بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و سومس

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و سومسه بار «یا زهرا»رگبار که خوابید، سکوتی سنگین روی دشت افتاد. تنها صدای ناله‌ی باد بود که از میان خاکریزها می‌گذشت. غلامعلی هنوز ایستاده بود؛ انگار دلش نمی‌خواست میدان را ترک کند. ناگهان گلوله‌ای سینه‌اش را شکافت. آرام خم شد، نه از درد، که گویی برای تعظیم در برابر معشوق.خودم را به او رساندم. خون، آرام‌آرام پیراهن خاکی‌اش را سرخ می‌کرد و زیر نور کم‌جان ماه، رنگی عجیب به خود گرفته بود. خواستم سرش را روی زانویم بگذارم تا شاید اندکی آرام بگیرد؛ اما با همان توان اندکش، سرش را از روی پایم برداشت و روی خاک گذاشت؛ همان خاکی که سال‌ها آرزوی آغشته شدن به آن را داشت.نگاهش را به آسمان دوخت. لب‌های خشکیده‌اش به سختی تکان خورد. یک بار گفت: «یا زهرا...»نفسی تازه کرد؛ انگار تمام دلتنگی‌های سال‌های جبهه را در همان نفس جمع کرده باشد. بار دوم زمزمه کرد: «یا زهرا...»اشک از چشمانم جاری بود. دیگر هیچ کاری از دستم برنمی‌آمد. فقط دستش را گرفته بودم و نگاهش می‌کردم.برای سومین بار، با صدایی آرام‌تر از نسیم، اما محکم‌تر از کوه، نام مادر را بر زبان آورد: «یا زهرا...»لبخندی کوتاه بر چهره‌اش نشست؛ لبخندی که هیچ‌گاه از خاطرم نخواهد رفت. پلک‌هایش آرام روی هم نشست و پرنده‌ی روحش، سبکبال، از قفس تن پر کشید.آن شب، ماه شاهد بود که غلامعلی رجبی با نام حضرت زهرا (سلام‌الله‌علیها) به دیدار یاران شهیدش رفت؛ و خاک جبهه، برای همیشه عطر سه زمزمه‌ی عاشقانه را در سینه‌ی خود حفظ کرد:یا زهرا...یا زهرا...یا زهرا...برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷