هوش مصنوعی یک کابوس مضحک کافکایی را به واقعیت تبدیل کرده است: از ماشین استفاده می‌کنیم تا متن‌هایمان را بهتر بنویسیم. بعد همان متن را به ماشین دیگری می‌دهیم و او تشخیص می‌دهد که متن را هوش مصنوعی نوشته است. پس برمی‌گردیم و متن را عمداً خراب می‌کنیم تا ماشین دوم را فریب بدهیم.به‌تدریج هوش مصنوعی یاد می‌گیرد که انسان‌ها برای اینکه انسانی به نظر برسند، عمداً نوشته‌هایشان را ناقص می‌کنند. پس نقص‌های جدیدی اختراع می‌کنیم. اما هوش مصنوعی آن‌ها را هم یاد می‌گیرد و این بازی دوباره از نو شروع می‌شود.امیلیو فرارا در مقاله‌ای با عنوان «پارادوکس هوش مصنوعی مولد: فرسایش اعتماد، تباهی صحت‌سنجی اطلاعات و مرگ حقیقت» به مشکلی بزرگ‌تر اشاره می‌کند: هرچه هوش مصنوعی در تولید محتوای باورپذیر بهتر شود، خودِ محتوای باورپذیر ارزشش را به‌عنوان نشانه‌ای از واقعیت از دست می‌دهد.این مقاله بحثی را باز می‌کند که ژان بودریار حدود چهل سال پیش با ایده‌ی «فراواقعیت» Hyperreality مطرح کرده بود. البته فرارا اصلاً اشاره‌ای به بودریار نمی‌کند؛ و شاید عجیب هم نباشد. او استاد علوم کامپیوتر است و مقاله‌اش نیز در یک مجله‌ی علوم کامپیوتر منتشر شده است.اما اگر ایده‌ی فراواقعیت را وارد ماجرا کنیم، وضعیت حتی از چیزی که فرارا توصیف می‌کند ترسناک‌تر می‌شود.دغدغه‌ی فرارا این است که روزی امکان تشخیص جعل از واقعیت را از دست بدهیم. اما بودریار قدمی فراتر می‌گذاشت: شاید کار به جایی برسد که نه فقط نتوانیم جعل را از واقعیت تشخیص دهیم، بلکه خودِ واقعیت نیز در همان فضای شبیه‌سازی‌شده حل شده باشد.شاید حتی تلاش ما برای پیدا کردن «واقعیت» نیز بخشی از همان شبیه‌سازی باشد.و شاید در نهایت، مسئله این نباشد که هوش مصنوعی آن‌قدر خوب جعل می‌کند که دیگر نتوانیم واقعیت را پیدا کنیم.شاید مسئله این باشد که دیگر ندانیم دقیقاً چه چیزی را داریم «واقعیت» می‌نامیم.https://www.mdpi.com/1999-5903/18/2/73@sepideheshab