شعر منتشر نشده‌ای از سیدعلی صالحیتحلیلِ حلاوتِ مرگدیگر کسی را به یاد نمی‌آورم،گاهی فقط جنازهٔ خستهٔ خود رابه سختیاز این شانه به آن شانهجا به جا می‌کنم.آخر این چه روزگاری‌ستکه حروف از کنار آمدنبا هر کلمه‌ایاحتیاط می‌کنند.حالا متوجه می‌شوی…آدمی چرا از آدمیهراسان است؟!وقتی که شببا هزار دست تاریکتکانم می‌دهد: بیدار شو !من چطور به روشناییِ لرزانِ این شمعِ مُردهاعتماد کنم!؟تنهاییتنهاییتنها… تنهایی خوب است،هر چند تنهاییتاوانِ هول‌آوری دارد.https://T.me/SeyyedAliSalehi