صبح بودو خورشید از پنجره اتاق جا مانده بوداز گلها خبری نبودسرمای سخت بهمن ماهرمقِ بودن را از تمام حی

صبح بودو خورشید از پنجره اتاق جا مانده بوداز گلها خبری نبودسرمای سخت بهمن ماهرمقِ بودن را از تمام حیات گرفته بودمن همباید می رفتمنه به آن سوی کاج های هنوز برافراشتهنهباید کفش های یخ زده اکنون را می پوشیدمو می نشستمبر صندلی ماشینیکه چون چوبی اشباع از آبگویی داشتدر وجودم یخ می بستباید می رفتمهجرتی به بلندای جاده هادر برابرمو چقدر درونم گرم استباشتاب ، با شعفی خاموشمی رومو آگاهی ، ذهنم را می فرساید میز کارم منتظر استو چقدروچقدردرونم سرد می شوداز دیشب گربه ای در ذهنم ناله می کند و در آشغالهای کوچه هابه دنبال استخوانی یخ زده درب اتاق کارم را باز می کنم و در خیالم می میرم .#علی_امیدقائمی @shabsher