ژاژ خایی و پُرمُدَّعاییبه آن زبان پریشِ زمان پریش ای برآورندۀ حاجاتدرین دارِ مُکافات !می‌خواهمزبان‌ز

ژاژ خایی و پُرمُدَّعاییبه آن زبان پریشِ زمان پریش ای برآورندۀ حاجاتدرین دارِ مُکافات !می‌خواهمزبان‌زَدِ خاص و عام شَوَمهمه جاهمه وقتدیده شَوَمپَسندیده شَوَمنامَممُداموِردِ زبان‌ها باشدسُخنانَ‌مهمچون عَسَلضَربُ المَثَل شَوَدصیتِ سُخَنَ‌ماز مرز‌هافَراتَر رَوَدنامَمتا زمین و زمان باقی ستجاودانه شَوَدبِگو چه کُنم ؟*« بی‌هوده سخن به این درازی نَبُوَد » !*ای مَردِ بی‌نردِبان !تکیه بر جایِ بُزُرگانبه گزافنَتَوان !*« نابُرده رنجگنجمُیَسَّر نِمی‌شَوَد»*با چُنین هَرزِه دَراییاین کارهنِمی‌نُمایی !*ای بی‌نوای جویایِ جاه !ای درافتاده از چاله به چاه !ای بَد سَرانجام با این طَمَعِ خام !ای نَخورده مَست !چنینَ ستراهِ کوتاه امّا تباهکه تو را ستفَراهَم :آلودنِ چِشمۀ زَمزَمهمچونبَرادرِ حاتَم !    سعید شهرتاشاول مرداد ماه 1405