هوالاولیا کاشف‌الکربردیف ماه‌غزل را گذاشتم دستتنگاه کن که نیفتاده از قلم دستتبگیر دست قلم را که خوب می‌دانمرسانده‌است قلم را به محتشم دستتبرای من بنویس از غروب سرخی کهجدا نشد که نشد هرگز از علم دستتتو تشنه‌لب به فرات، آب و آبرو دادیرواست این که بیفتد به پا و هم دستتبه خیمه آمده جای تو مشک پاره‌ی توکجاست لحظه‌ی دیدار با حرم دستت؟زمان رفتن ماه‌ست و آمده خورشیدإذا تَنَفَّسِ صبح‌ست دم‌به‌دم دستتهنوز خون تو جاری‌ست در رگ تاریخرجز تو خواندی و حالا گرفته دم، دستت#شکیباغفاریان#یا_قمر‌_بنی‌هاشم