بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و چهار

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجیقسمت نود و چهارم«راستی... غلام‌علی؟»عملیات تمام شده بود، اما انگار داغش تازه آغاز شده بود. بچه‌ها یکی‌یکی به پادگان دوکوهه برمی‌گشتند؛ با لباس‌هایی که هنوز بوی باروت می‌داد و دل‌هایی که هر کدام گوشه‌ای از میدان جا مانده بود.قاسم کارگر، فرمانده گردان مسلم، آن روز را این‌گونه روایت می‌کند:«همین که وارد دوکوهه شدم، اولین نفری که دیدم حاج منصور ارضی بود. هنوز سلامی نکرده بودم که جلو آمد. سیلی نه‌چندان محکمی به صورتم زد و با صدایی که از بغض می‌لرزید گفت: "غلام‌علی رو هم شهید کردی؟!"»این جمله کوتاه، سنگین‌تر از تمام خستگی عملیات بود. دیگر هیچ‌کدام توان ایستادن نداشتیم. بی‌اختیار همدیگر را در آغوش گرفتیم. اشک‌ها بی‌امان می‌ریخت؛ اشک‌هایی که نه از ناتوانی، که از داغ رفیقی بود که ستون دل‌های همه شده بود. آن‌قدر گریستیم که خیسی اشک‌های هم را بر شانه‌هایمان احساس می‌کردیم.نام غلام‌علی رجبی فقط نام یک فرمانده نبود؛ تکیه‌گاهی بود که با رفتنش، دوکوهه برای لحظه‌ای ساکت شد. انگار کوچه‌های پادگان نیز باور نمی‌کردند دیگر صدای قدم‌های او را نخواهند شنید. هر کس از راه می‌رسید، پیش از آنکه احوال رزمندگان را بپرسد، تنها یک سؤال بر زبان داشت: «راستی... غلام‌علی؟»و پاسخ، سکوتی بود که از هزاران کلمه جان‌سوزتر بود.آن روز، دوکوهه بیش از همیشه بوی غربت می‌داد؛ غربت مردی که سال‌ها دل‌ها را به خدا گره زده بود و اکنون خود، سبکبال‌تر از همیشه، به میهمانی آسمان رفته بود. اما یاد او در دل همرزمانش ماند؛ یاد مردی که شهادتش پایان راه نبود، آغاز روایت‌هایی شد که نسل‌ها بعد نیز از اخلاص، شجاعت و مردانگی‌اش خواهند خواند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷