در فيلم با سيزده فيلمساز، پنج مسئول سابق سينما در وزارت ارشاد و سه منتقد و مورخ سينمای ايران گفتگو م

در فيلم با سيزده فيلمساز، پنج مسئول سابق سينما در وزارت ارشاد و سه منتقد و مورخ سينمای ايران گفتگو می شود و قطعاتی از بيش از پنجاه فيلم سينمايی و مستند در آن گنجانده شده است.اما با توجه به اين گفتگوها و با توجه به صحنه هايی که از فيلمهای قبل از انقلاب انتخاب کرده می توان گفت که فيلمايران يک انقلاب سينمايی برای تماشاگر غير ايرانی و حتی برای ايرانيانی که تجربه ايران پيش از انقلاب و سينمای آن را ندارند، فيلمی نارسا و حتی گاه گمراه کننده است.نادر تکميل همايون می گويد بعد از دسترسی اش به فيلمخانه ملی ايران و مشاهده بسياری از فيلمهای پيش از انقلاب، دريافت که خلاف آنچه هميشه شنيده بود، آن سينما يک سينمای ملعون و منحط، با زنان برهنه و شوهران ميگسار نبوده است و او حالا در فيلمش سعی ميکند هيجان حاصل از تماشای آن فيلمها را به ديگران منتقل کند. و آن گمراه کنندگی ها و نارسايی هايی را که به آن اشاره کردم از همين جا شروع می شود.تکميل همايون که سينمای ايران را آينه و شکل دهنده و سخنگوی جامعه ايران می داند و تحليل سينمای ايران برای او، معنای تحليل جامعه ايران را می دهد، توجهی به انبوه فيلم های خانوادگی و اخلاقی يا کمدی های مردم پسند نمی کند. در فيلم او به نقش زنان، زنانی که هفتاد - هشتاد سال پيش به خاطر بازی در اولين فيلمهای ايرانی مورد توهين و تحقير قرار گرفته و زنانی که در سالهای اخير در جشنواره ها و رسانه های جهان ستايش می شوند، توجه شايسته ای نشده است. صحنه های بسياری از لوندی های زنان رقاص کاباره ها را در فيلم می بينيم اما به عنوان مثال، کمترين اثری از فيلم خانه خداساخته ابوالقاسم رضايی يا ايران، سرزمين اديان ساخته منوچهر طياب و بسيار فيلمهای به قول امروزی ها "معنا گرا" ی ديگر به چشم نمی خورد.