فقدان بارداری تجربه‌ای دردناک است، اما بسیاری از افرادی که این مسیر را طی می‌کنند، در سکوت و تنهایی رنج می‌برند. روانشناسان می‌توانند به این افراد کمک کنند تا سوگ خود را پردازش کرده، احساسات دشوارشان را مدیریت کنند و مسیر بهبودی را بپیمایند.از دست دادن پیش از تولد، از جمله سقط خودبه‌خودی، زایمان جنین مرده، حاملگی خارج‌رحمی، و بارداری‌های ناموفق دیگر، بسیار رایج است. تخمین زده می‌شود که حدود ۱۰ تا ۲۰ درصد از بارداری‌های شناخته‌شده، به سقط جنین ختم می‌شوند. با این حال، این نوع فقدان‌ها اغلب نادیده گرفته می‌شوند. بسیاری از سقط‌ها در اوایل بارداری رخ می‌دهند، زمانی که زن هنوز بارداری‌اش را با دیگران در میان نگذاشته است. حتی اگر دیگران مطلع باشند، معمولاً عمق این فقدان را درک نمی‌کنند.🔺سکسولوژی و سلامت و تربیت جنسی@Sexual_educationبسیاری از مراجعان می‌خواهند درباره‌ی این تجربه حرف بزنند، ولی احساس می‌کنند کسی مایل به شنیدن آن نیست. درمانگر باید بتواند فضا را برای گفت‌وگو درباره‌ی سوگ، بدون عجله در «حل‌کردن» مشکل یا دادن راهکار، باز بگذارد.به جای تمرکز بر عبور سریع از سوگ، بهتر است درمانگر به مراجع اجازه دهد که با هر احساسی که دارد، از جمله خشم یا سردرگمی یا حس گناه، کنار بیاید.‌یکی دیگر از چالش‌های مهم، احساس گناهی است که بسیاری از زنان تجربه می‌کنند. ممکن است آن‌ها خود را مقصر سقط جنین بدانند. حتی زمانی که شواهد علمی نشان می‌دهد بیشتر سقط‌ها به دلیل عوامل خارج از کنترل فرد رخ می‌دهند. احساس شرم یا باورهای نادرست فرهنگی می‌تواند این حس گناه را تشدید کند. درمانگران باید به چنین باورهایی حساس باشند و به‌جای تصحیح مستقیم، سعی کنند با همدلی و کنجکاوی با آن‌ها روبه‌رو شوند.«برای مثال ممکن است بپرسید: این فکر که ممکن است تقصیر شما باشد، از کجا آمده؟ چه کسی این باور را در شما ایجاد کرده؟»درمانگران لازم است برای بررسی باورهای فرهنگی یا مذهبی پیرامون بارداری و مادر بودن، فضایی باز و بدون قضاوت فراهم کنند. این باورها می‌توانند بر شیوه‌ی پردازش سوگ و شکل‌گیری هویت پس از فقدان تأثیرگذار باشند.علاوه بر تجربه‌ی سقط، بسیاری از زنان در مسیر بارداری یا ناباروری و درمان‌های کمک‌باروری با شکست‌های مکرر مواجه می‌شوند. همه‌ی این‌ها ممکن است سوگ‌های تودرتو ایجاد کند، نه‌فقط برای یک نوزاد خاص، بلکه برای رؤیای مادری، یا نوع خاصی از مسیر زندگی.در چنین مواردی، درمانگر باید بتواند لایه‌های مختلف فقدان را شناسایی کرده و به مراجع کمک کند آن‌ها را پردازش کند، حتی اگر سوگ برای چیزی باشد که هرگز وجود نداشته، مانند بارداری که هرگز اتفاق نیفتاد.این نوع سوگ که گاه به آن «سوگ مبهم» یا «سوگ نامرئی» گفته می‌شود، مخصوصا چالش‌برانگیز است. زیرا جامعه معمولاً از آن شناختی ندارد یا آن را به رسمیت نمی‌شناسد. هیچ مراسم تدفین یا عزاداری رسمی‌ای برای «نوزادی که وجود نداشت» برگزار نمی‌شود و اطرافیان اغلب متوجه عمق درد روانی فرد نمی‌شوند.🔺سکسولوژی و سلامت و تربیت جنسی@Sexual_education