بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و نههر شب جمعه، زائر کربلاسال‌ها از آسمانی شدن غلامعلی گذشته بود، اما برای مادر، داغ فرزند هیچ‌وقت کهنه نشد. دلش هنوز با یاد او می‌تپید و گاهی تنها مرهمش، خواب‌هایی بود که بوی حقیقت می‌داد.دو سه بار توفیق دیدنش را در خواب پیدا کردم. هر بار آرام‌تر و نورانی‌تر از قبل بود؛ انگار دیگر هیچ غمی در چهره‌اش نبود.آخرین باری که به خوابم آمد، دلم طاقت نیاورد. با شوق و اشتیاق پرسیدم: «مادر جان! کجایی؟ چه خبر از آن دنیا؟»لبخند شیرینی بر لب داشت؛ همان لبخندی که همیشه دل آدم را آرام می‌کرد. با صدایی سرشار از اطمینان گفت: «دارم می‌رم کربلا...»تعجب کردم و پرسیدم: «کربلا؟»گفت: «آره... هر شب جمعه می‌رم کربلا؛ به زیارت حضرت علی‌اکبر (علیه‌السلام).»با شنیدن این جمله، اشک از چشمانم جاری شد. خواب تمام شد، اما عطر کربلا تا ساعت‌ها در خانه و دلم ماند. آن روز بیشتر از همیشه فهمیدم که راه شهدا از کربلا آغاز می‌شود و به کربلا ختم می‌شود؛ دل‌هایی که برای امام حسین (علیه‌السلام) تپیده‌اند، حتی پس از شهادت نیز از زیارت آن حریم نورانی محروم نمی‌مانند.از آن روز، هرگاه شب جمعه فرا می‌رسد، بی‌اختیار یاد غلامعلی می‌افتم؛ با خود می‌گویم شاید همین حالا، در جوار حرم سیدالشهدا (علیه‌السلام)، کنار مزار حضرت علی‌اکبر (علیه‌السلام) ایستاده باشد و برای همه ما دعا کند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷