روز اول وداع با پیکر مطهر آقای شهید در مصلای تهران، طرفای ۱۱ قبل از ظهر، توی حال خودم بودم و به طرف مسیر خروج میرفتم که متوجه شدم خیلیا دارن برمیگردن و پشت سرشونو نگاه میکنن. منم برگشتم تا ببینم چه خبره؛ کانون توجه ماها یه مرد تقریبا ۳۵ ساله‌ی بلندقد، چارشونه‌ با لباسای سرتاپا مشکی بود. توی اون آفتاب واقعا برق میزد، چون هم پوست سفیدی داشت و هم موهاشو با تیغ زده بود. رد یه تتو هم روی گردنش و میانه‌های سرش مشخص بود که نشون میداد بدنش کاملا خالکوبیه. وقتی این صحنه رو دیدم همونجا روی پله‌ها نشستم و به گریه‌های بلندش که سعی میکرد پشت عینک آفتابیش قایم کنه، نگاه میکردم. از دور به پیکرها نگاه میکرد و مثل بچه‌ها اشک میریخت.دیدن آدم‌هایی که اصلا بهشون نمیومد مسیرشون سمتِ خیابون‌های اطراف مصلی بیفته ولی حالا برای وداع با آقا، مشکی‌پوش و اشک‌بار اومده بودن حقیقتا عجیب بود. همینکه سالها می‌نوشتم امام سیدعلی خامنه‌ای رهبر دلهاست اما حالا با چشمان خودم میدیدم. همه دلتنگِ آقا بودیم و اشک میریختیم اما گریه‌های او از همه‌ی ما تماشایی‌تر بود.