می‌خواستم که برگردم از غربتمبه ایران، به انبوهی از خاطرهنباید که اون کوچه‌های عزیزتو تنهایی محض، یاد

می‌خواستم که برگردم از غربتمبه ایران، به انبوهی از خاطرهنباید که اون کوچه‌های عزیزتو تنهایی محض، یادم برهنمی‌خواستم قاطی اشک‌هامبه مشتی غریبه تبسّم کنمشکوه دماوند یادم برهنمی‌خواستم ریشه‌مو گم کنمبلیطی خریدم به سمت بهشتاگرچه کمی دور، شاید که دیر!نمی‌شد که قایم کنم حسّمومی‌خندید چشمام تموم مسیررسیدم به اون سرزمین بزرگرسیدم به اون خاک اسطوره‌ایپلیسا نگاشون پر از کینه بودتوی قلبم افتاد دلشوره‌اینگا کردم از شیشه‌ی تاکسیبه خورشیدِ مخفی‌شده پشت دودبه جز عکسِ تبلیغِ رو بیلبوردتو هیچ صورتی ردّ شادی نبودتوی میدونا سهم هر کارگرفقط منّت و کار بی‌مُزد بودکسی که می‌اومد به خونه‌ت شباجای خواب خوش، خنده‌ی دزد بودجوونا می‌گشتن پیِ ساقیابرای فراموشی و دلخوشیخبرهای هر روزنامه فقط:تجاوز به هم، قتل یا خودکشینه راهی، نه امّید یه معجزهواسه نسلی که گم شده تو سرابیکی مُرد، امّا می‌گشتن هنوزپلیسا پیِ دختر بدحجاب!کنار خیابون قدم می‌زدندو تا بچّه‌ی کار، یه فاحشهنه! ایران من نیست این لعنتینباید ته قصّه‌مون بد بشههمه می‌خورن تا که خورده نشنباید زنده بودش به هر قیمتی!به من سرزمین منو پس بدیننه! ایران من نیست این لعنتی...مهدی موسوی@seyedmehdimoosavi2