🌿 شب بیست‌وپنجم | موجی که فکر می‌کرد از دریا جداستداستانی درباره جدایی، ترس و یکی بودن با اقیانوس ه

🌿 شب بیست‌وپنجم | موجی که فکر می‌کرد از دریا جداستداستانی درباره جدایی، ترس و یکی بودن با اقیانوس هستیدوستان عزیز لاولی یوگا،دیشب درباره مردی گفتیم که تمام جهان را برای یافتن گنج جست‌وجو کرد، اما در پایان فهمید گنجی که می‌خواست، از ابتدا در خانه خودش بوده است.امشب یک قدم عمیق‌تر می‌شویم.اگر گنج درون ماست،پس چرا گاهی این‌قدر احساس تنهایی، جدایی و ترس می‌کنیم؟چرا فکر می‌کنیم من یک «من» جدا از جهان هستم؟برای پاسخ، امشب داستان یک موج را می‌خوانیم…⸻🌊 موجی که از دریا می‌ترسیدروزی موج کوچکی در میان اقیانوسی بزرگ متولد شد.به اطرافش نگاه کرد.موج‌های زیادی می‌آمدند و می‌رفتند.بعضی بلند بودند، بعضی کوتاه.بعضی آرام بودند و بعضی خروشان.موج کوچک به خودش نگاه کرد و گفت:«من فقط یک موج کوچک هستم.»از موج‌های بزرگ می‌ترسید.از باد می‌ترسید.از طوفان می‌ترسید.و بیش از همه از چیزی می‌ترسید که هرگز نمی‌توانست از آن فرار کند:پایان خودش.چون می‌دانست روزی خواهد شکست و ناپدید خواهد شد.⸻🌧️ ترس از ناپدید شدنیک روز موجی بزرگ‌تر به او گفت:«چرا می‌ترسی؟»موج کوچک جواب داد:«چون روزی از بین می‌روم.من فقط یک موج هستم.اگر موج بودنم تمام شود، دیگر چیزی از من باقی نمی‌ماند.»موج بزرگ لبخند زد و گفت:«آیا مطمئنی فقط یک موج هستی؟»موج کوچک گفت:«چه چیز دیگری می‌توانم باشم؟»موج بزرگ پاسخ داد:«کمی عمیق‌تر نگاه کن.»⸻🌊 یک نگاه عمیق‌ترموج کوچک برای لحظه‌ای آرام شد.به خودش نگاه کرد.سطحش را دید.حرکتش را دید.آمدنش را دید.رفتـنش را دید.اما این بار به زیر سطح نگاه کرد.آنجا چیزی دید که همیشه وجود داشت.آب.موج آرام شد.و ناگهان فهمید:«من از دریا جدا نیستم.»موج شکل دریاست.دریا در شکل موج ظاهر شده است.موج می‌آید…موج می‌رود…اما آب باقی می‌ماند.⸻🪷 راز جنانا یوگااین داستان استعاره‌ای عمیق از یکی از بنیادی‌ترین آموزه‌های جنانا یوگاست.ما معمولاً خودمان را با شکل‌هایمان تعریف می‌کنیم:من یک زن هستم.من یک مادر هستم.من یک معلم هستم.من موفقم.من شکست خورده‌ام.من جوانم.من پیرم.من این بدنم.من این افکارم.من این داستان زندگی‌ام هستم.اما جنانا یوگا می‌پرسد:اگر همه این‌ها تغییر می‌کنند، چه چیزی در تو شاهد این تغییرات است؟بدن تغییر می‌کند.احساسات تغییر می‌کنند.افکار می‌آیند و می‌روند.نقش‌ها تغییر می‌کنند.حتی تصویری که از خودمان داریم، بارها تغییر می‌کند.اما چیزی هست که همه این تغییرات را می‌بیند.همان «شاهد».⸻🌿 موج بودن یا آب بودن؟موج اگر خودش را فقط موج بداند، دائماً می‌ترسد.از موج بزرگ‌تر می‌ترسد.از طوفان می‌ترسد.از شکستن می‌ترسد.از پایان می‌ترسد.اما اگر بداند که آب است، نگاهش تغییر می‌کند.دیگر لازم نیست برای جاودانه ماندن شکل خودش بجنگد.می‌داند شکل تغییر می‌کند،اما حقیقت عمیق‌تر از شکل است.ما نیز گاهی آن‌قدر به شکل ظاهری زندگی خود می‌چسبیم که حقیقت عمیق‌تر وجودمان را فراموش می‌کنیم.⸻🌙 تمرین امشب: من چه کسی هستم؟امشب در سکوت بنشینید.چشم‌ها را ببندید.چند نفس آرام بکشید.سپس به آرامی از خود بپرسید:«من چه کسی هستم، اگر نقش‌هایم را کنار بگذارم؟»لازم نیست پاسخ بدهید.فقط سؤال را در درون خود نگه دارید.اگر فکری آمد، فقط ببینید.اگر احساسی آمد، فقط شاهدش باشید.اگر خاطره‌ای آمد، فقط مشاهده کنید.و سپس دوباره بپرسید:«چه چیزی در من، همه این‌ها را می‌بیند؟»در این تمرین قرار نیست چیزی پیدا کنید.قرار است کمی کمتر با آنچه تغییر می‌کند، خودتان را یکی بدانید.⸻🌊 یادآوری امشبموج لازم نیست تبدیل به دریا شود.موج از ابتدا بخشی از دریا بوده است.ما نیز شاید لازم نیست تبدیل به کسی شویم که فکر می‌کنیم باید باشیم.شاید لازم است فقط ببینیم:آنچه همیشه به دنبال آن بوده‌ایم،در عمق وجودمان از ما جدا نبوده است.موج می‌آید و می‌رود؛اما دریا باقی می‌ماند.🌙 شب بخیر، دوستان عزیز لاولی یوگا.فردا شب، یک قدم عمیق‌تر می‌رویم؛به جایی که حتی سؤال «من کیستم؟» نیز آرام‌آرام سکوت می‌کند…