💌نامه‌ای برای تو که از امید واهی و از ناامیدی خسته‌ایبه زیباییِ تو می‌اندیشم؛ آن زمانی که خودِ زخمی‌ات را به دوش کشیده‌ای و در جهان پرابهامِ امروز، به سمت کورسوی امیدی حرکت می‌کنی.سیزیف را یادت هست؟همان که به خاطر خشم خدایان محکوم بود تا ابد سنگی را به بالای کوه بغلتاند و وقتی به قله رسید، سنگ غلت‌زنان به پایین بیاید و باز از نو برود و سنگ را به قله برساند و باز تکرار و باز تکرار؟می‌بینمت که سیزیف‌گونه به غلتیدن سنگی که با زحمت به سمت قله حمل کرده بودی، می‌نگری.از دست رفتن آرزوهای غلتان تا دره‌ی ناامیدی‌ات را می‌بینم.محکوم بودنت به زیستن در آشفته‌بازار ایران را ناظرم.گمان می‌کنی توانی برای پایین رفتن و از نو آغاز کردن و باز باختن و باز ققنوس‌وار برخاستن نمانده است.لحظه‌ای درنگ کن.از بالای قله به سنگ غلتانِ ازدست‌رفته و آرزوهای بربادرفته‌ات ننگر.این‌بار سرت را بچرخان و خودت را به موازات کوه‌های برافراشته‌ی هستی ببین.کلی‌تر نگاه کن.خودت را موجودی در میان میلیون‌ها جنبنده ببین.گوش تیز کن و سنگ آرزوهای غلتان را در کوه‌های امید و ناامیدیِ آدمیان بشنو.به زخم‌های تن و روحت که ردِ رنج سالیان بر آن نگاشته شده، نگاه کن.شاید آنچه امروز از دست رفته، تمام آن چیزی نباشد که تو هستی.شاید تو فقط از یک قله پایین آمده‌ای نه از تمام کوهستان.شاید بعضی سنگ‌ها قرار نبوده تا ابد بر دوش تو بمانند.شاید بعضی رویاها هرچقدر هم که دوستشان داشته‌ای، مقصد نبوده‌اند بلکه فقط بخشی از راه بوده‌اند.همان‌طور که از دانشجویانم سر کلاس تفکر طراحی می‌خواهم، از تو هم می‌خواهم به حوزه‌ی «امکان‌ها» بیندیشی.شاید امید یعنی توانِ ادامه دادن در جهانی که نتیجه‌اش را نمی‌دانی.شاید امید یعنی هنوز بتوانی برای خودت امکانِ دیگری قائل شوی.نه اینکه مطمئن باشی دوباره قله‌ای در انتظارت است بلکه بدانی تا وقتی ایستاده‌ای، هنوز همه‌ی مسیرها به رویت بسته نشده‌اند.امروز اگر توانِ بالا رفتن نداری، بالا نرو.اگر لازم است مدتی کنار سنگت بنشینی، بنشین.اگر خسته‌ای، خستگی‌ات را انکار نکن.گاهی یک قدم کوچک تمام کاری است که از انسان برمی‌آید؛و گاهی همان یک قدم، بعدتر که به پشت سرت نگاه می‌کنی، آغازِ مسیری بوده که آن روز حتی نمی‌توانستی تصورش کنی.تو همان انسانی هستی که می‌تواند بایستد، نگاه کند، دوباره انتخاب کند، مسیرش را عوض کند و «معنای» دیگری برای راه رفتنش پیدا کند.پس اگر امروز از امید خسته‌ای، لازم نیست امیدوار باشی.فقط یک امکان کوچک را باز بگذار.ببین با داشته‌های امروزت چه «امکانی» و چه داستان جدیدی برای آینده‌ات فراهم است.سنگت را زمین بگذار.نفس بکش؛و اجازه بده زندگی پیش از آن‌که دوباره از تو چیزی بخواهد، لحظه‌ای در آغوش بگیردت.✍️ناهید عبدی@nahidabdilearning Nahidabdi.com#روزنوشته #امید