وقتی یه نفر راجع به یه موضوعی حرف زد و نوبت شما شد، برای همدلی، از خودتون مثال نزنید. بلکه با سوال، دوباره توپ بحث رو پاس بدید به خود اون آدم.این دو مکالمه رو نگاه کن:مکالمهٔ اول+ من دیروز سبزی نشُسته خوردم و تا صبح مجبور شدم هی برم دستشویی و بیام.– آخ. آخ. می‌دونم چی می‌گی. منم چند وقت پیش این‌طوری شدم. حتماً خیلی اذیت شدی.مکالمهٔ دوم+‌ من دیروز سبزی نشُسته خوردم و تا صبح مجبور شدم هی برم دستشویی.– آخ. حتماً خیلی اذیت شدی. کجا خوردی؟ الان کامل خوبی؟توی مکالمهٔ‌ اول، نیت فرد کاملاً همدلانه است. اما ناخودآگاه، خودش رو پررنگ کرده. توپ بحث رو مدتی دست خودش نگه داشته. اما توی مکالمهٔ دوم، توپ رو سریع پس داده به طرف مقابل.این مکالمه رو هم نگاه کن:مکالمه اول+ دیروز این‌جا برق چند بار رفت. آخرین بار فایل رو روی کامپیوتر ذخیره نکرده بودم، اطلاعات فایلم پرید.– آره. خاک بر سرشون. دفتر ما هم همین‌طور شد. بچه‌ها عزا گرفتن.مکالمهٔ دوم+ دیروز این‌جا برق چند بار رفت. آخرین بار فایل رو روی کامپیوتر ذخیره نکرده بودم، اطلاعات فایلم پرید.– آخ. آخ. چقدر براش کار کرده بودی؟ بعدش چی شد؟ تونستی دوباره درست کنی؟ حالا چی میشه؟ بازم این اتفاق افتاده بود توی دفترتون؟مکالمهٔ‌ اول – غیر از بخش «خاک بر سرشون» – چندان همدلانه نیست. شنونده خیلی سریع پروژکتور رو گرفته و متمرکز کرده روی خودش.اما در مکالمهٔ دوم، دوباره نور رو انداخته روی نفر اول. گفته تو وایسا در مرکز صحنه. تو حرف بزن.#محمدرضا_شعبانعلی@shabanali_motamem