تا تو گسسته‌ای ز من ، تاب نمانده در تنمکیست به یاد چشم تو مست ؟ منم ، منم ، منمدور از آن نگاه تو ، و

تا تو گسسته‌ای ز من ، تاب نمانده در تنمکیست به یاد چشم تو مست ؟ منم ، منم ، منمدور از آن نگاه تو ، وز رخ همچو ماه توروز در آه و زاری‌ام ، شب به فغان و شیونمای که به غربت این زمان باده کشی عیان ، عیانخون دل است در وطن ، جای شراب خوردنمدل ز وطن بریده‌ای، راه سفر گزیده‌اینیست مرا دلی چو تو، دل نبوَد از آهنمگرچه در آب و آتشم، سوزم و گریم و خوشمگر بوَدم هزارجان، جمله فدای میهنمچند تو خوانی‌ام که: ها! خانه رها کن و بیانیست وطن لباس تن، تا که ز خویش برکَنمغرب وطن نمی‌شود، خانه من نمی‌شودشرقِ کهن نمی‌شود، خانه چرا دگر کنم؟مهر وطن سرشت من، دوزخ آن بهشت منروز و شبان و دم به دم، دم ز وطن، وطن زنم#حمید_مصدق@shaeranehchnl