نگاه فيلم بيشتر به بی توجهی سينمای پيش از انقلاب به مشکلات اجتماعی جامعه است و سعی دارد چنين القا کن

نگاه فيلم بيشتر به بی توجهی سينمای پيش از انقلاب به مشکلات اجتماعی جامعه است و سعی دارد چنين القا کند که وقتی کارگردانان در فيلمهايشان نارسايی های اجتماعی و بی توجهی دولت ها به طبقه محروم جامعه و لزوم مقابله با بی عدالتی و زورگويی را مطرح کردند، مردم به قدرت خود پی بردند و نطفه های انقلاب بسته شد. و به عنوان شاهد اين مدعا از دو فيلم سفرسنگ ساخته مسعود کيميايی و کندو ساخته فريدون گله نام برده می شود و هر دو کارگردان از فيلمهايشان کم و بيش به عنوان پيش آهنگ و پيش گوی انقلاب ياد می کنند.بخش عمده ای از فيلم به نمايش رويدادهای انقلاب: خروج شاه با چشمان گريان، ورود آيت الله خمينی با آن استقبال حيرت انگيز و يا مراسم مرگ او، و همينطور جنگ ايران و عراق با آن همه کشته و آن گورستانهای وسيع اختصاص يافته است و در روزشمار تاريخ ايران استفاده از فيلمهای آرشيوی از قبيل بازديدهای رضا شاه همراه وليعهدش از فعاليت های نوسازی ايران بر جاذبه فيلم افزوده است.در جای جای فيلم، فيلمسازان و مقامات دولتی مسئول سينما اظهارنظرهايی می کنند که برای آشنايی بيشتر با سينمای امروز ايران شنيدنی است.در زمينه پيشرفت سينمای ايران:محسن مخملباف: از دلائلی که سينمای بعد از انقلاب رشد کرد، مهم ترين اش اين بود که جلو فيلمهای هاليوود گرفته شد.محمد حيدريان (مدير سابق امور سينمايی وزارت ارشاد): انجمن سينمای جوان که يک تشکل سينمايی بود نزديک به سالی پنچ هزار نيرو را آموزش می داد و من فکر می کنم تا کنون نود هزار سينماگر را آموزش داده باشد