❑‌ ببر آن دَلاّدَلِّ حیاتکه استتارِ مراقبتشدر زخمِ خاکسراسرنفسی فروخورده را مانَد.سایه و زردمرگِ خام

❑‌ ببر آن دَلاّدَلِّ حیاتکه استتارِ مراقبتشدر زخمِ خاکسراسرنفسی فروخورده را مانَد.سایه و زردمرگِ خاموش را مانَد،مرگِ خفته را و قیلوله‌ی خوف را.هر کَشاله‌اش کِیفی بی‌قرار استنهاندر اعصابِ گرسنگی،سایه‌ی بهمنیبه خویش اندر چپیده به هیأتِ اعماق.هر سکون‌اشلحظه‌ی مقدرِ چنگالِ نامنتظر،جلگه‌ی برف‌پوشسراسراعلامِ حضورِ پنهانش:به خون درغلتیدنِ خفتگانِ بی‌خبریدر گُرده‌گاهِ تاریخ.ـ□ای به خوابِ خرگوران فروشدهبه نوازشِ دستانِ شرورِ یکی بدنهاد!ای زنجیرِ خواب گسسته به آوازِ پای رهگذری خوش‌سگال!ــــــــــــــــــــــــــــــــ■ شاعر: احمد شاملو | از دفترِ در آستانه | کانال تلگرام احمد شاملوTelegram ■ Twitter