⚫️زبان فارسی؛ ستون استوار وحدت ملی▪️ایران را می‌توان به فرشی هزاررنگ تشبیه کرد؛ فرشی که هر نقش و هر رنگ آن، زیبایی ویژه‌ای دارد. بلوچ، کرد، آذری، لر، گیلک، مازندرانی، عرب، ترکمن و دیگر اقوام این سرزمین، هر یک رنگی از این فرش باشکوه‌اند.▪️ آنچه این رنگ‌های گوناگون را در کنار یکدیگر نگه داشته و از آنها تصویری واحد ساخته است، تار و پود استوار زبان فارسی است. اگر تار و پود نباشد، رنگ‌ها هرچند زیبا باشند، دیگر فرشی در کار نخواهد بود؛ تنها رشته‌هایی پراکنده باقی می‌ماند.▪️اگر بخواهم از تمثیلی دیگر استفاده کنم باید بگویم؛ ایران را می‌توان به تسبیحی تشبیه کرد که دانه‌های آن، قومیت‌های گوناگون این سرزمین‌اند و نخ آن، زبان فارسی است.▪️ ارزش هر دانه محفوظ است، اما اگر نخ گسسته شود، دانه‌ها از هم می‌پاشند و دیگر تسبیحی وجود نخواهد داشت.▪️ زبان فارسی در طول بیش از هزار سال، چنین نقشی را برای ایران ایفا کرده است؛ زبانی که وسیله گفت‌وگوی همه ایرانیان، زبان مشترک دانش، ادب، تاریخ، قانون، فرهنگ و ارتباط میان مردمان این سرزمین بوده است.▪️زبان فارسی، تنها یک ابزار ارتباط نیست؛ حافظه تاریخی یک ملت است. اندیشه‌های فردوسی، سعدی، بیهقی، خواجه نظام الملک، ناصرخسرو، حافظ، مولوی، نظامی، خیام و ده‌ها اندیشمند و شاعر دیگر از طریق این زبان به نسل‌های پی‌درپی منتقل شده است.▪️ این زبان، میراث مشترکی است که همه ایرانیان، فارغ از قومیت و زبان مادری خود، در آن سهم دارند و آن را از آنِ خود می‌دانند.▪️پاسداشت زبان فارسی، هرگز به معنای نادیده گرفتن زبان‌ها و گویش‌های محلی نیست. برعکس، زبان‌های محلی و قومی بخشی ارزشمند از میراث فرهنگی ایران‌اند و شایسته احترام، پژوهش و حفظ هستند. اما در کنار این تنوع ارزشمند، وجود یک زبان ملی و مشترک ضرورتی انکارناپذیر است؛ زبانی که همه شهروندان بتوانند با آن با یکدیگر سخن بگویند، درس بخوانند، دانش تولید کنند و در اداره کشور مشارکت داشته باشند. تجربه بسیاری از کشورهای چندقومیتی نیز نشان می‌دهد که وجود یک زبان مشترک، نقش مهمی در تقویت انسجام ملی و کاهش فاصله میان گروه‌های مختلف دارد.▪️از همین رو، آموزش زبان فارسی در مدارس، نه یک انتخاب سلیقه‌ای، بلکه ضرورتی برای حفظ ارتباط میان همه ایرانیان است. کودکی که در هر نقطه از ایران متولد می‌شود باید فارسی را بعنوان زبان مشترک همه ایرانیان بیاموزد تا بتواند با هم‌میهنانش ارتباط برقرار کند، از میراث ادبی و علمی کشور بهره‌مند شود و فرصت‌های برابر آموزشی و اجتماعی داشته باشد.▪️تضعیف زبان فارسی، در حقیقت تضعیف مهم‌ترین رشته پیوند فرهنگی و ملی ایرانیان است. اگر این رشته سست شود، گفت‌وگوی ملی دشوارتر خواهد شد و فاصله‌ها میان بخش‌های مختلف جامعه افزایش می‌یابد. از این رو، پاسداری از زبان فارسی، پاسداری از وحدت ملی، حافظه تاریخی و سرمایه فرهنگی ایران است.▪️ایران زمانی زیباتر و نیرومندتر خواهد بود که همه زبان‌ها و فرهنگ‌های محلی آن در کنار یک زبان ملی نیرومند شکوفا شوند؛ همان‌گونه که در یک باغ، گل‌های گوناگون در کنار هم می‌شکفند، اما همگی در یک خاک ریشه دارند. زبان فارسی، خاک مشترک فرهنگی همه ایرانیان است؛ زبانی که قرن‌ها اقوام گوناگون را به یکدیگر پیوند داده و می‌تواند همچنان ستون استوار همبستگی و همدلی این سرزمین باقی بماند.به قول استاد محمود افشار یزدی: اگر وحدت به تقدیری شکستهمیفکن در کناری چون سفالش! اگر رشته به مقداری گسستهمده یکباره از هم انفصالش! زبانی را که خود پرورده تستمخواه اندر دهانها گنگ و لالش! درختی را که بر بهر تو آورد به دست خود نسازی پایمالشدرخت از ریشه خود می خورد آب مبــــادا که بمـــیرد اتـــصـــالش! ✍بهادر قاسمیبا مهر@shahnamehferdowsiii