و نترسیم از مرگ(مرگ پایان کبوتر نیست.مرگ وارونه یک زنجره نیست.مرگ در ذهن اقاقی جاری است.مرگ در آب و هوای خوش اندیشه نشیمن دارد.مرگ در ذات شب دهکده از صبح سخن می‌گوید.مرگ با خوشه انگور می‌آید به دهان.مرگ در حنجره سرخ – گلو می‌خواند.مرگ مسئول قشنگی پر شاپرک است.مرگ گاهی ریحان می‌چیند.مرگ گاهي ودكا مي نوشد.گاه در سایه نشسته است به ما می‌نگرد.و همه می‌دانیم.ریه‌های لذت، پر اکسیژن مرگ است).در نبندیم به روی سخن زنده تقدیر که از پشت چپرهایصدا می‌شنویم.پرده را برداریم:بگذاریم که احساس هوایی بخورد.بگذاریم بلوغ، زیر هر بوته که می‌خواهد بیتوته کند.بگذاریم غریزه پی بازی برود.کفش‌ها را بکند، و به دنبال فصول از سر گل‌ها بپرد.بگذاریم که تنهایی آواز بخواند.چیز بنویسد.به خیابان برود.▪️سهراب سپهریقسمتی از صدای پای آب🔔🙋🏻‍♂️🌹@shahejahan_rafsanjan