‌ 🌺🍂🍃🌺🍃🍂🌺🍃🍂 🍃🌺🍃🍂@shahkhoshin 🍂🍃🌺 🌺🍂 🍃 🍂 هو اول آخر یار 🌙آغاز ماه ربیع‌الاول مراسم جم و سرماه ☄غروب روز پنج‌شنبه ۲۲ مردادماه ۱۴۰۵ شمسی ☄برابر با شب اول ماه ربیع‌الاول ۱۴۴۸…✦❀•┈┈┈┈•✦❀   @shahkhoshin✦❀•┈┈┈┈•✦❀اول آخر یار🟢یوسف کرمانج می‌فرماید:🔹صَفحه وَ صَفَحه🔹وانانم چَه دفتر صَفحه وَ صفحه🔹کردار و داوات بَلا کَرد رفعه🔹بِکَرمی داوات مانگی یکدفعه✔️ترجمهصفحه به صفحه، دفتر کلام‌های یاری را بنگرید و هر آنچه در آن آمده است با جان و دل به کار بندید؛ زیرا به‌جا آوردن کردار و انجام قربانی، بلا و گرفتاری را از انسان دور می‌سازد. پس این فریضه حقانی را ماهی یک‌بار به جای آورید و از یاد و عمل به آن غافل نمانید.این کلام، انسان را به مطالعه، تأمل و سپس عمل به کلام‌های یاری فرا می‌خواند. تکرار تعبیر صفحه و صفحه تأکید زیبایی بر این معناست که کلام یاری نباید تنها به صورت سخن و نوشته باقی بماند، بلکه باید صفحه به صفحه خوانده شود، در معانی آن اندیشه شود و آنچه به عنوان راه و رسم زندگی و بندگی در آن بیان شده، در رفتار و کردار انسان نمود پیدا کند.در این نگاه، شناخت حقیقت زمانی ارزشمند است که به عمل بینجامد؛ زیرا صرف خواندن و دانستن، بدون التزام عملی، انسان را به مقصد مطلوب نمی‌رساند.در ادامه پیوند میان کردار و داوات اهمیت ویژه‌ای دارد. کردار در اینجا تنها به معنای انجام یک عمل ظاهری نیست، بلکه می‌توان آن را مجموعه رفتارها و اعمالی دانست که انسان بر اساس تعالیم یاری انجام می‌دهد و به وسیله آنها راه بندگی و درست‌زیستی را در زندگی خود محقق می‌سازد. در کنار آن، داوات به معنای قربانی کردن آمده و به عنوان یک عمل آیینی و فریضه حقانی مطرح می‌شود.بنابراین، کلام میان باور، کردار و انجام این فریضه پیوند برقرار می‌کند و نشان می‌دهد که دینداری و پایبندی به راه حق، هم در رفتار روزانه انسان نمود پیدا می‌کند و هم در انجام مناسک و فرایضی که برای او مقرر شده است.عبارت کردار و داوات بلا کرد رفعه نیز بیانگر نتیجه این اعمال است. بر اساس مضمون کلام، انجام کردار شایسته و به‌جا آوردن قربانی، سبب رفع بلا و دور شدن گرفتاری‌ها می‌شود. این تعبیر را می‌توان در سطحی عمیق‌تر نیز فهم کرد؛ یعنی انسان با پایبندی به راه حق، انجام اعمال نیک، ادای فریضه و توجه به مسئولیت‌های معنوی خویش، خود را در مسیر حمایت و عنایت الهی قرار می‌دهد و از بسیاری از آسیب‌ها و گرفتاری‌های معنوی و دنیوی مصون می‌ماند.بنابراین، قربانی در این کلام صرفاً یک عمل ظاهری نیست، بلکه نشانه‌ای از اطاعت، وفاداری، بخشندگی و ارتباط انسان با امر الهی است.در پایان، فرمان: بِکَرن داوات مانگی یکدفعه، بر استمرار و نظم این فریضه تأکید می‌کند؛ یعنی این عمل نباید تنها در شرایط خاص، هنگام گرفتاری یا از روی عادت و احساس موقت انجام گیرد، بلکه باید به صورت منظم و ماهانه به جای آورده شود. ماهی یک‌بار در اینجا نشان‌دهنده استمرار در انجام این وظیفه و حفظ پیوند معنوی انسان با آیین و سنت یاری است.از این منظر، کلام می‌خواهد یادآوری کند که ارتباط با حقیقت الهی نیازمند استمرار است و همان‌گونه که مطالعه کلام باید با عمل همراه باشد، انجام فرایض نیز باید به صورت پیوسته در زندگی انسان حضور داشته باشد.در مجموع، پیام کلام آن است که کلام را بخوانید، معنای آن را دریابید، به آموزه‌های آن عمل کنید و فرایض مقرر را به‌جا آورید؛ زیرا حقیقت ایمان تنها در دانستن و گفتن نیست، بلکه در کردار و پایبندی عملی آشکار می‌شود. «صفحه به صفحه» خواندن، مرحله شناخت است؛ «کردار» مرحله تحقق آن شناخت در زندگی است و «داوات» جلوه‌ای از وفاداری عملی به فریضه حقانی است. حاصل این پیوند، بر اساس مضمون کلام، رفع بلا، آرامش دل و استوار ماندن انسان در مسیر بندگی و حقیقت است.✦❀•┈┈┈┈•✦❀   @shahkhoshin✦❀•┈┈┈┈•✦❀