🌿 سخن آخر | سی شب با خودماندوستان عزیز لاولی یوگا،سی شب کنار هم نشستیم، خواندیم، پرسیدیم و کمی عمیق‌تر به خودمان نگاه کردیم.از گنجی گفتیم که شاید درون خودمان باشد؛از موجی که فهمید از دریا جدا نیست؛از چراغی که همیشه روشن بود؛از آینه‌ای که تصویر را با حقیقت اشتباه گرفته بود؛و در پایان، به همان پرسش ساده و عمیق رسیدیم:من واقعاً کیستم؟شاید در این سی شب پاسخ قطعی پیدا نکردیم.و شاید قرار هم نبود پیدا کنیم.چون بعضی پرسش‌ها برای پاسخ دادن نیستند؛برای بیدار کردن ما هستند.اگر این شب‌ها باعث شد حتی یک‌بار قبل از واکنش، مکث کنی…اگر یک‌بار با بدنت مهربان‌تر شدی…اگر یک‌بار فهمیدی یک فکر، فقط یک فکر است…اگر یک‌بار توانستی غمت را بدون قضاوت مشاهده کنی…اگر یک‌بار به جای اینکه از خودت بپرسی:«چه چیزی در من ایراد دارد؟»پرسیدی:«چه چیزی اکنون در من در حال رخ دادن است؟»آن‌وقت این سفر بی‌ثمر نبوده است.🌱یادت باشد:خودشناسی پروژه‌ای نیست که یک روز تمام شود.هر روز زندگی، آینه‌ای تازه است.هر رابطه، یک درس.هر ترس، یک در.هر سکوت، یک فرصت.و هر نفس، دعوتی برای بازگشت.پس اینجا با خودمان قرار می‌گذاریم:کمتر با خودمان بجنگیم.بیشتر خودمان را بشنویم.کمتر دنبال کامل بودن باشیم.بیشتر حضور داشته باشیم.و هر وقت در شلوغی زندگی خودمان را گم کردیم…فقط یک لحظه بایستیم.نفس بکشیم.و به خانه برگردیم.🌿 ممنونم که این سی شب را با من و دوستان عزیز لاولی یوگا همراه بودید.این داستان تمام شد…اما داستان شناخت خودمان، تازه شروع شده است. 🪷🌙 با عشقتا سفر بعدی…