خُنُک در جهان مردِ پَیمان‌منِشکه پاکی و شرم‌ست پیراهَنِش،چو جانش تنش را نگهبان بود،همــه زندگانیش آسان بود!بماند کنون رادی و راستینکـوبد درِ کژّی و کاستیخـرد باد جانِ تو را رهنمـونکه راهی درازست پیش‌اندرون!جهان خوش بود بر دل نیک‌خوینگــردد به گِــردِ درِ آرزویسخن‌های اومیـد گویم کنونکه دل را به شادی بود رهنمون:همیشه خردمندِ اومیدوارنبیند جز از شادی از روزگار!نیندیشید از کارِ بد یک‌زمانره تیر گیرد، نگیـرد کمان!دگر هر که خشنود باشد به گنج،نیازد، نیارد تنَـش را بـه رنج!کسی کو به گنج و درم ننگـرد،همه روز او بر خوشی بگذرد! «سخن گفتن بزرگمهر پیش کسرا» @ShahnamehToosi