گاهی سوآل می‌کنم از خودکه یک کلاغبا آن حضورِ قاطعِ بی‌تخفیف وقتی صلاتِ ظهر با رنگِ سوگوارِ مُصرّشبر زردیِ برشته‌ی گندمزاری بال می‌کشدتا از فرازِ چند سپیدار بگذرد، با آن خروش و خشم چه دارد بگوید با کوه‌های پیر ، کاین عابدانِ خسته‌ی خواب‌آلود در نیمروزِ تابستانی تا دیرگاهی آن را با همتکرار کنند؟