🌿 شب بیست‌ونهم | لباسی که خودش را صاحب انسان می‌دانستبدن، خانه‌ی ماست؛ اما تمامِ ما نیست.دوستان عزی

🌿 شب بیست‌ونهم | لباسی که خودش را صاحب انسان می‌دانستبدن، خانه‌ی ماست؛ اما تمامِ ما نیست.دوستان عزیز لاولی یوگا،دیشب درباره آینه‌ای گفتیم که تصویر خودش را با حقیقت اشتباه گرفته بود.امشب یک قدم عمیق‌تر می‌رویم:اگر بدن من دائماً در حال تغییر است،اگر ظاهر من تغییر می‌کند،اگر سلول‌های بدنم، توانایی‌هایم و حتی احساس من نسبت به بدنم تغییر می‌کند…پس من چه نسبتی با این بدن دارم؟جنانا یوگا نمی‌گوید بدن مهم نیست.برعکس؛ بدن را باید با احترام، مراقبت و مهربانی همراهی کرد.اما از ما می‌پرسد:آیا بدن، تمام هویت من است؟⸻👗 لباسی که خودش را صاحب انسان می‌دانستروزی مردی لباس بسیار زیبایی داشت.آن لباس را دوست داشت.هر روز با دقت آن را تمیز می‌کرد.آن را مرتب می‌پوشید.و کم‌کم اتفاق عجیبی افتاد.مرد دیگر نمی‌گفت:«این لباس من است.»بلکه در ذهنش می‌گفت:«من همین لباس هستم.»اگر لباس کثیف می‌شد، احساس می‌کرد خودش کثیف شده.اگر لباس پاره می‌شد، فکر می‌کرد خودش شکسته است.اگر کسی لباسش را تحسین می‌کرد، احساس ارزشمندی می‌کرد.اگر کسی از لباسش ایراد می‌گرفت، تمام روز ناراحت می‌شد.سال‌ها گذشت.لباس آرام‌آرام کهنه شد.مرد وحشت کرد.با خودش گفت:«اگر این لباس از بین برود، من چه خواهم شد؟»پیرمردی که کنار او ایستاده بود، لبخند زد و گفت:«دوست من…تو لباس را پوشیده‌ای.اما لباس، تو نیستی.»⸻🌿 بدن؛ لباس روح؟در سنت‌های فلسفی هند، گاهی بدن به خانه یا جامه‌ای تشبیه می‌شود که آگاهی در آن تجربه می‌کند.این استعاره به ما یادآوری می‌کند:بدن بسیار ارزشمند است،اما تمام حقیقت ما نیست.بدن ما تغییر می‌کند.کودکی…جوانی…میانسالی…سالمندی…توانایی‌ها تغییر می‌کنند.ظاهر تغییر می‌کند.وزن تغییر می‌کند.قدرت و انعطاف تغییر می‌کنند.اما ما در تمام این مراحل، خودمان را همچنان «من» تجربه می‌کنیم.پس سؤال مهمی شکل می‌گیرد:چه چیزی در میان این همه تغییر، شاهد تغییرات است؟⸻🪷 بدن را رها نکن؛ با آن دوست شوگاهی وقتی درباره «من بدنم نیستم» صحبت می‌کنیم، ممکن است اشتباه برداشت کنیم.یعنی بدن مهم نیست؟نه.بدن وسیله تجربه زندگی است.با بدن نفس می‌کشیم.با بدن حرکت می‌کنیم.با بدن لمس می‌کنیم.با بدن یوگا انجام می‌دهیم.پس قرار نیست از بدن فاصله بگیریم یا آن را نادیده بگیریم.قرار است رابطه‌مان با بدن را تغییر دهیم.به جای:«بدنم باید کامل باشد.»بگوییم:«من از بدنم مراقبت می‌کنم، بدون اینکه ارزش خودم را به ظاهر آن وابسته کنم.»به جای جنگیدن با بدن،با آن گفت‌وگو کنیم.به جای مقایسه،گوش بدهیم.به جای اجبار،احترام بگذاریم.این همان جایی است که یوگا از یک تمرین بدنی فراتر می‌رود.⸻🌙 تمرین امشب: بدن من، نه دشمن منامشب در حالت راحت بنشینید یا دراز بکشید.چشم‌ها را ببندید.توجهتان را از پاها شروع کنید.بدون قضاوت فقط احساس کنید.سپس به ساق‌ها…زانوها…ران‌ها…شکم…قفسه سینه…شانه‌ها…دست‌ها…گردن…صورت…و در پایان کل بدن.در هر قسمت فقط یک جمله در ذهن تکرار کنید:«این بدن، بخشی از تجربه من است و من از آن مراقبت می‌کنم.»اگر قسمتی از بدن را دوست ندارید، مجبور نیستید آن را دوست داشته باشید.فقط برای چند لحظه، با آن نجنگید.آن را همان‌طور که هست ببینید.⸻🌱 از ظاهر به حضورممکن است روزی بدن ما قوی باشد.روزی خسته باشد.روزی انعطاف‌پذیر باشد.روزی محدودیت‌هایی داشته باشد.اما هیچ‌کدام از این وضعیت‌ها ارزش بنیادی ما را تعیین نمی‌کنند.یوگا قرار نیست بدن را به یک تصویر ایده‌آل تبدیل کند.یوگا می‌تواند به ما یاد بدهد:در همین بدنی که اکنون داریم، حضور داشته باشیم.با احترام.با پذیرش.با آگاهی.⸻✨ یادآوری امشببدن را دوست داشته باش؛نه به این دلیل که همیشه زیبا، جوان یا قدرتمند است.بلکه چون این بدن، خانه‌ای است که زندگی در آن خودش را به تو نشان می‌دهد.از آن مراقبت کن.به آن گوش بده.آن را مجبور نکن.اما تمام هویت خودت را نیز به آن گره نزن.تو لباس را می‌پوشی؛اما لباس، تمامِ تو نیست.🌙 شب بخیر، دوستان عزیز لاولی یوگا.فردا شب، به آخرین شب این بخش از سفرمان می‌رسیم؛جایی که از تمام پرسش‌ها عبور می‌کنیم و به یک سؤال بسیار ساده می‌رسیم:اگر هیچ نقشی، هیچ تصویر و هیچ برچسبی نباشد… چه چیزی باقی می‌ماند؟