من از آینده‌ای مبهم پر از تردید می‌ترسمو از پیچیدن جاده، بدون دید می‌ترسماز آن شب‌های پی در پی و ظلم

من از آینده‌ای مبهم پر از تردید می‌ترسمو از پیچیدن جاده، بدون دید می‌ترسماز آن شب‌های پی در پی و ظلمانی و تکراریکه خوابِ ناز رفته پیکر خورشید می‌ترسممن از موجی برآشفته که می‌کوبد سرش بر سنگاز آن شن‌های ساحل‌های بی‌امید می‌ترسمصدف چون جان دهد تا باز بگشاید دهانش رامن از صیاد و از چشمان مروارید می‌ترسممن از جاهل ننالم گر کند عیبم ولی حتمااز آن عالم که خصمش می‌شود تشدید می‌ترسمنمی‌ترسم از آن درسی که یادم می‌دهد توحیداز آن دینی که دائم می‌شوم تجدید می‌ترسماز استبداد فرعون‌ها به تنهایی نمی‌ترسماز آن مردم که می‌آیند در مجلسِ تمجید می‌ترسمنمی‌ترسم ز عقلی که حدیث کفر می‌گویداز آن مرجع که خواهد منبر تقلید می‌ترسمگزندی نیست دین را ز موی دختری زیبااز آن خودبین که سردادست قرآنِ با تجوید می‌ترسمندارم وحشتی از ظلم و جور حاکمان مستز آه و ناله‌ی مظلوم در تبعید می‌ترسمکبوتر چاهیِ بی‌پَر میان میله‌ها می‌گفت:من از میدان آزادی پر از تحدید می‌ترسمشعر از:#سید_حامد_حجت@seyyedhamedhojjat110