وقتی با دون خوان درباره مشکلم حرف زدم که نمیتوانم پروفسوری را بیابم که با او کار کنم، به من چیزی را گفت که خودم می دانستم:اگر اینقدر عصبی نبودم، می توانستم با موفقیت با هر کسی در آکادمی یا سر کارم کار کنم. او ادامه داد و گفت:سالکان رهرو گله نمی کنند. آنها هرچه را بی کرانگی به دستشان بدهد به عنوان مبارزه طلبی می پذیرند. مبارزه طلبی همانا مبارزه طلبی است؛ شخصی است. نمی توان بعنوان لعنت یا رحمت پذیرفته شود.سالک رهرو یا مبارزه را می برد یا مبارزه او را درهم می کوبد. بردن هیجان آورتر است، پس ببر!به او گفتم ناراحتی های من راه حلی ندارد، زیرا ناشی از ناتوانی های همنوعانم است که با ثبات نیستند. او گفت:این تقصیر مردم دورو بر تو نیست. آنها کار دیگری نمی توانند بکنند. تقصیر خود توست، زیرا این تویی که می توانی کاری کنی، اما تو مصممی که در سکوتی عمیق درباره آنها داوری کنی. هر ابلهی میتواند قضاوت کند. اگر تو بخواهی قضاوت کنی فقط بدترین ها را می بینی.تمام ما افراد بشر اسیر هستیم و این زندان است که ما را وا می دارد به چنین وضع غم انگیزی دست به عمل زنیم. مبارزه طلبی تو پذیرفتن مردم است به همان طریقی که هستند. دست از سر مردم بردار!📔 از کتاب "کرانه فعال بی کرانگی"📝 نویسنده: کارلوس کاستاندا➡️ @ShamanismToltec