چهارشنبه شب به ایرانشهر در منطقه بلوچستان رسیدیم.منزل یکی از مددجویاناهل تسنن. پدر خانواده سه سال قب

چهارشنبه شب به ایرانشهر در منطقه بلوچستان رسیدیم.منزل یکی از مددجویاناهل تسنن. پدر خانواده سه سال قبل فوت شده بود.مادر به همران سه فرزندخود زندگی می کنند .وقتی به منزل رسیدیم با یک تکه سنگ کوچک به درکوبیدم.پسر بچه‌ای در آهنی رنگ و رو رفته را باز می‌کند، حدوداً 7 - 8 ساله‌است؛لباس بلوچی پوشیده و سرش را از ته تراشیده. نه من را می‌شناسد و نه دو سهنفری که همراهمان هستند؛ سراغ بزرگتر خانه را که می‌گیریم، اتاقک کاهگلیگوشه حیاط را نشان می‌دهد؛ اتاقکی 14_ 13 متری با تیرهای چوبی و دیوارهایگلی؛ اتاقی که داستان هر روز زندگی زن بلوچ و دو پسر و یک دخترش توی آنرقم می‌خورد؛ در گوشه و کنارش موش و مارمولک از در و دیوار و تیرهای چوبیبالا می‌روند..جلوی ورودی خانه‌شان را با پارچه‌ای از حیاط جدا کرده اند؛ زن بلوچایستاده است و با همان لهجه زیبای ایرانشهری، اتاقش را نشان می‌دهد و باخونگرمی بما تعارف می ‌زند؛ اتاقی با یک مهتابی رنگ پریده؛ یک پنکه سقفی،یک تلویزیون لکنته نقلی، یک قاب عکس امام و رهبری و یک ساعت دیواری والبته پارچه‌ای که از زمین به ارتفاع یک متر روی دیوار کشیده شده تا همسر و شکلی به اتاق بدهد، هم جولان دادن موش‌ها و مارمولک‌ها را سخت‌ترکند.کنج اتاق هم یک کابینت فلزی و یک اجاق گاز زهوار دررفته، در کنار یخچالزنگ زده‌ای که بیشتر به کمد شبیه است تا یخچال، کنار هم چفت شده‌اند؛اتاقی 13 _ 14 متری که هم آشپزخانه‌ است، هم پذیرایی و هم اتاق خواب 4نفر.بچه‌ها لام تا کام حرف نمی‌زنند. برای مشارکتشان با آنها شوخی می کنیم ،میخندیم و بالاخره میخندانیمشان. هر دو پسربچه بلوچ را کنار دست خودممی‌نشانم و سر شوخی را بازمی‌کنم، یخشان آب می‌شود؛ مددکارشان می‌گوینداوضاع تحصیلی دختربلوچ و پسربچه‌ها خیلی خوب است، آنقدر خوب که اگربتوانند تحصیل‌شان را ادامه دهند، می‌شود امیدوار بود که هم دختر بزرگخانواده به آرزوی معلم شدنش برسد و هم دو پسربچه بازیگوش و در عین حالخجالتی، به دکتر و مهندس شدن.اهل تسنن هستند و با این که 3 سال و نیم پیش پدر خانواده از دنیا رفته،یک خیّر بی‌نام و نشان و گمنام شیعه، مدت‌ها است مخارج آن‌ها را عهده‌دارشده و ماهانه 500 هزار تومان برای بچه‌ها واریز می‌کند؛ مددکار خانوادهمی‌گوید: «خودش نمی‌خواهد کسی اسمش را بداند؛ حقیقتش ما هم فقط یک شمارهتلفن از او داریم»زن جوان با همان لهجه ایرانشهری‌اش می‌گوید: «بخدا روزی نیست که دعایشنکنم؛ انقدر مرده که حتی نخواسته ما بدونیم اسمش چیه؛ بعد از هر نمازم،محال است دعایش نکنم؛ مطمئنم که همانطور که او دنیا را برای ما آباد کرد،خدا هم آخرتش را آباد می‌کند...» به هر حال آنقدر از خوبی‌های خیر ناشناسشیعه می‌گوید که من هم ترغیب می‌شوم تا با او صحبت کنم. شماره موبایلش رامی‌گیرم و شروع می کنم به صحبت با او؛ با اینکه خودم را معرفی می‌کنم واز او برای کمک‌هایش به این خانواده تشکر می‌کنم ولی خیّر گمنام حاضرنمی‌شود خودش را به من هم معرفی کند؛ حتی با اینکه به عنوان رئیس کمیتهامداد تقبل می‌کنم که خانه‌ای برای زن بلوچ و سه فرزندش مهیا شود و درکوتاهترین زمان ممکن آن‌ها را از این اتاق کاهگلی به خانه‌ای نوساز منتقلشوند، خیّر گمنام، اصرار دارد که او هم در تامین مسکن این خانواده مشارکتکند.ای کاش میدانست مادر آن سه فرزند یتیم در حقش چه دعاهایی میکرد....https://t.me/seyedparvizfattah