۹ دسامبر ۲۰۲۳- روی کاناپه جدید که با پول اولین دریافتی از فلوجین خریدمشدیروز داشتم سر میز ناهار صحبت‌های سهیل و نازنین دانشور رو گوش میکردم. وسط حرفهاشون نازنین یه نکته‌ای رو گفت که باعث شد تیکه‌های یه پازل تو ذهنم کنار هم بشینه. داشت درمورد وضعیت استارتاپ‌فاندرهای خانم صحبت میکرد که الان تو کل دنیا برنامه‌های دولتی و غیر دولتی زیادی چیده شده که بتونه سهم حضور خانم‌ها چه به عنوان استارتاپ فاندر و چه به عنوان سرمایه‌گذار روافزایش بده. از فاندهایی که مانیفست سرمایه‌گذاریشون روی حمایت مالی از خانم‌هاست تا گرنت‌ها و کمک‌های دولتی که به استارتاپ‌هاشون میشه. این اون داستانیه که همه ما شنیدیم. اینکه این کار اهمیت داره یا نه و یا اینکه روش درستی هست یا نه رو نمیخوام بحث کنم. به نظر شخص من خیلی خوبه که این کارها انجام میشه و فرصت‌هایی با تمرکز بر زنان تعریف میشه خیلی میتونه کمک کننده باشه برای افزایش سهم حضور خانم‌ها در فضای تک و بیزنس. وقتی اومدم تورنتو، با تمام چیزهایی که از قبل شنیده بودم در مورد اهمیتی که دولت و اکوسیستم کارآفرینی برای حمایت از زنان و دیگر اقلیت‌ها قایل میشن، خیلی خیلی خوشبین بودم که بتونم از از این فرصت‌های خوب استفاده کنم. تعداد این برنامه‌ها و پروگرم‌ها هم اینجا به نسبت خوبه. اما بعد از این مدت که اینجا بودم و برنامه‌ها رو دنبال کردم و برای بعضی‌هاشون اپلای هم کردم، متوجه شدم داستان به همین سادگی و زیبایی نیست. تعداد وی‌سی‌هایی که تبلیغ میکنند که روی زن‌ها سرمایه‌گذاری میکنند کم نیست اما در عمل تعداد چک‌هایی که کشیده میشه به تعداد انگشتان یک دسته. چرا؟‌مدت‌هاست داشتم به دلیل این موضوع فکر میکردم. تجربیات خودم رو در ارتباط با این وی‌سی‌ها مرور میکنم و دنبال جواب هستم. حرفی که نازنین زد یک چراغ تو ذهنم روشن کرد. نازنین داشت میگفت که به صورت کلی دنیا اینطوری کار میکنه که مردها رو براساس پتانسیل‌شون میسنجند و براین اساس فرصت‌ها بهشون تعلق میگیره و خانم‌ها رو براساس تجربیات واقعی و ترک ریکوردهای گذشته میسنجند تا تصمیم بگیرند فرصت‌ها رو بهشون اختصاص بدهند یا نه. این تفاوت در نحوه سنجش و ارزیابی که معمولا هم کاملا ناخودآگاه، غیررسمی و فرهنگی است، باعث میشه که علیرغم تمام نیت‌ها و خواسته‌ها و برنامه ها و تبلیغات، در عمل سرمایه‌گذار هنوز آماده ریسک کردن روی پتانسیل خانم‌ها نیست. به این ایده رسیدم که در طول سالیان گذشته و به تجربه تاریخی، زبان خاصی برای انتقال، ابراز، نمایش و درک و سنجش پتانسیل مردها در فضای بیزنس، شکل گرفته و تک تکامل پیدا کرده. اما زبان یا راه ارتباطی برای نشان دادن و سنجش پتانسیل خانم‌ها هنوز شکل نگرفته. زبان مردها و زن‌ها برای ابراز خودشون، ایده‌‌هاشون و توانمند‌ی‌هاشون متفاوته. در این باره بارها و بارها صحبت شده که نحوه حضور یک خانم در جلسات با سرمایه‌گذار و نوعی که خودش، چشم‌اندازش و بیزنس‌اش رو پرزنت میکنه کاملا با مردها متفاوته و تا به امروز تلاش براین بوده که به زن‌ها یاد دهند که مدل مردها خودشون رو پرزنت کنند. اما این نمیتونه راه حل موضوع باشه. همین میشه که ناخوداگاه با همه تلاش برای حمایت از خانم‌ها، مسیر و «زبان» مشترکی برای ارزیابی پتانسیل آنها وجود نداره و ناچار تمرکز اصلی سرمایه‌گذار روی بررسی موفقیت‌های گذشته و تجربیات واقعی زنان قرار میگیره. همین باعث میشه که تعداد انگشت‌شماری از خانم‌ها میتونن از این ارزیابی رد بشن و چک رو دریافت کنند. خلاصه اینکه صاحب سرمایه هنوز بلد نیست چطور میتونه روی پتانسیل زن‌ها ریسک کنه اما خوب بلده که روی پتانسیل مردها ریسک حساب شده انجام بده.