🔸آموزه های کوتاه اخلاقی از امام حسین(ع) بخش اول محمدجعفر سعیدیان فر ۱. عن الحسين بن عليّ عن أبيه عليّ بن أبي طالب عليهما السلام عن النبيّ صلى الله عليه و آله: مِن أفضَلِ الأَعمالِ عِندَ اللّهِ عزوجل إبرادُ الأَكبادِ الحارَّةِ، وإشباعُ الأَكبادِ الجائِعَةِ، وَالَّذي نَفسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لا يُؤمِنُ بي عَبدٌ يَبيتُ شَبعانَ و أخوهُ أو قالَ: جارُهُ المُسلِمُ جائِعٌ. (الأمالي للطوسي: ص 598 ح 1241) امام حسين(ع) از پدرش امام على (ع)، از پیامبر(ص) چنین روایت نموده است: از برترين عمل‏ها نزد خداوند عزوجل خُنَك كردن جگرهای سوزان [با آب‏] و سير كردن شكم‏هاى گرسنه است. سوگند به كسى كه جان محمّد(ص) به دست اوست، بنده‏اى كه خود، سير بخوابد و برادر و همسايه[ مسلمانش] گرسنه باشد، به من ايمان نياورده است. ۲. عن الحسين بن عليّ عن أبيه عليّ بن أبي طالب عليهما السلام: قالَ رَسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: لا تَرفَعوني فَوقَ حَقّي، فَإِنَّ اللّهَ تَبارَكَ و تَعالَى اتَّخَذَني عَبدا قَبلَ أن يَتَّخِذَني نَبِيّا (عيون أخبار الرضا عليه السلام: ج2 ص201، ح1) امام حسين(ع)از امام علی(ع) روایت نموده است: پيامبر خدا (ص)فرمود: «مرا از حقّم برتر منشانيد كه خداى تبارك و تعالى، مرا بنده كرده است، پيش از آن كه پيامبر قرار دهد». [دراین حدیث پرهیز از غلو که پیامبر اکرم(ص) را از بشر بودن که مورد تاکید قرآن است مطرح گردیده چون غلو باعث خارج کردن پیامبر از اسوه و الگو بودن برای پیروی کردن گفتاری و رفتاری می شود که این خود بسیار زیان بار است البته توجه به مقام والای پیامیر عظیم الشان غیر از غلو است] ۳. عن الإمام الحسين عليه السلام: احذَروا كَثرَةَ الحَلفِ، فَإِنَّهُ يَحلِفُ الرَّجُلُ لِخِلالٍ أربَعٍ: إمّا لِمَهانَةٍ يَجِدُها في نَفسِهِ تَحُثُّهُ عَلَى الضَّراعَةِ إلى تَصديقِ النّاسِ إيّاهُ، وإمّا لِعَيٍّ فِي المَنطِقِ فَيَتَّخِذُ الأَيمان حَشوا وصِلَةً لِكَلامِهِ، وإمّا لِتُهمَةٍ عَرَفَها مِنَ النّاسِ‏لَهُ فَيَرى أنَّهُم لا يَقبَلونَ قَولَهُ إلّا بِاليَمينِ، وإمّا لِإِرسالِهِ لِسانَهُ مِن غَيرِ تَثبيتٍ. (تنبيه الخواطر: ج2 ص110) از امام حسين(ع) روایت شده است: از بسيار سوگند خوردن بپرهيزيد، كه انسان، به چهار سبب، سوگند مى‏خورد: يا از سرِ خود کم بینی كه در خود احساس مى‏كند و او را ذليلانه وادار مى‏كند تا با سوگند، تصديقِ مردم را بگيرد، و يا از سرِ ناتوانى در سخن‏ كه سوگندها را وسيله تقويت سخنش مى‏گيرد، و يا چون خود را نزد مردم، متّهم مى‏داند و مى‏بيند كه گفته‏اش را جز با سوگند نمى‏پذيرند، و يا اين كه چون نمى‏تواند جلوى زبان خود را بگيرد [سوگند مى‏خورَد] ۴. عن الحسين بن عليّ عليهما السلام: قالَ أميرُ المُؤمِنينَ عليه السلام: أهلَكَ النّاسَ اثنانِ: خَوفُ الفَقرِ، وطَلَبُ الفَخرِ. ( الخصال: ص69 ح102) از امام حسين(ع) روایت شده است: امير مؤمنان(ع) فرمود: مردم را دو چيزْ هلاك كرد: بيمِ فقر و پيجويىِ فخر ۵. عن الحسين عليه السلام: جاءَ رَجُلٌ الى أميرِ المُؤمِنينَ عليه السلام يَسعى بِقَومٍ، فَأَمَرَني أن دَعَوتُ لَهُ قَنبَرا، فَقالَ لَهُ عَلِيٌّ عليه السلام: اخرُج إلى هذَا السّاعي فَقُل لَهُ: قَد أسمَعتَنا ما كَرِهَ اللّهُ تَعالى، فَانصَرِف في غَيرِ حِفظِ اللّهِ تَعالى. (كشف الغمّة: ج3 ص8) از امام حسين(ع) روایت شده است: مردى نزد امير مؤمنان(ع) آمد و از گروهى بدگويى نمود. امام(ع) به من فرمان داد كه قنبر را برايش فرا بخوانم. [چون آمد] على(ع) به او فرمود: اين سخن‏چين را بيرون كن و به او بگو: چيزى به ما شنواندى كه خداى متعال، ناپسند مى‏دارد. باز گرد، بى‏آن كه در حفظ و امان خداى متعال باشى. ♻️@majmaqomh