وقتی «بمب اتم» به ابزار تبلیغات سیاسی تبدیل می‌شودیاسمین پهلوی، همسر رضا پهلوی، در استوری اخیر خود ت

وقتی «بمب اتم» به ابزار تبلیغات سیاسی تبدیل می‌شودیاسمین پهلوی، همسر رضا پهلوی، در استوری اخیر خود تصویری از ژاپن مدرن را در کنار کوبا قرار داده و نوشته است: ژاپن هشتاد سال پس از آنکه هدف دو بمب هسته‌ای قرار گرفت، در برابر کوبا پس از هفتاد سال سوسیالیسم. ظاهر ماجرا مقایسه دو نظام اقتصادی و سیاسی است؛ اما انتخاب «بمباران اتمی» به‌عنوان نقطه آغاز این مقایسه، آن هم در شرایطی که ایران به‌تازگی جنگ و حملات گسترده نظامی را تجربه کرده است، معنایی به‌مراتب فراتر از یک شوخی یا جدل ساده علیه سوسیالیسم پیدا می‌کند.حتی اگر فرض کنیم هدف مستقیم این استوری دعوت صریح به بمباران هسته‌ای ایران نبوده است، پیام ضمنی آن به اندازه کافی هولناک است: کشوری را می‌توان با بمب اتم ویران کرد و چند دهه بعد، برج‌ها، قطارهای سریع‌السیر و اقتصاد پیشرفته‌اش را نشان داد و نتیجه گرفت که «ببینید، بالاخره پیشرفت کرد!» گویی صدها هزار انسانی که در هیروشیما و ناگازاکی کشته شدند، سوختند، بیمار شدند یا نسل‌های بعدی‌شان با پیامدهای فاجعه دست‌وپنجه نرم کردند، تنها چند عدد در حاشیه نمودار توسعه اقتصادی بوده‌اند.این مقایسه از نظر تاریخی نیز مغالطه‌ای آشکار است. ژاپن به دلیل بمباران اتمی پیشرفت نکرد؛ ژاپن با وجود ویرانی جنگ و بمباران اتمی بازسازی شد. توسعه ژاپن محصول مجموعه‌ای از عوامل اقتصادی، اجتماعی، آموزشی، صنعتی، نهادی و ژئوپولیتیکی بود. تبدیل یکی از هولناک‌ترین فجایع تاریخ بشر به مقدمه‌ای برای نمایش عکس توکیوی مدرن، چیزی شبیه این است که خانه فردی را آتش بزنیم و وقتی سی سال بعد خانه‌ای بهتر ساخت، آتش‌سوزی را عامل موفقیت او معرفی کنیم.مسئله اما زمانی جدی‌تر می‌شود که این پیام را در بستر سیاسی امروز ایران قرار دهیم. ایران همین امسال شاهد جنگی بود که هزاران کشته برجای گذاشت. رویترز در گزارشی در پایان ماه مارس، به نقل از هرانا، از دست‌کم ۳۵۴۶ کشته در ایران، شامل ۱۶۱۶ غیرنظامی و دست‌کم ۲۴۴ کودک خبر داده بود. در چنین فضایی، عادی‌سازی تصویر «بمباران اتمی و سپس پیشرفت» دیگر یک مقایسه تاریخی بی‌ضرر نیست؛ سخنی است که دست‌کم می‌تواند مرز اخلاقی میان مخالفت با یک حکومت و پذیرش نابودی مردم یک کشور را مخدوش کند.رضا پهلوی نیز در جریان تحولات اخیر بارها از مداخله خارجی استقبال کرده است. در فوریه گفته بود در آن مرحله «فقط یک مداخله نظامی» می‌تواند موازنه را تغییر دهد، و پس از آغاز حملات آمریکا، پیام ترامپ را تحقق همان «کمکی» توصیف کرد که پیش‌تر وعده داده شده بود. در مصاحبه‌ای با CBS نیز هنگامی که درباره مسئولیت و تلفات انسانی تحت فشار قرار گرفت، عبارت «جنگ تلفات دارد» را به کار برد.اینجاست که پرسش اصلی مطرح می‌شود: مرز مبارزه با جمهوری اسلامی کجاست؟می‌توان سرسخت‌ترین مخالف جمهوری اسلامی بود، برای براندازی آن تلاش کرد و همزمان گفت جان یک کودک ایرانی، یک کارگر، یک دانشجو، یک سرباز وظیفه یا یک شهروند عادی خط قرمز ماست. مخالفت با جمهوری اسلامی هیچ الزام منطقی و اخلاقی برای استقبال از ویرانی ایران ایجاد نمی‌کند. کسی که مدعی رهبری دوران گذار و ساختن آینده ایران است، بیش از هر فرد دیگری موظف است میان «حکومت ایران» و «مردم و سرزمین ایران» تمایز بگذارد.بمب اتم ابزار آزادی نیست. هیروشیما و ناگازاکی نیز پروژه‌های توسعه اقتصادی نبودند؛ فجایع انسانی بودند. قربانیان آنها مواد اولیه یک آزمایش تاریخی نبودند تا هشتاد سال بعد عکس آسمان‌خراش‌های توکیو را مقابل تصویر خیابان‌های هاوانا بگذاریم و برایشان نتیجه‌گیری سیاسی بسازیم.از همه خطرناک‌تر، تبدیل انسان به «عدد» است. وقتی سیاستمدار یا اطرافیان او بتوانند مرگ هزار نفر، ده هزار نفر یا یک میلیون نفر را در ذهن خود به عنوان «هزینه اجتناب‌ناپذیر آزادی» تعریف کنند، دیگر تنها درباره تاکتیک سیاسی اختلاف نداریم؛ درباره بنیادی‌ترین اصل اخلاقی سیاست سخن می‌گوییم: ارزش جان انسان.هیچ آزادی‌ای که بر روی اجساد میلیون‌ها ایرانی بنا شود، آزادی نیست. هیچ «گذار دموکراتیکی» که برای رسیدن به آن بتوان شهرهای ایران را به هیروشیما تبدیل کرد، ارزش دفاع ندارد. و هیچ رهبر سیاسی حق ندارد از مردم ایران بخواهد برای رسیدن او به قدرت، خود و فرزندانشان را به عنوان «تلفات اجتناب‌ناپذیر جنگ» بپذیرند.اگر رؤیای رسیدن به قدرت تا جایی پیش رود که تصویر یک کشور پس از بمباران اتمی به استدلال تبلیغاتی تبدیل شود، مسئله دیگر جمهوری اسلامی یا سلطنت نیست؛ مسئله این است که انسان ایرانی در این معادله دقیقاً چه ارزشی دارد؟برای کسانی که حاضرند ایران را ویران کنند تا روزی بر ویرانه‌هایش حکومت کنند، پاسخ این پرسش شاید تلخ باشد:ایران بدون جمهوری اسلامی قابل تصور است؛ اما ایران بدون ایرانیان، فقط یک تکه خاک است.فرهاد تالشی۳۱ آگوست ۲۰۲۶.#زن_زندگی_آزادیhttps://zil.ink/Mrhallooشب نشینی هالو 👇T.me/sh_n_halloo