نه فانوسی کنار لحظه‌های تارمان ماندهنه دیگر زلف تاکی بر سر دیوارمان مانده فقط اندوه می‌گیرد سراغی از غریبی‌مانهمان که یارمان بوده، کماکان یارمان مانده بپرس از پیشگوهای محلی این معما راچقدر از روزهای مثل زهرمارمان مانده؟ چقدر از دلخوشی‌های کم و کوتاهمان رفته؟چقدر از زخم‌های بر جگر بسیارمان مانده؟ سزای خواندن از عشق است در گوش کر جنگلاگر که قطره خونی گوشه منقارمان مانده تو تقدیر منی، ای عشق! اما عقل می‌گوید:بیا بگذر ز تقدیرت... همین یک کارمان مانده!  #حامد_عسکری@shaeranehchnl