╭━━━♡━━━╮│ @shahkhoshin╰━━━♡━━━╯ هوبلوران؛ تبلورِ تجلی و مأمنِ چهلتن / بخش او

╭━━━♡━━━╮│  @shahkhoshin╰━━━♡━━━╯ هوبلوران؛ تبلورِ تجلی و مأمنِ چهلتن / بخش اول (بخش اول)در میانه‌یِ کوه‌ها و در دلِ خاکِ زرخیزِ استان لرستان، در فاصله‌ی چهل‌وپنج کیلومتری شهرستان کوهدشت، روستای بلوران نه تنها یک نقطه‌ی جغرافیایی، بلکه کانونِ نوری است که از اعماقِ تاریخ و از دورانِ شکوهِ مهر و میترا می‌تابد. بلوران، سرزمینی است که گویی از سینه‌یِ تاریخِ باستان برآمده تا شاهدِ تجلیِ قدسیِ حضرت شاه‌خوشین باشد؛ سومین پیشوایِ والای یارسانی که مظهرِ مطلقِ ذاتِ حق و تجلی‌گاهِ کمالاتِ الهی است. این دیار، جایگاهِ عشق‌بازیِ قدسی و محلِ حضورِ یارانِ برگزیده‌یِ او و آن سپاهِ نامدار و پرهیبتِ نُهصَدنُهصَدهَ است؛ سپاهی که نامش در یادِ تاریخ و روحِ معنویت، ماندگار گشته است.در طولِ روزگاران، پیرامونِ شخصیتِ قدسیِ حضرت شاه‌خوشین و حوادثِ مکتوبِ زندگیِ ایشان، کلام‌ها و روایاتِ بی‌شماری به دست آمده است که گویی هر کلامی، دریچه‌ای است به سویِ حقیقتی پنهان. اما با وجودِ این کلام‌هایِ بسیار، حقیقتِ غایی و رازِ پنهانِ این مکان، در بخشی از شکوهِ آن نهفته است که کمتر بر آن انگشت گذاشته شده و کمتر در کلامِ سالکان از آن سخن به میان آمده است: «حضورِ چهلتن».آن‌ها که از عالمِ باطن و از قلمروِ آسمانِ هفتم یا همان ملکوتِ خضرا برآمده‌اند، در این مکانِ مقدس و در مجلسِ نورانیِ حضرت شاه‌خوشین، حضور و ظهور می‌یابند. این تجلیِ فرامادی، رازی است که در لایه‌هایِ پنهانِ این سرزمین معنوی، مکتوم مانده است. اکنون، به همتِ حق و با استناد به کلامِ مبارک و راهگشایِ حضرت خان‌الماس، بر آنیم تا از این حقیقتِ مکتوم پرده برداریم. هدف از این نوشتار، آشناییِ مشتاقانِ حقیقت و رهروانِ طریقِ حق با این مأمنِ اسرارآمیز است؛ مکانی که در روبرویِ بارگاهِ قدسیِ حضرت شاه‌خوشین و در مجاورتِ جاده‌یِ بین‌المللی، همچون گوهری در دلِ ماده، انتظارِ دیدگانِ بینایِ سالکان را می‌کشد تا با عظمتِ این حضورِ باطنی، آشنا شوند.چهل‌دارهَ؛ میعادگاهِ درختان و گشودگیِ افقِ قدسیدر پهنه‌یِ کوهستانیِ بلوران، جایی که زمین و آسمان در هم می‌آمیزند، مکانی پنهان و رازآلود قرار دارد که در میانِ یاران، با نامِ چهل‌داره یا چهل درخت شناخته می‌شود. این مکان، که در فاصله‌یِ هفتصد متری از سویِ شمالِ شرقیِ روستای بلوران، در ارتفاعی بلند (۱۵۳۰ متری از سطح دریا) بر فرازِ ابرها ایستاده است، تنها یک محوطه نیست؛ بلکه تبلورِ مادیِ همان روایتی است که از پیوندِ مرگِ درویشان و باززاییِ درختان سخن می‌گوید.چهل‌داره در کالبدِ خود، از دو بخشِ اصلی و حیاط تشکیل شده است که در میانه‌یِ آن‌ها، حصاری قدیمی از سنگ‌چین (به ابعاد ۲۰ در ۲۵ متر) ایستاده و با دیواره‌هایی که ارتفاعی میانِ چهل سانتی‌متر تا نیم‌متر دارند، مرزِ میانِ عالمِ مادی و حریمِ قدسی را ترسیم می‌کند. اما قلبِ تپنده‌یِ این مکان، در بخشِ مرکزی و اصلی آن است که با نامِ «کُلین» شناخته می‌شود؛ جایی که قدوسیت در آن مشهود و عیان است. در مرکزِ این کُلین، اجاقی قرار دارد که با سنگ‌های صیقلی و باوقار احاطه شده است؛ بنایی با ابعاد ۵ در ۳ متر که گویی مرکزِ ثقلِ معنویِ این منطقه است و نمادی از آتشِ عشق و کوره‌یِ تصفیه و فنایِ سالکان.نکته‌یِ شگفت‌آور و مایه تأمل در معماریِ معنویِ این مکان، جهت‌گیریِ دقیقِ آن است. چهل‌داره در یک امتدادِ مستقیم و بی‌واسطه، روبرویِ کوهِ مقدسِ حضرت شاه‌خوشین قرار گرفته است. این هم‌راستاییِ هندسی، تصادفی نیست؛ بلکه نشان از یک نظمِ کیهانی دارد. گویی این مکان، دروازه‌ای است که در آن، نگاهِ سالک از اجاقِ کُلین آغاز شده، از میانِ چهل‌داره گذر کرده و در نهایت، به سویِ قله‌یِ حضرت شاه‌خوشین، یعنی همان نقطه‌یِ تجلیِ پادشاهِ اعظم، پر می‌کشد. این امتدادِ مستقیم، در واقعِ همان مسیرِ سیر و سلوک است؛ مسیری که در آن، زمین (چهل‌داره) به آسمان (کوهِ حضرت شاه‌خوشین) پیوند می‌خورد و تجلیِ حق، در این امتدادِ نورانی، از کُلین آغاز گشته و به اوجِ شکوهِ شاهی می‌رسد.╭━━━♡━━━╮│  @shahkhoshin╰━━━♡━━━╯