بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و پنجمخ

بسم الله الرحمن الرحیمشهید غلامعلی رجبی (جندقی)تولد: ۱۳۳۳/۰۴/۱۰شهادت: ۱۳۶۷/۰۵/۰۶بسیجقسمت نود و پنجمخدایا... پسرم را به تو سپردمآن روز، حیاط خانه بوی عجیبی داشت؛ بویی که نه از گل‌های باغچه بود و نه از خاک نم‌خورده. انگار نسیمی از عالم دیگر میان شاخه‌های درخت می‌وزید.حاج‌خانم، آرام روی صندلی چوبی زیر سایه‌ی درخت نشسته بود. تسبیح در دستش می‌چرخید و ذکر «یا حسین» بی‌اختیار بر لبانش جاری بود. دلش بی‌قرار بود، بی‌آنکه بداند چرا. گاهی چشم به درِ حیاط می‌دوخت و گاهی به آسمانی که رنگ غروب گرفته بود.ناگهان پرنده‌ای خوش‌رنگ از میان شاخه‌ها فرود آمد. روی بلندترین شاخه نشست، بال‌هایش را گشود و ناله‌ای کشید؛ ناله‌ای که سکوت حیاط را شکست و تا عمق جان مادر نشست.دلش فرو ریخت.اشک در چشمانش حلقه زد. دست بر سینه گذاشت، رو به آسمان کرد و با صدایی که از بغض می‌لرزید، زمزمه کرد:«السلام علیک یا اباعبدالله الحسین علیه‌السلام...آقا جان... سال‌هاست غلام‌علی را با نام شما بزرگ کرده‌ام. اگر وقت رفتنش رسیده، خودت دستش را بگیر...خدایا... پسرم را به تو سپردم.»پرنده لحظه‌ای دیگر بر شاخه ماند؛ گویی پیامش را رسانده بود. سپس بال گشود و در آسمان ناپدید شد.فردای آن روز، خبر آمد...غلام‌علی، همان امانتی که مادر با اشک و دعا به خدا سپرده بود، در عملیات مرصاد، لباس خاکی دنیا را از تن بیرون آورد و با جامه‌ای از نور، میهمان سفره‌ی سیدالشهدا علیه‌السلام شد.آن روز، مادر فهمید ناله‌ی پرنده، آواز وداع بود؛ وداعی که از آسمان آغاز شده بود و بر زمین، با اشک‌های یک مادر معنا پیدا کرد. از آن پس هر بار نسیمی شاخه‌های آن درخت را می‌لرزاند، حاج‌خانم لبخندی آمیخته به اشک می‌زد و آرام می‌گفت:«غلام‌علی... تو را همان روز به صاحب کربلا سپردم؛ و چه امانت‌دار مهربانی بود خدا...»برگرفته از کتاب:یادگاران ۲۴؛ شهید غلامعلی رجبینویسنده: سیداحمد معصومی‌نژادتهیه و تدوین: ف. عباسی @shahidgholamali🍃🌷