❑ هجرانیچه هنگام می‌زیسته‌ام؟کدام مجموعه‌ی پیوسته‌ی روزها و شبان را من ــاگر این آفتاب هم آن مشعلِ کال است بی‌شبنم و بی‌شفقکه نخستین سحرگاهِ جهان را آزموده است.چه هنگام می‌زیسته‌ام،کدام بالیدن و کاستن را منکه آسمانِ خودمچترِ سرم نیست؟ ــآسمانی از فیروزه نیشابوربا رگه‌های سبزِ شاخساران،همچون فریادِ واژگونِ جنگلی در دریاچه‌یی،آزاد و رهاهمچون آینه‌یی که تکثیرت می‌کند.ـ□ بگذار آفتابِ من پیرهنم باشدو آسمانِ من آن کهنه‌کرباسِ بی‌رنگ.بگذاربر زمینِ خود بایستمبر خاکی از بُراده‌ی‌ الماس و رعشه‌ی‌ درد. بگذار سرزمینم را زیرِ پای خود احساس کنمو صدای رویشِ خود را بشنوم:رُپ‌رُپه‌ی طبل‌های خون را در چیتگرو نعره‌ی ببرهای عاشق را در دیلمان.وگرنه چه هنگام می‌زیسته‌ام؟کدام مجموعه‌ی پیوسته‌ی روزها و شبان را من؟ ۱۵ اسفند ۱۳۵۶پرینستون■ شعر هجرانی | از دفتر ترانه‌های کوچک غربت | تلگرام و ایکس احمد شاملو■ Ahmad Shamlou