقتی که آخرین نفر برمی‌خیزدو وزنِ تنهایی رابر چهار ستونِ فقراتِ چوبی‌اش آوار می‌کند.من در حنجره‌امگله‌ای از اسب‌های رمیده را پنهان کرده‌امکه شیهه‌هایشانشب را نشخوار می‌کندو دست‌هایم... آه دست‌هایمدو‌ گورکنِ ماهرندکه هر شبخواب‌هایم را نبش‌قبر می‌کنندتا شاید صورتی را پیدا کنندکه پیش از تولددر آینه‌ای زنگ‌زده جا گذاشته بودم.#سپهر_عسگری🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰@sepehrasgari968