‍ ✦❀•┈┈┈┈•✦❀ @shahkhoshin✦❀•┈┈┈┈•✦❀ اول آخر یار حریمِ قدسیِ جم/ آیینِ ادب و حرمت

‍ ✦❀•┈┈┈┈•✦❀   @shahkhoshin✦❀•┈┈┈┈•✦❀ اول آخر یار حریمِ قدسیِ جم/ آیینِ ادب و حرمتِ ساحتِ حضوردر هندسه‌یِ معرفتیِ آیینِ یاری، «جَم» نه تنها یک فضایِ فیزیکی برایِ گردآمدن، که تجلی‌گاهِ باطنِ هستی و محضرِ حضورِ قدسی است. حضرت خان‌الماس، با بصیرتی برآمده از جانِ کلام، به‌کرّات بر «ادب» به عنوانِ رکنِ رکینِ این ساحتِ مقدس تأکید ورزیده‌اند؛ چرا که بدونِ ادب، جانِ آدمی به جوهرِ حقیقت راه نمی‌یابد. ادب، در این ساحت، نه یک قاعده‌یِ قراردادی، بلکه ترازویِ سنجشِ میزانِ «خداشناسی» و «خلق‌شناسیِ» یک سرسپرده است. در ساحتِ جَم، هر کنشِ فردی، بازتابی از کیفیتِ پیوندِ او با ذاتِ حق است؛ از این رو، رعایتِ آدابِ حضور، نخستین گام در وداع با «منیت» و آغازِ عروج به سویِ «وحدت» محسوب می‌شود.سخت‌گیریِ حکیمانه‌یِ حضرت خان‌الماس در اخراجِ فردِ بی‌ادب از جَم، نه از سرِ قهر، بلکه از سرِ ضرورتِ حفظِ طهارتِ فضایِ روحانی است. یک جَمِ یاری، باغی است که در آن «نور» کاشته می‌شود و «حقیقت» درو می‌گردد؛ هرزِ بی‌ادبی در این باغ، نه تنها قداستِ آن را مخدوش می‌کند، بلکه توازنِ روحیِ سایرِ حاضران را نیز برهم می‌زند. ادب در جَم، شاخه‌هایی فراگیر دارد؛ از ظاهرِ آراسته (کلاه، کمر و لباسِ منظم) که نمادی از نظمِ باطنی و انضباطِ اراده است، تا رفتارِ درونی. نداشتنِ کلاه و کمر در جَم، به مثابه‌یِ حضور در محضرِ پادشاهِ هستی با لباسِ گسسته است؛ بیانی است از غفلتِ فرد نسبت به عظمتِ جایگاهی که در آن نشسته است.در میانِ این آداب، «سکوت» و «تمرکز»، کلیدِ فهمِ اسرارِ کلام است. هر خنده‌یِ بی‌جا، هر گفتگویِ درگوشی با بغل‌دستی، و هر حرکتِ اضافه‌ای که نظمِ جم را مختل کند، در منطقِ یاری، دهن‌کجی به سکوتِ قدسیِ حاکم بر محفل است. کلامِ «یار»، نغمه‌ای است که باید در ظرفِ جان‌هایِ مهیا ریخته شود؛ ظرفی که با همهمه‌یِ بیهوده پر شده باشد، گنجایشِ دریافتِ نور را نخواهد داشت. لذا، هرگونه رفتاری که زنجیره‌یِ هم‌نواییِ حاضران را بگسلد، نه فقط یک خطایِ اجتماعی، که یک خیانتِ معرفتی به حریمِ جَم است.اما در عصرِ حاضر، معضلی نوظهور، قداستِ این خلوتِ الهی را آماجِ هجمه قرار داده است: «گوشی‌هایِ هوشمند». روشن کردنِ گوشی در جَم، تحتِ هر شرایطی —چه برایِ ثبتِ تصویر، چه برایِ چک کردنِ پیام و چه به بهانه‌یِ دسترسی به متونِ دینی— نهایتِ بی‌ادبی و نمادی از «غیابِ حضور» است.کسی که در جَم، درگیرِ جهانِ مجازیِ گوشیِ خویش است، عملاً از محضرِ «حق» غایب شده و در بندِ «دنیا» اسیر است. این ابزارها که ذهن را قطعه‌قطعه می‌کنند، بزرگ‌ترین دشمنِ «تمرکزِ قلبی» هستند. روشن شدنِ نمایشگرِ گوشی در تاریکیِ جَم، چون زخمی بر چهره‌یِ معنویتِ آن محفل است؛ چرا که نشان می‌دهد فرد، نه تنها در جَم حاضر نیست، بلکه پیوندِ مقدسِ میانِ جانِ خویش و جانِ جَم را قربانیِ یک نیازِ کاذبِ مجازی کرده است.ادب، در نهایت، به معنایِ «به‌جا بودن» است. در جَم، جایِ گوشی نیست؛ جایِ جان است. اهلِ حق، باید از این وسوسه‌یِ مدرن بپرهیزند؛ چرا که عیارِ یک یارسانیِ واقعی، در میزانِ «مراقبه» و «ادبِ حضورش» سنجیده می‌شود. اگر کسی توانِ آن را ندارد که برایِ چند ساعت، جهانِ بیرون و ابزارهایِ آن را پشتِ دربِ جَم بگذارد و در دریایِ سکوتِ باطنی غرق شود، هنوز به ساحلِ حقیقت نرسیده است. حقیقت، در آن سویِ نمایشگرهاست؛ در جانِ کلامی که بی‌واسطه‌یِ هیچ ابزاری، از قلبِ پیر به گوشِ جانِ مرید می‌رسد.حرمتِ جَم، حرمتِ «حق» است. هر کس که این حریم را با بی‌نظمی، با لباسِ غیرِ متعارف، یا با اشتغالِ به گوشی‌هایِ هوشمند بشکند، در حقیقت از صراطِ ادبِ اهلِ حق خارج شده است. بیایید این آیینِ کهن را از غبارِ بی‌ادبی‌هایِ مدرن بپیراییم و جَم را دوباره به جایگاهِ خلوص، وقار و اتصالِ بی‌پایانِ باطنی بدل کنیم؛ چرا که تنها در ظلّ همین ادب است که انوارِ حقیقت، مجالِ تابیدن می‌یابند و جان‌هایِ تشنه، از زلالِ کلامِ حق سیراب می‌شوند.┄┄┅••=✧؛❁؛✧=••┅┄┄🛜کانال تلگرامی شاه‌خوشین 🆔https://t.me/joinchat/AAAAAD2n1rJgFFOZzKL4CQ🛜پیج اینستاگرامی شاه‌خوشین🆔https://www.instagram.com/shahkhoshin🛜صفحه شاه‌خوشین در x (توییتر)🆔https://x.com/shahkhoshin🛜کانال روبیکایی شاه‌خوشین🆔 https://rubika.ir/shahkhoshin🛜کانال شاه‌خوشین در بله🆔 https://ble.ir/shahkhoshin┄┄┅••=✧؛❁؛✧=••┅┄┄🌐ارتباط با پشتیبانی🆔 https://t.me/shakhoshin✦❀•┈┈┈┈•✦❀   @shahkhoshin✦❀•┈┈┈┈•✦❀