🔴وآن شیر حلالت که بخوردیم ز پستان...🔺امروز وقتی تصاویر سربازان و شهدای پادگان ارتش در شهرستان بمپو

🔴وآن شیر حلالت که بخوردیم ز پستان...🔺امروز وقتی تصاویر سربازان و شهدای پادگان ارتش در شهرستان بمپور سیستان و بلوچستان را دیدم به ناگاه یاد مادرانشان و این شعر ابوالقاسم لاهوتی افتادم.🔺به نام همهٔ جوانانی که بهارِ عمرشان پیش از شکفتن، در خزانِ میهن پرپر شد.این شعر را به تمامی جوانان این سرزمین تقدیم می‌کنم؛ به آنان که هنوز نوبتِ رؤیاهایشان نرسیده بود، اما نوبتِ وداعشان فرا رسید.🔺 به آنان که فرصتِ پیر شدن نیافتند و تاریخ، نامشان را پیش از آنکه زندگی مجال شناختنشان را بیابد، در دفترِ خویش نوشت.🔺 به آنان که در زمهریرِ سردِ میهن، چون برگ‌های پاییزی از شاخهٔ زندگی فرو افتادند، اما ریشهٔ امید و آزادگی را در خاک این سرزمین استوارتر کردند.🔺«وفا به عهد» لاهوتی، تنها روایت مادری بر مزار فرزندش نیست؛ مرثیه‌ای است برای همهٔ عهدهایی که با خون نوشته شدند و با گذر زمان از یاد نرفتند.🔺 هر مادری که بر مزار جوان خویش ایستاده است، می‌تواند این شعر را با اشک بخواند و هر ایرانی، صدای درد و وفاداری را در واژه‌های آن بشنود.🔺این شعر را با احترام و اندوه، به همهٔ جوانان جان‌باختهٔ ایران تقدیم می‌کنم؛ باشد که نامشان، چون چراغی در حافظهٔ این سرزمین، هرگز خاموش نگردد. ▪️▪️▪️🔻دکتر غلامحسین یوسفی در کتاب چشمه روشن می‌فرمایند: شعر «وفا به عهد»...از آثار قدیم ابوالقاسم لاهوتی است که به سال ۱۳۲۷ هـ. ق. در تهران سروده است. این شعر مربوط به موقعی است که در سپاه محمد علی شاه قاجار ـ که مشروطه خواهان تبریز را در محاصره داشت و به این سبب اهالی در قحط و گرسنگی بسر می بردند ـ شکست راه یافته و شهر از سلطهٔ طرفداران استبداد درآمده و گشایشی در کار مردم پیدا شده است. 🔻وفا به عهد۱. اردوی ستم خسته و عاجز شد و برگشتبرگشت، نه با میل خود از حملهٔ احرار ره باز شد و گندم و آذوقه به خروار هی وارد تبریز شد از هر در و هر دشت۲. از خوردن اسب و علف و برگ درختان فارغ چو شد آن ملّت با عزم و اراده آزاده‌زنی، بر سر یک قبر ستاده، با دیده‌ای از اشک پر و دامنی از نان۳. لختی سر پا دوخته بر قبر همی چشم بی جنبش و بی حرف، چو یک هیکل پولاد بنهاد پس از دامن خود آن زن آزاد نان را به سر قبر، چو شیری شده در خشم ۴.در سنگر خود شد چو به خون جسم تو غلطان تا ظن نبری آن که وفادار نبودم فرزند، به جان تو بسی سعی نمودم روح تو گواه است کــه بــویــی نــبــد از نـان۵. مجروح و گرسنه ز جهان دیده ببستی من عهد نمودم که اگر نان بکف آرم اول به سر قبر عزیز تو بیارم برخیز که نان بخشمت و جان بسپارم ٦. تشویش مکن فتح نمودیم، پسرجان! اینک به تو هم مژدهٔ آزادی و هم نان وآن شیر حلالت که بخوردیم ز پستان مزد تو که جان دادی و پیمان نشکستیوآن شیر حلالت که بخوردیم ز پستان مزد تو که جان دادی و پیمان نشکستی🔺منبع: چشمهٔ روشن، دکتر غلامحسین یوسفی، چاپ پنجم، انتشارات علمی، تهران، تابستان ۱۳۷۳ صص ۴۷۲-۴۷۳.@shahnamehferdowsiii