بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و هفت«ز

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و هفت«زینبیه در سوگ غلام‌علی»با بچه‌ها راهی زینبیه شدیم. فضای آنجا دیگر مثل همیشه نبود؛ سکوتی سنگین بر دل‌ها سایه انداخته بود و جای خالی غلام‌علی، از هر گوشه زینبیه به چشم می‌آمد. هنوز کسی چیزی نگفته بود که بغض بچه‌ها شکست. هر کس در گوشه‌ای آرام اشک می‌ریخت و خاطرات روزهای با هم بودن، یکی پس از دیگری در ذهنمان زنده می‌شد.چند لحظه بعد، حاج‌آقا وارد زینبیه شد. آرام و باوقار، همان‌جایی نشست که همیشه می‌نشست. نگاهش به نقطه‌ای خیره مانده بود و چهره‌اش، غمی عمیق را در خود پنهان کرده بود. همه می‌دانستند چقدر دل‌بسته غلام‌علی بود. خبر شهادت را ابتدا به مادر غلام‌علی رسانده بودند و او با صبری مثال‌زدنی، این خبر سنگین را به حاج‌آقا گفته بود.با همه این داغ بزرگ، هنوز کسی اشک حاج‌آقا را ندیده بود. انگار کوهی از صبر در دلش برپا بود.سکوت زینبیه را صدای آرام و لرزان او شکست. سخنش را با این بیت آغاز کرد:«عجب گلی روزگار ز دستِ لیلی گرفت...»هنوز شعر به پایان نرسیده بود که اشک از چشمان حاضران جاری شد. آن شب، رفقای غلام‌علی برایش روضه خواندند؛ روضه‌ای که عطر کربلا داشت و دل‌ها را تا آسمان برد. حاج‌آقا دیگر نتوانست بغضش را نگه دارد. اشک‌های سال‌ها صبر، بی‌اختیار بر گونه‌هایش جاری شد و همراه با همه، برای جوان رشیدش گریست.آن شب، زینبیه سراسر اشک بود؛ اشک فراق، اشک دلتنگی و اشک افتخار. همه می‌دانستیم غلام‌علی از میان ما رفته است، اما یاد و راهش برای همیشه در دل‌هایمان زنده خواهد ماند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷