صبرها کردم که شاید کار آسان می‌شودگاه انسان از صبوری‌ها پریشان می‌شودلب به بدنامی رسید از بس که مضمو

صبرها کردم که شاید کار آسان می‌شودگاه انسان از صبوری‌ها پریشان می‌شودلب به بدنامی رسید از بس که مضمون‌ساز شد بوسه در اوج تمنا سهم دستان می‌شودنونهالی تا جوانی در بلوغ دیدن استباد می‌افتد به دامان تو طوفان مى‌شودشادمانم بین خوب و بد نشد عمرم تلفهر کسی که عمر بفروشد پشیمان می‌شودلحظه‌اى يادت نبودم چهره‌ات از ياد رفتجهل از دروازه‌ى غفلت نمايان مى‌شود囧