⚛️ما و یک رویا که ۴۸ ساعت وقت داشت!بخش۲🖊امیر ناظمی⭕️آیا شروط ۱۵گانه ترامپ شروط قابل پذیرشی است؟خیر..ادامه.. در این صورت است که عوارض این ترانزیت در یک ساختار توانمند، تبدیل به بودجه سه حوزه حفظ محیط زیست خلیج فارس، حفظ امنیت ترانزیت و توسعه دریایی شود. همچنین حق ترانزیت فیبرهای نوری بودجه توسعه اینترنت روستایی می‌شود. نمونه۲:اما در نمونه دیگری در شرط سوم آمده است: «هیچ‌گونه غنی‌سازی اورانیوم در خاک ایران وجود نخواهد داشت.» دوباره آن ایران آزاد را تصور کنید، که حکومتی متعارف دارد. در آن ایران که سال‌ها از امروز گذشته است، و تاسیسات پیشین هسته‌ای را ایران در قالب یک «مرکز همکاری‌های بین‌المللی فناوری هسته‌ای و فیزیک» ادغام کرده است. این مرکز همکاری‌های بین‌المللی یک مرکز بین‌المللی با سهامداری و عضویت کشورهای منطقه غرب آسیا و شمال آفریقا است، که در همکاری کامل با آژانس بین‌المللی هسته‌ای قرار دارد و قاعدتا شامل فعالیت‌هایی نیازمند غنی‌سازی.همچنین پژوهشگرانی از کشورهای سرمایه‌گذار و همچنین کشورهای مشارکت‌کننده در پروژه‌ها به صورت پژوهشگر میهمان در این مراکز حضور دارند. چیزی مشابه با سازمان اروپایی پژوهش‌های هسته‌ای (CERN) که به صورت بین‌المللی اداره می‌شود و پژوهشگران مهمان دارد.در آن ایران آینده توسعه‌یافته، «مرکز همکاری‌های بین‌المللی فناوری هسته‌ای و فیزیک» نماد علمی گذار از گذشته و ساختن آینده است. این مرکز نماد بازسازی ایران با ساختن ویرانه‌های گذشته و با یادآوری اشتباهات راهبردی تاریخی‌اش و بر اساس فناوری که نماد دنیای جدید است، شده است. همچنین نماد آن است که ایران در فصل جدید خود به سمت همکاری‌های بین‌المللی پیش می‌رود. واقعیت تلخ آن است ما با بسیاری از شروط چیزی از آینده جمعی و فرزندانمان را نیز واگذار می‌کنیم، چیزی که می‌توانست مشابه با همین بندها، آن‌ها را تبدیل به بازی‌های برد-بردی کرد. ⭕️ ‏آیا مذاکرات به معنای تداوم نطام غیرپاسخ‌گو و ناکارآمد فعلی خواهد بود؟‏شاید آری، شاید هم نه.‏باز برگردیم به همان ایران آینده آزاد. همان‌جایی که شاید در نسخه‌ای از رویاهایمان، ما داشتیم لبخند تلخی می‌زدیم، و می‌گفتیم اگر هیچ نگذاشتند، حداقل آخرش یک آینده را برای ما باقی گذاشتند! همان‌جا می‌ایستیم و به یاد می‌آوریم که آن‌ آینده‌ای که گذاشته بودند، جایی بود که مذاکرات را شروع کردند.‏حکومت ایران در حقیقت راهی ندارد جز آن‌که همراه با مذاکرات با کشورهای جهان، مذاکرات خود را با مردم نیز آغاز کند. حکومت باید بپذیرد که انتخابات تغییرات قانون اساسی به صورت آزاد را روی میز مذاکرات داخلی می‌گذارد.‏در غیر این صورت، دیگر همین اندازه پشتیبانی مردمی که حکومت داشت، فارغ از آن‌که چه میزان باشد، در آینده بسیار بسیار کمتر خواهد شد.‏در حقیقت اگر حکومت ایران از سوریه یک درس گرفته باشد، باید همین باشد که «بدون مشروعیت داخلی، شکست از مهاجم خارجی حتمی است، چه یک سال طول بکشد و چه ۱۰ سال. این طولانی شدن فقط به معنای از بین رفتن هرچه بیشتر زیرساخت‌ها خواهد بود. باید این درس را گرفته باشند که هنوز شاید آن لبخند تلخ را بتوانیم روزی بزنیم، همان که آخرش می‌گوییم: می‌توانست بی‌آینده‌گی سرنوشت ما باشد!‏آن مسیر رسیدن به آن ایران آزاد، اما می‌توانست از همین جا شروع شود!