تباهینشسته بودبر امواج صدا که سوار بر ذرات هوا می تازید بر پرده گوشمبر آن سیگنال عصب هایمبر آن نورون های مغزم بر آن هویتی کهطعم صداها را در مغزم می چشاندکه معلومش نیستولی گواه انسانیت است آری انسان بودنبر هر آنچه که هستی بخش بودآریتباهی نشسته بود__________________چه جفایی میدانماین همه هستی نشسته بر تنش نیستیتباهیای وای بر ماای وای بر امروز ماکه بغض هایمان نشسته بر گلوگاه بی صدای لحظه هاافسوس صدا ها کر شده اند و کسیاز عظمت لحظه ها چیزی نمی گویدکسی بر حیرت وجود یک لحظه از هستیچیزی نمی جویدما تمام هستیمان را به یک انتخاب احساسی و گویا سیاسیبه یک بی فرهنگی ، فرهنگیبه یک بازی احمقانهبا خته ایمما زندگیمان را به قماری از ترس و دلهرهباخته ایمسرِ هیچ سرِ تباهی اینگونه است سرزمینی که سری در زمینش نداردو دلش رابه آسمان ها خوش کرده است#علی_امیدقائمی @shabsher