❑‌ نوروز در زمستانسالی نوروزبی‌چلچله بی‌بنفشه می‌آید،بی‌جنبشِ سردِ برگِ نارنج بر آببی گردشِ مُرغانه‌ی رنگین بر آینه. سالی نوروزبی‌گندمِ سبز و سفره می‌آید،بی‌پیغامِ خموشِ ماهی از تُنگِ بلوربی‌رقصِ عفیفِ شعله در مردنگی. سالی نوروز بی‌خبر می‌آیدهمراهِ به‌درکوبی‌ مردانیسنگینی‌ بارِ سال‌هاشان بر دوش:تا لاله‌ی سوخته به یاد آرد بازنامِ ممنوع‌اش راو تاقچه‌ی گناه دیگر باربا احساسِ کتاب‌های ممنوعتقدیس شود. در معبرِ قتلِ عامشمع‌های خاطره افروخته خواهد شد.دروازه‌های بسته به‌ناگاه فراز خواهد شددستانِ اشتیاق از دریچه‌ها دراز خواهد شدلبانِ فراموشی به خنده باز خواهد شدو بهار در معبری از غریوتا شهرِ خسته پیش‌باز خواهد شد. سالی آریبی‌گاهاننوروز چنین آغاز خواهد شد. نوروزِ ۱۳۵۶ و پاییزِ ۱۳۷۲■ شعر نوروز در زمستان | از دفتر حدیث بی‌قراری ماهان | تلگرام و صفحهٔ توییتر احمد شاملو■ Ahmad Shamlou