هست تن عریان لحظه هاو باوریکه در خیال خود زندگی را تعبیری از احساس بخشیده استغربت خیالتمرا با مرثیه های نیازتنها گذاشته استتمام زندگیم بر باور یک واژه رها شده استمی بینی رفتنم حتیخالی از فعل رفتن استحتی وسعت یک خواب هماز نگاهم سلب شده استمن در بی حجمی زمان هاحتی آغوشت رااز یاد برده اماز یاد برده امسرعت بی سبب بوسه ها رامعنای تفاهم احساس و تن راتقابل یک نگاه با گرمی نفس هالطافت انحنای حجم نگاه عاشقانه ات رااینگونه استگذار پاییز یک هزار و سیصد و نود و هشت #علی_امیدقائمی@shabsher