پروانه‌ای با استخوان‌های شیشه‌ایدر آهنِ رگ‌هایم «زنگ» می‌زند.و نبض...این ناقوسِِ نابه‌نگامباغی متروک را احضار می‌کندکه در حافظه‌ی هیچ تقویمیتیک‌تاک نمی‌کند.چشم‌هایت...آخ! سقوطِ قطره‌ِ‌ مرکبی‌ست در لیوانی آبآن لحظه که «زمان»در فاجعه‌یِ رنگحل می‌شود.شنیدنِ نامتطغیانِ هجاهاست زیرِ زبانم؛شبیه موجی که ساختارِِ شن را به هم می‌ریزدو جملاتدر سرگیجه‌ای عمومیاز تن‌ دادن به گرامرِ «عاشقی»استعفا می‌دهند.اکنون، من و تو...در زاویه‌ی شکستِ نوررویِ دیواری که خوابِ پنجره می‌بیند.و سایه‌یِ انگشتی مرددکه کنارِ سرد شدنِ قهوههندسهِ نامت رابر میز می‌کِشد.تو را می‌خواهم...نه در خواب‌های ابریشمیکه در اصطکاکِ خشنِ واقعیتمیانِ آجرهایِ سرددر مرزِ انجمادِ یک دیدارو در آن سکوتیکه واژه‌هابرای عبور از آنباید استخوانِ خود را بشکنند.#سپهر_عسگری🔰🔰🔰🔰🔰🔰🔰@sepehrasgari968