.غمگین نیستم ، نه .رنجور یا مایوس یا حتی خسته هم نیستم .فقط دیگر همه‌چیز را چنان که هست ، پذیرفته‌ام . حالا ایستاده‌ام در مسیر بادهای سرد ، در پایان تمام رویاها ، و از انقراض خودم لذت می‌برم .دیدی ؟ عاقبت یاد گرفتم معاشرت با خودم را دوست بدارم .حیف که برای همه‌چیز دیر شده‌است . . .