بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و هشتپا

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و هشتپاسخ را از شهید گرفتمدوست ارمنی داشتم که گاهی همراه من به هیئت می‌آمد. با اینکه مسلمان نبود، اما دلش با نام امام حسین(ع) آرام می‌گرفت. با دقت به روضه‌ها گوش می‌داد و هرچه برایش سؤال پیش می‌آمد، بی‌پرده می‌پرسید.ظهر عاشورای یکی از سال‌ها، با هم به هیئت دیوانگان حسینی رفتیم. مجلس غرق اشک بود و صدای سوزناک مداح در فضا می‌پیچید. ناگهان این بیت را خواند:«از حرم تا قتلگه زینب صدا می‌زد حسیندست و پا می‌زد حسین، زینب صدا می‌زد حسین»وقتی مجلس تمام شد و از هیئت بیرون آمدیم، دوستم سکوتش را شکست. با احترام گفت:«به نظرت این شعر بی‌احترامی به امام حسین(ع) نیست؟ چرا شاعر گفته "دست و پا می‌زد حسین"؟»لحظه‌ای ایستادم. دلم می‌خواست پاسخی بدهم که هم دل او آرام بگیرد و هم شأن و عظمت سیدالشهدا(ع) حفظ شود. خودم می‌دانستم مقصود شاعر، بیان اوج مظلومیت و شدت مصیبت کربلاست؛ اما نتوانستم آن حقیقت را آن‌گونه که باید، برایش توضیح دهم. آن سؤال، روزها در ذهنم ماند و قلبم را رها نکرد.چند روز بعد، به گلزار شهدا رفتم. کنار مزار شهید غلامعلی رجبی، آرام نشستم. دلم شکسته بود. از ته دل گفتم: «غلامعلی! اگر صلاح می‌دانی، جواب این سؤال را به من برسان.»با همان حال از کنار مزار برخاستم؛ اما امیدی در دلم جوانه زده بود.دو شب بعد، رؤیایی عجیب دیدم؛ رؤیایی که هیچ‌گاه از خاطرم پاک نمی‌شود.خودم را در هیئتی نورانی دیدم. فضای مجلس آکنده از عطر معنویت بود. میان جمع، غلامعلی ایستاده بود؛ آرام، متبسم و نورانی. برگه‌ای در دست داشت. نگاهم کرد، لبخند زد و برگه را به سویم گرفت.روی کاغذ نوشته شده بود:«از حرم تا قتلگه زینب صدا می‌زد حسیندر کنارش مادرش زهرا صدا می‌زد حسین»با خواندن این دو مصرع، اشک از چشمانم جاری شد. احساس کردم پاسخ آن سؤال را از زبان شهید گرفته‌ام؛ پاسخی سرشار از ادب، عشق و معرفت. انگار غلامعلی می‌خواست بگوید در سخت‌ترین لحظه‌های عاشورا، حضرت زهرا(سلام‌الله‌علیها) نیز در کنار فرزندش حاضر بود و آسمان، هم‌ناله با زمین، حسین(ع) را صدا می‌زد.آن خواب، تنها پاسخ یک سؤال نبود؛ هدیه‌ای بود از شهیدی که حتی پس از سال‌ها، دست دوستانش را رها نکرده است. از آن روز، هرگاه نام غلامعلی می‌آید، یقینم بیشتر می‌شود که شهدا زنده‌اند؛ می‌شنوند، می‌بینند و اگر با دلی شکسته به سراغشان برویم، راه را نشانمان می‌دهند.برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷