میان چهره‌ی خود غصه‌ای نمایان داشتکسی که آینه‌ای در غبارْ پنهان داشتهنوز از دلم ای غم، نرفته برگشتیخ

میان چهره‌ی خود غصه‌ای نمایان داشتکسی که آینه‌ای در غبارْ پنهان داشتهنوز از دلم ای غم، نرفته برگشتیخوش آمدی که به برگشتن تو ایمان داشتهمیشه همدمِ تنهایی‌ام، به خاطر توچقدر داشتنت، ای غرور، تاوان داشتدلم چو لاله‌ی غمگین واژگون همه عمرز داغ خویش سر غصه در گریبان داشتچو غنچه لب به سخن وا نکرده پرپر‌ شداگر نه داغِ دل من هزار دیوان داشتچنین که می‌شنوم، مبحث حیات ابدی‌ستچه خوب می‌شد اگر این کتاب پایان داشت - هادی‌ محمد حسنی @shamedanighermez💞💞شــمــعــدانــے قــرمــز