نه این‌که عاشقِ این میله‌های یخ‌زده باشمکجا فرار کنم؟ چیده‌اند بال و پرم راهزار خاطره‌ی تلخ را به گر

نه این‌که عاشقِ این میله‌های یخ‌زده باشمکجا فرار کنم؟ چیده‌اند بال و پرم راهزار خاطره‌ی تلخ را به گریه سپردمچگونه پاک کنم خاطراتِ تلخ‌ترم را؟هزار نسل گذشت و سپید بخت نبودیمهمیشه قسمتِ ما عشقِ سال‌های وبا بودبه میزبانیِ‌تان قانعم، گلایه نکردماگرچه شهرِ شما گورِ دسته‌جمعیِ ما بودبه پشتگرمیِ کبریت‌ها به جنگ رسیدیماگرچه کوهِ یخی روی نقشه آب نمی‌شدزمینِ سوخته پاداش سخت‌جانیِ‌مان بوداگر که بر سرِمان آسمان خراب نمی‌شدگرسنه منتظر معجزاتِ تازه نشستیمنمازِ نیمه‌شب از ترسِ قتل‌عام شدن بوددوباره وعده‌ی آتشفشان و زلزله می‌دادجهانِ خسته در اندیشه‌ی تمام شدن بودتو از کدام مسیر آمدی پرنده‌ی خونی؟تو در کدام زمین ریشه داشتی گلِ چیده؟تو شاخ و برگِ خزان دیده‌ی کدام درختی؟تو کیستی زنِ بی‌سرگذشتِ رنگ‌پریده؟تو را کنار کپرهای نیمه‌سوخته دیدمپرنده‌ها خبرت را به دوردست رساندندتو از تمامی دنیا عزیزتر شدی امابرادرانت در چاه نفت زنده نماندند...زمانه خواست که بی‌آرزو و کال بیفتیمهراسِ هر شب‌مان در بهار چیده شدن بودبه جای گرمیِ آغوش، تازیانه چشیدیمبه جای بوسه سرانجامِ‌مان گزیده شدن بوددوباره منتظرِ پاسخِ کدام دعاییاز آسمان -که به ما فرصتی جدید نداده-کدام سُفره درین خانه‌ها گرسنه نمانده؟کدام خانه درین سرزمین شهید نداده؟برو مسافرِ غمگین من... سفر به سلامتروانه‌اند دعاهای خیر پشت سرِ توچگونه از تو و آن چشم‌های خیس نترسم؟زیادتر شده زیباییِ زیادترِ تو!بگو به یاد بیارند قد کشیدنِ ما رابه سقف مشت بزن، تارِ عنکبوت بیفتدبه آسمانِ ترک‌خورده اعتماد ندارممگر که سنگ شود، روی قوم لوط بیفتد...#حامد_ابراهیم‌_پور