گستره شب بر بام شهر نشسته بودو وسعت نگاه بر سیطره احساس ، دل سپرده بودچرا که هوا پوست انداخته بود و چرکی خود را به باد های اتفاق سپرده بودفرصتیست نفسدر هوای پاک غمینکه رخت بسته از آلودگی های زمینافسوسریه های احساسپر است از هوایی اشک آورکه میسوزد از آندل مادرانی داغدارکه نفس هاشان می چکد از گوشه ی چشممی چکد از گوشه ی چشم#علی_امیدقائمی @shabsher