چه ماهی است که قهرید آبگیر از من؟مرا بچسب به قلّاب یا بمیر از من!به روزنامه، به شبنامه، توی اینترنتخ

چه ماهی است که قهرید آبگیر از من؟مرا بچسب به قلّاب یا بمیر از من!به روزنامه، به شبنامه، توی اینترنتخبر گرفت… و امّا چقدر دیر از منتمامیِ صفحاتم، تمامیِ موهامسپید می‌بینی چون شده‌ست پیر از منبه گریه‌هات بخندم؟ نه! بی‌تفاوت‌تر!تو ابر باش تو رگبارتر… کویر از من!مرا به سینه بچسبان، به عمق پستان‌هاتکه بی‌قرار شود قطره‌های شیر از منبه من بچسب که دیوانه‌وار دلتنگی!به من بچسب… و تا صبح لب بگیر از منبه من بچسب که سنگم، اگرچه سخت‌ترمبجنگ دوست بازنده‌ام! اسیر از منبه من بچسب، به تاریخِ پشت این کلماتکه واژه‌ها تله باشند تا… پنیر از من!که رد شود کسی از مرزِ ناخودآگاهمشقیقه‌هات پر از درد، غرق تیر از منکه گم شوی تهِ سردرد، از فراموشیکه هیچ چیز نمانَد… بنوش سیر از من!به موشِ داخل سوراخ، ماهیِ در حوضنگاه کن که منم! اسم را بگیر از منجدا شدی و ندیدی چه بر سرم آمدنمانده است به جز «تو» در این مسیر از «من»دوباره آمده‌ای تا چه؟! من، پُر از خالی‌ستبساز یک نفرِ تازه ناگزیر از من…مهدی موسوی@seyedmehdimoosavi2