بخشی از داستانچنار همیشه‌پاییزنوید سیدعلی‌اکبرباران‌اولِ پاییز که نَم‌نَمک بارید، صبح زود بود. درختِ چنار هوا را بو کشید و بالرین‌وار رو نوکِ یکی از ریشه‌هاش چرخید. برگ‌هاش را بالاسرش گوجه‌فرنگی جمع کرد و شاخه‌ی تیز و خشکی از لای کپه‌ی برگ‌ها سُراند تو تا سفت نگهشان دارد. بعد صورتش را که از زیرِ چتریِ برگ‌های پنجه‌ایش بیرون افتاده بود رو به آسمان گرفت، تا گونه‌ها و پلک‌ها و لب‌های چوبی‌ش خیس شوند. زبانش را آورد بیرون و چند قطره باران تازه‌باریده نوشید و نَرم‌نرمک و خوش‌خوشان راهیِ دریاچه شد.هنوز خواب بود دریاچه. چنار نشست کنارش و خودش را توی آب تماشا کرد. زیر چشم‌هاش چوب‌ها چین خورده بودند و پایینِ گردنش هنوز ردِ پنجه‌های دارکوبی بود که همین تابستان نشست روی یکی از شاخه‌هاش و سَرسَری توک زد به پوستش و سوسکِ‌ چوب‌خوار چاقی را به نوک کشید و پرید. لای برگ‌هاش دیگر تکَ‌وتوک برگ سبزی پیدا می‌شد. بیشترشان کاهیِ پژمرده و عسلیِ آفتاب کم‌جان بودند با رگه‌هایی از نارنجی زنگ‌زده و تنباکویی پوسیده و سرخِ آجر خیس و اناریِ خشک‌شده. امسال برگ‌هاش زود رنگ عوض کردند. چشم‌هاش دیگر شوخ‌وشَنگی چنارهای جوان را نداشت که زاغ‌سیاهِ قوهای سفید را چوب بزند، یا که سنجاب‌های مه‌نشین درخت‌خواب را خام شاخه‌های تازه‌ش کند. حس می‌کرد تنه‌ش از تو پوک شده و دیگر جای گرم‌ونرمی نیست. دلگیر و افسرده‌حال از تماشای خودش دست برداشت چنار و ریشه‌هاش را یواشکی و آرام گذاشت توی آب تا خنک شود. همین که چندتا از برگ‌های پلاسیده‌ی تنباکویی‌ش از کپه‌ی گوجه‌ای بالای شاخه‌هاش کنده شدند و باد اول صبح آن‌ها را توی دریاچه انداخت، دریاچه خمیازه‌ای کشید و از خواب بیدار شد.چنار گفت: «ببخشید دریاچه بیدارت کردم، امسال زود برگ‌ریزون گرفتم...»و گونه‌های چوبی‌اش سرخ شد…@haminotamam