دلم تبعیدِ خویش است و سکوتش داد بردصدا در خویش می‌پیچد، ولی فریاد بردجهان بر خاکِ من روئید، بی‌برگِ حضورو من گفتم: «که عاشق شد، ولی بنیاد برد»نه مرگی ماند در من، نه حیاتی مانده بازفقط یادِ تو در من مانده و، امداد بردبه خاک افتاده بودم، با نگاهی نیمه‌جانکه شب با چشمِ تو آمد، مرا از یاد بردبه هر سو رفتم از خود، باز برگشتم به دردچنان بارانِ تبعیدی که راهِ باد برد.#سپهر_عسگری 🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰@sepehrasgari968