بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و ششم«ا

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و ششم«انتظار پدر پایان یافت؛ غلام‌علی از راه آسمان آمد» 🌷🕊️آن شب، انگار دل من زودتر از همه، خبر را شنیده بود. بی‌قرار بودم. خواب از چشمانم گریخته بود و هرچه سعی می‌کردم خودم را آرام کنم، نمی‌شد. سکوت سنگین شب، لحظه به لحظه بر اضطرابم می‌افزود.ساعت نزدیک یازده شب بود که صدای در بلند شد. چند نفر از همرزمان غلام‌علی پشت در ایستاده بودند. صورت‌های غمگینشان، پیش از آنکه لب به سخن باز کنند، همه چیز را فریاد می‌زد. دنیا دور سرم چرخید. غلام‌علی، همان برادر مهربان و همیشه خندانم، به آرزوی دیرینه‌اش رسیده بود؛ آسمانی شده بود.اما سخت‌ترین لحظه، هنوز پیش رویم بود.چگونه می‌توانستم این خبر را به پدر و مادرم بدهم؟ به‌خصوص به حاج‌آقا... پدری که تمام دلش به غلام‌علی گره خورده بود. هر روز، کنار در خانه می‌نشست، نگاهش را تا دوردست‌های کوچه می‌فرستاد و با هر صدای قدمی، سرش را بلند می‌کرد؛ شاید پسرش از سفر برگردد و با همان لبخند همیشگی، آرام دلش شود.بارها خواستم چیزی بگویم، اما کلمات در گلویم می‌شکستند. اشک، امانم نمی‌داد. توان شکستن دل پدر را نداشتم.سرانجام، خبر را شخص دیگری به او رساند.می‌گویند آن لحظه، نگاه حاج‌آقا برای چند ثانیه در انتهای همان کوچه ماند؛ همان کوچه‌ای که روزها چشم‌انتظار غلام‌علی در آن می‌نشست. دیگر کسی از آن راه نمی‌آمد، اما پدر خوب می‌دانست که این بار، پسرش از راهی آمده است که پایانش آسمان بود.غلام‌علی دیگر به خانه بازنگشت؛ اما عطر حضورش، ایمانش و یادش برای همیشه در خانه و دل‌های ما ماندگار شد. از آن شب، انتظار پدر پایان یافت، اما دلتنگی‌اش هرگز.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷