✳️«شب مرگ دیکتاتور»ما همیشه سه نفر بودیم،من،تو،و «او».«او» همیشه حاضر بود، در روسری زن‌های فیلم‌ها ب

✳️«شب مرگ دیکتاتور»ما همیشه سه نفر بودیم،من،تو،و «او».«او» همیشه حاضر بود، در روسری زن‌های فیلم‌ها به هنگام خواب، در کتاب‌های درسی، در صدای مداحی‌هایی که خیابان‌ها را به تسخیر درآورده بودند. «او» حتی در فقدان‌ها هم بیش از همه حضور داشت، در فقدان صدای زن در موسیقی ما، در فقدان دیدن یک فوتبال خانوادگی در استادیوم، در نبودن وطن برای میلیون‌ها آواره. همان‌طور که در فقدان هزاران کشته‌شده‌ی فرمان‌های «او» در جشن‌مرگ «او».و «شب مرگ دیکتاتور» همان زمانی است که حالا دیگر او قرار نیست همه جا حضور داشته باشد. و دقیقا صبح آن روز بعد از مرگ دیکتاتور است، که وقتی از خواب بیدار می‌شویم می‌دانیم در دنیای دیگری داریم زندگی می‌کنیم، اما حتی نمی‌دانیم آن دنیا چه شکلی است.«او» رفته است، اما سایه‌اش همچنان بر سر ماست. و ما یکباره انگار نمی‌توانیم این سایه را فراموش کنیم. ما آن‌قدر همیشه این روز را به شکل یک آرزو تصور کرده‌ایم، که حالا تصوردنیای پس از مرگ «او» مدام فرار می‌کند از قوه‌ی تخیل ما.«او» در همه چیز و همه جا حضور داشت، تمام دوربین‌های مدار بسته، چشم‌های او بودند. تمام تلفن‌های همراه، دستگاه‌های شنودی بود که انگار گوش‌های «او» بودند. در سرزمینی که متعلق به «او» نبود، «او» همه‌جا حضور داشت. و همین حضورش کافی بود تا ما نتوانیم درباره‌ی فردای او کمی بیشتر حرف بزنیم. ما آن‌قدر درباره‌ی مرگِ «او» حرف نزده بودیم که مرگ‌اش تبدیل به بغضی آن‌قدر بزرگ شده بود که دیگر نمی‌توانستیم خوشحالیِ آن را بباریم.«او» رفته بود و رقصی که در تن‌های ما داشت درد می‌کشید به شکل رقص درمی‌آمد، به شکل خنده، به شکل ابهامی عجیب در زمان.«او» مُرد اما جنگ، خشونت، مرگ و در یک کلام سایه‌ی «او» هنوز مانده است، هنوز دارد جان می‌گیرد. هنوز بمب‌هایی که از واژه‌های «او» می‌چکد، جان کودکان را می‌گیرد. هنوز نفرتی که در این سرزمین کاشته است، دارد در خیابان‌ها جان می‌گیرد، و هنوز نفرت است که در جهان پخش می‌شود.ما تا ابد از «او» متنفریم و هیچ واژه‌ای نمی‌تواند این تنفر را بیان کند. ما هنوز از سایه‌ی «او» هم متنفریم. همان سایه‌ای که انگار جایی ته دلمان به ما می‌گوید: مطمئنی دیکتاتور مرده است؟@sharenovate