عنوان: هندسه‌یِ آشوببه تو می‌اندیشموعقربه‌ها،این جلادانِ بی‌چهره پشتِ شیشه‌هادر خلاءِ زمانیِ عظیمی م

عنوان: هندسه‌یِ آشوببه تو می‌اندیشموعقربه‌ها،این جلادانِ بی‌چهره پشتِ شیشه‌هادر خلاءِ زمانیِ عظیمی مُردار می‌شوندبی‌آنکه اعلام کنند:آغاز چه بود؟؟و پایان کدام است...یک تارِ مویت بر جغرافیایِ پیراهنم...آه!همین حجتِ کوتاهمنطقِ کُهنسالِ تاریخ را واژگون می‌کند؛و تمامِ شعرهایِ نانوشتهـ این بغض‌هایِ تبعیدی ـدر ازدحامِ گلوگاهبه سرزمینِ «سکوتِ مطلق» کوچ می‌کنند.عشقِ تو...کشفِ سیاره‌ای‌ست بکردر مداری مجهولکه هیچ اُسطرلابیطالع‌اش را رصد نکرده است.لبخندِ تونظمِ هندسیِ اشیاء را منحرف می‌کندو دکمه‌هایِ پیراهنمـ این سربازانِ خلعِ سلاح شده ـبه یادِ آغوشی که «نباید» باشد،می‌لرزندهم‌چون پرچمِ صلحدر مسیرِ بادی که بشارتِ هیچ توفانی نیست.نامِ تو را که جهان هجی کندپنجره‌ها، ماهیتِ شیشه را انکار می‌کنند.و منبا غریب‌ترین لهجه‌یِ انسانرازی رادر گوشِ کوچه‌ای بُن‌بست اقرار می‌کنمکه تنها عابرانش، سایه‌ها هستند.تو!تجسّمِِ آن جنینِ مقدسِ تمنّاییکه هنوزدر زِهدانِِ زبانِ منواژه نشده استاما هر تپش‌اشحقیقتِ عریانِ «زیستن» رابه کالبدِ این مُردهوام می‌دهد.#سپهر_عسگری🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰@sepehrasgari968