بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و دواذ

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و دواذن پرواز از مادر ساداتشبِ قبل از عملیات، حال و هوای حسینیه با همیشه فرق داشت. چراغ‌های کم‌سو، چهره‌های خسته اما مصمم رزمنده‌ها را روشن کرده بود. همه می‌دانستند که شاید این آخرین شبی باشد که کنار هم نفس می‌کشند. سکوتی سنگین بر فضا نشسته بود؛ سکوتی که فقط با صدای گریه‌های آرام و زمزمه صلوات شکسته می‌شد.غلامعلی آرام روی سکوی حسینیه نشست. چشمانش سرخ بود، اما نه از بی‌خوابی؛ از دلتنگی. روضه حضرت صدیقه طاهره، حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها را آغاز کرد. هنوز چند جمله بیشتر نخوانده بود که صدایش لرزید. اشک، بی‌اختیار روی گونه‌هایش جاری شد و مجلس را هم با خود به گریه انداخت.لحظه‌ای سکوت کرد. سرش را پایین انداخت و با تمام وجود رو به بانوی دو عالم زمزمه کرد:«خانم... عمریه نوکری شما و فرزندانتون رو کردم و تا حالا چیزی ازتون نخواستم؛ ولی حالا می‌خوام تو اون لحظات آخر کمکم کنید.»این دیگر روضه نبود؛ دردِ دلِ عاشقی بود که احساس می‌کرد لحظه دیدار نزدیک شده است. انگار غلامعلی از میان اشک‌هایش، راهی را می‌دید که هنوز برای ما پنهان بود. کلماتش از عمق جان برمی‌خاست و مستقیم بر دل‌ها می‌نشست.هیچ‌کس در مجلس نتوانست اشک‌هایش را پنهان کند. همه حس می‌کردند این دعا، رنگ خداحافظی دارد. گویی غلامعلی اذن پروازش را از مادر سادات می‌خواست؛ از همان بانویی که سال‌ها با عشق او زندگی کرده و نامش را در سخت‌ترین لحظه‌ها بر زبان آورده بود.چند ساعت بعد، هنگامی که فرمان عملیات صادر شد، غلامعلی با آرامشی عجیب به میدان رفت؛ آرامشی که ریشه در همان توسل شبانه داشت. او یقین داشت هر کس دستش در دست حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها باشد، حتی در سخت‌ترین لحظه‌های نبرد نیز تنها نخواهد ماند.و چه زیبا دعایش مستجاب شد؛ آخرین لحظات زندگی‌اش با یاد اهل‌بیت علیهم‌السلام گره خورد و پرنده روحش، سبکبال و آرام، به میهمانی همان بانویی پر کشید که شب قبل، با تمام وجود از او طلب یاری کرده بود.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷