خبر آمد؛از «اوشین» تا تهران؛ سفیر ژاپن با نوای فلوت خاطره یک نسل را زنده کرد!بیش از سه دهه از پخش سر

خبر آمد؛از «اوشین» تا تهران؛ سفیر ژاپن با نوای فلوت خاطره یک نسل را زنده کرد!بیش از سه دهه از پخش سریال «اوشین» در تلویزیون ایران می‌گذرد، اما تنها چند نت از موسیقی آغازین این مجموعه کافی است تا خاطرات یک نسل زنده شود. حالا سفیر ژاپن در ایران با اجرای موسیقی این سریال، بار دیگر یکی از ماندگارترین پیوندهای فرهنگی میان دو کشور را یادآوری کرده است.🔻حاشیه؛۱. سفیر ژاپن می‌توانست مثل بسیاری از دیپلمات‌های ما یک پیام رسمی منتشر کند یا در مراسمی چند جمله کلیشه‌ای بگوید. اما تصمیم گرفت با فلوت حرف بزند. همین انتخاب نشان می‌دهد که گاهی یک حرکت خلاقانه، از ده‌ها سخنرانی رسمی اثرگذارتر است. او به‌جای زبان سیاست، از زبان فرهنگ استفاده کرد.۲. تصور کنید سفیر ایران در کشوری دیگر روی صحنه برود و با ساز، خاطره جمعی مردم آن کشور را زنده کند. آیا اساساً چنین چیزی در ساختار دیپلماسی ما قابل تصور است؟ همین تصور غیر ممکن نشان می‌دهد که ساختار ما تا چه اندازه به افراد اجازه بروز خلاقیت، شخصیت و ابتکار می‌دهد؟تفاوت کشورها را نه در ادعاها و بیانیه‌های سیاسی، بلکه در همین جزئیات کوچک می‌توان دید!۳. هر سه قطعه‌ای که اجرا شد، محصول فرهنگ ژاپن بودند. آثاری که سال‌ها پیش به ایران صادر، و امروز بخشی از حافظه جمعی ما شده‌اند. ما آن‌ها را دیدیم، دوست داشتیم و با آن‌ها زندگی کردیم. اما اگر از آن سو نگاه کنیم، چه اثر فرهنگی ایرانی توانسته چنین جایگاهی در ذهن مردم ژاپن پیدا کند؟ این خبر، ناخواسته یادآوری می‌کند که در این رابطه فرهنگی، بیشتر مصرف‌کننده بوده‌ایم تا تولیدکننده خاطره! ۴. وقتی «اوشین» برای نخستین‌بار از تلویزیون ایران پخش می‌شد، کشور در میانه جنگ با عراق بود. مردم زیر سایه جنگ، کمبود، کوپن و اضطراب زندگی می‌کردند و شاید به همین دلیل هم بود که با رنج و استقامت اوشین همذات‌پنداری می‌کردند.اما ژاپن خودش به سرعت از آن روزگار عبور کرد. امروز سفیرش با کت‌وشلوار، در آرامش و به نمایندگی از یک کشور توسعه‌یافته، فلوت به دست می‌گیرد و موسیقی روزهای سخت گذشته را می‌نوازد؛ گذشته‌ای که برای آنها به خاطره تبدیل شده، نه به واقعیت زندگی روزمره!و اینجاست که خبر، تلخ می‌شود. ما بعد از چند دهه و در آستانه یک قرن روابط ایران و ژاپن، دوباره همان موسیقی را می‌شنویم. اما باز هم زیر سایه جنگ، زیر سایه تحریم، ناامنی، بیکاری، تورم، فقر، سوگواری و نگرانی!انگار ژاپنی‌ها «اوشین» را از آن‌سوی تاریخ می‌نوازند و ما هنوز از این‌سوی تاریخ به آن گوش می‌دهیم!پ.ن؛شاید مهم‌ترین تفاوت همین باشد! بعضی ملت‌ها آن‌قدر خردمندانه عمل می‌کنند که رنج‌هایشان را به خاطره تبدیل کنند، و بعضی دیگر آن‌قدر در تکرار منازعه و تنش گرفتار می‌شوند که خاطره‌هایشان، هر چند دهه یک‌بار، دوباره به واقعیت تبدیل می‌شود!@yaser_arab57