🌿 شب بیست‌وهفتم | اتاقی که همیشه چراغش روشن بودآگاهی، حتی وقتی ذهن در تاریکی است، خاموش نمی‌شود.دوس

🌿 شب بیست‌وهفتم | اتاقی که همیشه چراغش روشن بودآگاهی، حتی وقتی ذهن در تاریکی است، خاموش نمی‌شود.دوستان عزیز لاولی یوگا،دیشب از مردی گفتیم که سال‌ها به دنبال پاسخ «من کیستم؟» بود.او در پایان فهمید که شاید حقیقت، یک پاسخ تازه نیست؛بلکه دیدن چیزی است که همیشه در حال مشاهده بوده است.امشب می‌خواهیم این موضوع را با داستانی ساده‌تر لمس کنیم.داستان اتاقی که صاحبش سال‌ها فکر می‌کرد چراغ آن خاموش است…⸻🌙 اتاق تاریکمردی در خانه‌ای قدیمی زندگی می‌کرد.در انتهای خانه اتاقی بود که سال‌ها واردش نشده بود.یک شب تصمیم گرفت وارد آن اتاق شود.در را باز کرد.همه‌جا تاریک بود.دستش را روی دیوار کشید و گفت:«هیچ چیز اینجا دیده نمی‌شود.»به دنبال چراغ گشت.دستش را جلو برد.چیزی پیدا نکرد.پس با خودش گفت:«این اتاق تاریک است.»روز بعد دوباره برگشت.این بار شمعی با خودش آورد.وقتی شمع را روشن کرد، اتاق را دید.میز را دید.کتاب‌ها را دید.پنجره را دید.حتی متوجه شد گوشه‌ای از اتاق، یک چراغ قدیمی وجود دارد.چراغ را روشن کرد.نور بیشتری همه‌جا را روشن کرد.مرد با تعجب به چراغ نگاه کرد.با خودش گفت:«عجیب است…من سال‌ها فکر می‌کردم این اتاق چراغ ندارد.در حالی که چراغ همیشه اینجا بوده است.»⸻🪷 آنچه گم نشده بودگاهی ذهن ما شبیه همان اتاق است.وقتی غمگین هستیم، فکر می‌کنیم شادی دیگر وجود ندارد.وقتی مضطرب هستیم، فکر می‌کنیم آرامش از ما دور شده است.وقتی سردرگم هستیم، فکر می‌کنیم هیچ راهی وجود ندارد.اما جنانا یوگا سؤال دیگری می‌پرسد:آیا چیزی واقعاً از بین رفته، یا فقط آن را نمی‌بینیم؟وقتی ذهن شلوغ است، آگاهی ناپدید نشده.وقتی احساسات شدید هستند، شاهد درون ما ناپدید نشده.وقتی زندگی سخت می‌شود، حضور درونی ما خاموش نمی‌شود.گاهی فقط آن‌قدر با تاریکی ذهن درگیر می‌شویم که فراموش می‌کنیم:چراغ هنوز روشن است.⸻🌿 ذهن، تاریکی نیستاین نکته ظریف است.قرار نیست با افکارمان بجنگیم.قرار نیست غم را مجبور کنیم از بین برود.قرار نیست اضطراب را سرکوب کنیم.قرار نیست ذهن را خالی کنیم.فقط می‌توانیم ببینیم:«من اکنون یک فکر نگران‌کننده دارم.»«من اکنون غم را تجربه می‌کنم.»«من اکنون احساس تنهایی می‌کنم.»این «دیدن»، همان فاصله کوچک اما ارزشمند است.من فقط آنچه تجربه می‌کنم نیستم.من می‌توانم تجربه‌ام را مشاهده کنم.⸻🌙 تمرین امشب: چراغ را پیدا کنامشب در جای آرامی بنشینید.چشم‌ها را ببندید.چند نفس طبیعی بکشید.سپس اجازه دهید هر چیزی که درونتان هست، خودش را نشان دهد.اگر آرامش است، ببینید.اگر خستگی است، ببینید.اگر غم است، ببینید.اگر فکرهای زیاد است، ببینید.هیچ چیزی را تغییر ندهید.بعد آرام از خود بپرسید:«چه چیزی متوجه این تجربه‌هاست؟»و سپس:«آیا این شاهد، همین حالا حضور ندارد؟»چند لحظه فقط در همین مشاهده بمانید.نه برای رسیدن به تجربه‌ای خاص.نه برای آرام کردن خود.فقط برای دیدن.⸻✨ یک نکته مهمگاهی تصور می‌کنیم باید اول آرام شویم تا بتوانیم آگاهی را تجربه کنیم.اما شاید برعکس باشد.شاید لازم نیست ابتدا ذهن آرام شود.شاید کافی است آرامش را در میان همین آشفتگی ببینیم.مثل آسمانی که پشت ابرهاست.ابرها می‌آیند و می‌روند.اما آسمان برای بودن، نیاز ندارد ابرها را نابود کند.⸻🌿 یادآوری امشباگر امروز ذهنت شلوغ بود،اگر خسته بودی،اگر غمگین بودی،اگر احساس کردی از خودت دور شده‌ای،فکر نکن چراغ خاموش شده است.شاید فقط برای مدتی به دیوارهای اتاق نگاه کرده‌ای و چراغ را ندیده‌ای.آگاهی همیشه لازم نیست پر سر و صدا باشد.گاهی فقط یک حضور آرام است؛حاضری که می‌بیند،بدون اینکه چیزی را مجبور کند تغییر کند.🌙 شب بخیر، دوستان عزیز لاولی یوگا.فردا شب، به سراغ داستانی می‌رویم درباره «آینه‌ای که تصویر خودش را باور کرده بود»؛داستانی درباره هویت، نقش‌ها و تصویری که از خودمان ساخته‌ایم.