14 مارچ ۲۰۲۴- چهارشنبه شبساعت ۱۲ شب بود و دیگه میخواستم برم بخوابم. از کم خوابی چند شب پشت سرهم دیگه مغزم رد داده بود. طبق عادت برای آخرین بار ایمیل‌هام رو باز کردم و دیدم یه یوزری که همین دو ساعت پیش سابسکریپشن سالانه خریده بود روی ایمیل اتوماتیکی که براش فرستاده بودیم جواب داده. اونقدر ایمیلش قشنگ بود که درجا پریدم از جام و لپ‌تاپ رو درآوردم و براش نوشتم. از وقتی که کاستومر ساپورت رو خودم گرفتم دستم و پیش میبرم خیلی خیلی عشق میکنم. اینکه میبینم یوزرها از فلوجین استفاده می‌کنن، براشون مهمه و حتی میان غر میزنن قند تو دلم آب میشه. روزهایی رو یادم میاد که آرزوی این رو داشتم که یوزر حتی شده بیاد فحشم بده ولی بیاد، یه چیزی بگه و بهم یه حسی بده که وجود داریم. خیلی روزها میشه که شاید ما پنج نفر هرکدوم با خودمون فکر میکنیم که آیا این همه تلاش و شب بیداری و گذشتن از اکثر چیزها تو زندگیمون ارزشش رو داره؟ جواب میده؟ ولی هربار بعد از یه مدت که انگار تلاش‌هامون بیفایده است و هیچ تغییری به وجود نمیاره، یکهو میبینیم که از یه گوشه یه سری نمودارها داره رشد جالبی میکنه. ذوق میکنیم. حس میکنیم که قراره دنیا رو فتح کنیم. بعد از چند روز دوباره حس روی تردمیل دوییدن داریم و این چرخه هزاران بار تکرار میشه و قراره حالا حالاها ادامه داشته باشه. خلاصه که ایمیل خانم «تا» نه تنها بهم اونقدر انرژی داد که لپ‌تاپ رو نصف شب باز کنم بلکه من رو کشوند به اینجا. جالبه که نگاه کردم دیدم پادکستش هم درمورد مدیتیشن و صلح با خود بود:)