۳ نوامبر ۲۰۲۳- روی کاناپه دست دوم کرم رنگ در آپارتمانی در داون‌تاونپارسال تابستون تازه رسیده بودم تو

۳ نوامبر ۲۰۲۳- روی کاناپه دست دوم کرم رنگ در آپارتمانی در داون‌تاونپارسال تابستون تازه رسیده بودم تورنتو و میدونستم که فلوجین به اون شکلی که بود کار نمیکنه. میدونستم که باید یک تغییر اساسی بدیم و کل محصول و بیزنس مدل رو عوض کنیم. یک ماه از اومدنم گذشته بود که تو کنفرانس کالیژن تونستم دو دقیقه مارتین بصیری رو گیر بیارم و باهاش حرف بزنم. تو حرفهاش فقط یک جمله گفت که انگار تمام تیکه های پازل رو تو ذهنم به هم وصل کرد. برگشتم خونه و نشستم به ریسرچ کردن. با تیم مطرح کردم که بچه‌ها ما باید تبدیل بشیم به یک موتوری که بتونه برای کریتورها، محتوای مارکتینگ تولید میکنه. یه موتوری که ورودی‌اش محتوای تولید شده بلند باشه و خروجی‌اش انواع متریال‌های مارکتینگی که میتونه همه پلتفرم‌های سوشیال رو تغذیه کنه. اون زمان خبری از چت‌جی‌پی‌تی نبود. اما open AI وجود داشت. همه زیرساختی که بعدا باهاش چت‌جی‌پی‌تی رو وارد بازار کردن دو سه سالی بود که داشت کار میکرد اما مورد توجه عموم نبود. وقتی ایده رو به بچه‌های تیم معرفی کردم خیلی استقبال نشد. دلیلش هم این بود که تیم ما هیچ کدوم تخصص AI و يData sience نداشتیم. درک میکردم که بعد از دوسال تلاش براس ساختن یک محصول و ناکام موندن در بازار بچه‌ها تیم نیاز دارن ایده جدید اعبتارسنجی عمیق‌تری داشته باشه. .میدونستم که نیاز بازار رو فهمیدم. کریتورهایی که دوست داشتم بهشون سرویس بدم مشکل اصلیشون این نبود که از محتواشون درآمدزایی کنند. نیاز اصلی این بود که بتونن درست مارکتینگ کنن و مخاطب به دست بیارن. تنها چیزی که تو دوسال اول فلوجین عمیقا فهمیده بودم همین بود. برای همین دست به کار شدم. خیلی میترسیدم که ایده‌ای که دارم شدنی نباشه و بچه‌های تیم رو نا‌امید کنم. از طرفی اشتیاق و شور زیادی داشتم که نشون بدم که این ایده شدنیه. نیاز داشتم بتونم یه پروتوتایپ اماده کنم و بفروشمش که ایده‌ای که تو ذهنم داشتم رو در واقعیت تست کنم و تیم رو بتونم همراه کنم. من بک‌گراند فنی ندارم. حتی یک خط کد هم نزدم و بلد نیستم. اما افتادم توی تمام سرویس‌های زیرساختی AI که تو بازار وجود داشت. از گوگل و مایکروسافت و آمازون گرفته تا سرویس‌های جدید و تازه وارد. توی داشبوردهاشون میچرخیدم و فیچرهاشون رو تست میکردم. میدونستم دنبال چی هستم ولی نمیدونستم که دقیقا اون کاری که من میخوام بکنم توی زبان دنیای تک چطوری ترجمه میشه. از صبح ساعت ۹ صبح تا ۱۲ شب بدون اینکه از جام بلند شم فقط میچرخیدم و یاد میگرفتم و تست میکردم. دونه دونه اصطلاح‌ها و مفاهیم رو کشف میکردم و تیکه‌های پازل رو کنار هم میچیدم. صد‌ها بار تست میکردم و سرویس‌ها رو کنار هم میچیدم که خروجی که مد نظرم بود رو بتونم یک بار بسازم. سه هفته تمام از خونه بیرون نرفتم و نمیفهمیدم کی صبح میشد و کی شب میشد. تو همون بازه چهار کیلو وزن از دست دادم چون حتی یادم میرفت غذا بخورم.بالاخره پیدا کردم. پروتوتایپ رو ساختم. اولین خروجی رو گرفتم و برای یوزرهامون فرستادم. فیدبک‌ها خیلی مثبت بود. اما هیج کدوم حاضر نشدن که پول پرداخت کنن. شروع کردم سمپل‌های بیشتری ساختن. روزی به بیشتر از صدنفر پیام میدادم و سمپل بهشون نشون میدادم. مکالمه خوب پیش میرفت ولی بازهم به پرداخت نمیرسید. چندین و چند بار مدل پیامم رو عوض کردم. قیمت‌ سرویس دستکاری کردم. یک شب وسط‌های ماه آگست بود که از گرما هلاک بودم و خسته و کلافه. روی همین کاناپه که الان نشستم دراز کشیدم و به نور چراع‌های برج روبه رو خیره شدم. به خودم گفتم بیخیال. الان استراحت کن و دوباره از فردا به صد نفر دیگه پیام بده. تو فقط یه دونه مشتری لازم داری. یه دونه پرداخت ۲۰ دلاری. تو همون حال بودم که با نا‌امیدی گوشیم رو برداشتم که پیام‌ها رو چک کنم ببینم آدم جدیدی بهم جواب داده یانه. که دیدم بالاخره یکیشون که سه هفته پیش باهاش حرف زده بودم و خیلی علاقه‌مند بود ولی دیگه جوابم رو نداده بود، اسکرین شات از پرداختش فرستاده. از خستگی زیاد، از شوق رسیدن به نتیجه و همه همه ترس‌ها و استرس‌هایی که کشیده بودم همونجا زدم زیر گریه. امروز که اینها رو مینویسم از اون ۲۰ دلار اول رسیدیم به نزدیک ۲۰ هزار دلار. یک سال و سه ماه گذشته.الان که برمیگردم به اون‌ روزها از حجم بلد نبودن دنیای AI و قابلیت‌هاش به خودم میخندم. حتی الان به سه ماه پیش خودم هم میخندم. احتمالا چند ماه دیگه به امروز خودم هم بخندم. همه این‌ها رو که گفتم باید اینم تاکید کنم که تیم فلوجین یکی از بزرگترین شانس‌های زندگیمه. بدون بچه‌های تیم، هیچ کدوم این اتفاق‌ها نمیتونست بیفته.