۱۰ اکتبر ۲۰۲۳- پشت میز کارم در آپارتمانی در داون‌تاوناین روزها بعد از سه سال که از شروع فلوجین میگذر

۱۰ اکتبر ۲۰۲۳- پشت میز کارم در آپارتمانی در داون‌تاوناین روزها بعد از سه سال که از شروع فلوجین میگذره، بیشتر و بیشتر دارم میفهمم که نشونه موفق شدن به عنوان استارتاپ فاندر اینه که بتونی شفاف و ساده فکر کنی. هرجقدر که جلوتر میرم میفهمم که مهارت حذف شاخ و برگ‌های اضافی در بیزنس و متمرکز شدن روی چندتا چیزی که بیشترین تاثیر رو میتونه بذاره خیلی خیلی مهمه. هر روز در مورد هزاران روش بازاریابی و استراتژی‌های متفاوت و راه‌های هوشمندانه و هکری و .. صحبت میشه. ولی در نهایت بیشتر اینها فقط تمرکز رو از بین میبرن و به فاندرها احساس فومو میدن. دايم احساس میکنی که یک راه هوشمندانه و بهتری برای رشد سریع وجود داره که من ازش خبر ندارم. یا مثلا اگر فلان پادکست رو گوش کنم و یا فلان دوره رو بگذرونم میتونه در جدیدی برام باز کنه. با اینکه این فکر به خودی خود اشتباه نیست اما خیلی ساده ادم میتونه تو یه چرخه معیوب بیفته و ذهنش پر بشه از اصطلاح و تکنیک های جدید. در نهایت چیزی که مهمه اینه که در مراحل اولیه شکل‌گیری و رشد یک استارتاپ نمیشه «زمان» رو دور زد. زمان لازم داره که بتونی شفاف فکر کنی. زمان لازم داره که بتونی بفهمی که دقیقا کسب‌وکار تو چی هست و چی نیست. زمان لازم داره که بفهمی که مشتری تو چه کسی هست و چه کسی نیست. و این «زمان» باید بگذره. اکثر این تکنیک ها و روش ها و … کاربردشون برای بعد از این مرحله است. و حتی این زمان رو نمیشه با پول خرید. تو سه سال گذشته استارتاپ‌های زیادی رو دیدم که تلاش کردن به وسیله سرمایه زیاد و یا نتورک خیلی قوی این زمان رو دور بزنن. نمونه کلاب‌هاوس رو فکر کنم همه یادشون باشه. استارتاپ‌هایی رو دیدم که هنوز محصول کامل نداشتن و ۳ میلیون دلار پول جذب کردن و با کمک تمام سلبریتی‌های تک هزاران مشتری و کاربر اولیه وارد پروتوتایپشون کردن و در نهایت بعد از شش ماه که سروصدا و قدرت پول و نتورک قوی خوابید، باز هم اونها موندن و «زمان» که باید صرف بشه تا محصول و بیزنس مدل چکش بخوره و چکش بخوره تا بتونه تبدیل به یک بیزنس سالم بشه. اول‌ها که شروع کرده بودم خیلی گول این سروصداها رو میخوردم. به خصوص اگر استارتاپی بود که بالقوه میتونست رقیب فلوجین باشه و من دایم به خودم میگفتم با این حجم از پول و نتورک من هیچ شانسی ندارم. اما بعد دیدم که بعد از شش ماه یا یک سال، دیگه اون استارتاپ‌ وجود نداره و از بین رفته. حالا که بعد از سه‌سال ترسم از ورود به بازار جهانی ریخته و مشاهده‌گر تمام وقت داستان‌های زیادی بودم، میفهمم که اتفاقا راه درست اینه که تایم‌لاین توییتر و لینکدین رو دایم چک نکنی، تمرکزت روی دو سه تا موضوع مهم بیزنست نگه داری و «صبر» پیشه کنی.