زندگی رسم خوشایندی است.زندگی بال و پری دارد با وسعت مرگ،پرشی دارد اندازه عشق.زندگی چیزی نیست، که لب طاقچه عادت از یاد من و تو برود.زندگی‌ جذبه دستی است که می‌چیند.زندگی نوبر انجیر سیاه، در دهان گس تابستان است.زندگی بعد درخت است به چشم حشره.زندگی تجربه شب پره در تاریکی است.زندگی حس غریبی است که یک مرغ مهاجر دارد.زندگی سوت قطاری است که در خواب پلی می‌پیچد.زندگی دیدن یک باغچه از شیشه مسدود هواپیماست.خبر رفتن موشک به فضا،لمس تنهایی «ماه»،فکر بوییدن گل در کره‌ای دیگر.زندگی شستن یک بشقاب است.زندگی یافتن سکه دهشاهی در جوی خیابان است.زندگی «مجذور» آینه استزندگی گل به «توان» ابدیت،زندگی «ضرب» زمین در ضربان دل ما،زندگی «هندسه» ساده و یکسان نفسهاست.هر کجا هستم، باشم،آسمان مال من است.پنجره، فکر، هوا، عشق، زمین مال من است.▪️سهراب سپهریقسمتی از صدای پای آب🔔🙋🏻‍♂️🌹@shahejahan_rafsanjan