‍ 📚📚📚📚تصویر عکس شهید محمّد رفیعیان است؛ متولّد ۱ فروردین ۱۳۴۰ش، بهاباد یزد و شهادت ۱ بهمن ۱۳۶۵ش، شلمچه؛ هم‌زمان و در کنار حاج حسن دشتی، محمّدعلی شریفی، نامجو و واعظی؛ همه باهم. «بدنم براثر اصابت ترکش‌ها غرق خون بود، امّا دیدم رفیعیان از قسمت بالاتنه تقریباً پودر شد و سر حاج حسن دشتی روی داشبورد ماشین خم شد. بعد از دیدن این صحنه بیهوش شدم ...». (ص۱۵۸)این تصویر آینه آنتیک است، کار خودم. چند سطری که ابتدای مطلبم آوردم، از کتاب «چشمانت برای آخرین بار» است، نوشتهٔ حسین عبداللّهیان بهابادی. ویرایش کتاب را خودم انجام دادم. در این سال‌ها چند کتاب را با چنین محتوایی ویرایش کرده‌ام و دروغ نیست که گاهی بعضی جاها، اشک در چشمانم حلقه زده است و آرام سُر خورده روی گونه‌هایم تا حدّی که متن روی سیستم، جلوی چشمانم محو شده است!این خستگی‌های ذهنی ویراستاری را با طبیعت و رنگ‌ها، بی‌رنگ کرده‌ام تا بشود که ادامه داد ... بگذریم!کتاب ۱۷۱ صفحه دارد و انتشارات چشم‌وچراغ، در سال۱۴۰۰ آن را منتشر کرده است. این کتاب مجموعه‌ خاطرات خانواده، هم‌رزمان و دوستان محمّد(محمّد‌رفیع) رفیعیان است، کوتاه و با نثری ساده و روان.✍🏼بخشی از خاطرهٔ همسر رفیعیان، با عنوان: «روشنفکر»یک روز توی ماشین، کنارش نشسته بودم. داخل داشبورد ماشین کمپوتی بود. گفتم: «محمّد! می‌شه این کمپوت رو باز کنی باهم بخوریم؟» نگاهی به من کرد و جواب نداد. فقط کمی اخم کرد. متوجّه منظورش نشدم. با خودم فکر کردم شاید مثل همیشه دارد به کارهایش فکر می‌کند. دوباره و با صدای بلندتر خواسته‌ام را تکرار کردم. این دفعه لبخند زد: «عزیزم! این کمپوت برای بچّه‌های رزمنده است. اگه تو هوس کمپوت کردی، برات می‌خرم». (ص ۶۱)@shahrzadekavir