شهر در انزواازدحام مردمانزوالی بود فرصت حیات راخیابان ها سر سپرده به هیچخیابان ها دلباخته به نگاه ها

شهر در انزواازدحام مردمانزوالی بود فرصت حیات راخیابان ها سر سپرده به هیچخیابان ها دلباخته به نگاه های غبار آلودقامت یک درختدر تشویش سایه ها غفلت عابرها را در خود هضم میکردو من تکیه داده بودمبر دلهره ای که دشواری وظیفه را در ذهنم تکرار میکرد .و چقدر پشتم سست بودزنی دیدم که از نگاهش جنگل انبوهی رها شده بودو در انتظاریخاطر هوای شهر را پاک میکردو چقدر پشتم سست بودنه بخاطر ازدحام هیچتنهائیتنهائی سرد و بی رمقتمام دیوار پشتم را آوار میکرد .پشت دیوار، اندوه سبزی انتظار پر پروازها را تفسیر میکرد و من بی اعتماد به دیوارها می روم تا آرام بگیرد – هیچِ لحظه های وجودم#علی_امیدقائمی @shabsher