سیاستِ فضیلت به بهانه‌ی بیانیه‌ی اخیر میرحسین موسوی ۱. بزرگترین بحران جامعه‌ی ما بحران دانش است: به زبان ساده، برای یک شهروند ایرانی فهم حقیقت در مسائل سیاسی و اجتماعی بسیار دشوار شده است. مثلاً، کار یک شهروند ایرانی برای رسیدن به درک درستی از مسائل مربوط به فلسطین و اسرائیل بسیار دشوارتر از یک شهروند غربی است. ناکارآمدی و فساد در آموزش و رسانه‌ی رسمی و از بین رفتن مراجع معرفتی و سیاسی، منجر به غلبه‌ی پروپاگاندای داخلی و خارجی و اصطلاحا جنگ روایت‌ها شده است. ملت ایران در تاریکی است. ۲. هنگامی که در تاریکی گم شده‌ایم شانس چندانی برای پیدا کردن راه درست نداریم. شناخت ما از مسیر ناچیز است و نمی‌توانیم بین مسیرهایی که به ما پیشنهاد می‌شود یکی را به درستی انتخاب کنیم. حالتی که بتوانیم با استدلال درست همه‌ی احتمالات را در نظر بگیریم و بهترین گزینه را انتخاب کنیم وجود ندارد. حتی اقدام برای چنین کاری می‌تواند خودش خطرناک باشد زیرا دانش و توان ما ناکافی است. ۳. در چنین شرایطی اگر شانس بیاوریم ممکن است بتوانیم به کسانی اعتماد کنیم. ممکن است آن افراد خودشان هم ذهنیت روشنی از مسیر نداشته باشند. اما دارای ویژگی‌های شخصیتی‌یی هستند که اعتماد به آن‌ها را موجه می‌کند. وقتی مسیرهای متعارف «شناخت» مسدود می‌شود، «اعتماد» بالاترین سرمایه‌ی معرفتی یک جامعه است. ۴. در طول پانزده سال گذشته مهندس میرحسین موسوی با از خودگذشتگی و تحمل رنجی طاقت‌فرسا این سرمایه‌ی عظیم را فراهم کرده است‌. در تاریکی هولناک سیاست در ایران می‌توان به فروتنی، نقدپذیری، استقلال، شجاعت، ازخودگذشتگی، سازش‌ناپذیری، وقت‌شناسی و شم سیاسی مهندس موسوی اعتماد کرد. خوشبختانه شبکه‌ی بزرگی از نیروهای جامعه‌ی مدنی ایران در داخل و خارج از کشور هم آماده شده‌اند که این سرمایه‌ی بزرگ را با زبان و بدن خویش به دیگران منتقل کنند. این آخرین و بزرگترین سرمایه‌ی ایرانیان است.| نقدونظر@shahriarkhosravii