| ۲۴ اسد |ا.ا.ا. روز ۲۴ اسد را به یادبود روز ورود طالبان به کابل در سال ۱۴۰۰، یوم‌الفتح اعلان کرده‌ و تمام اداره‌ها و رسمیات افغانستان را در این روز رخصتی داده‌ است. این روز در جنتری رسمی ا.ا.ا. ثبت و تثبیت شده است.۲۴ اسد امسال روز شنبه بود و جشن و شادمانی ا.ا.ا. از روز جمعه آغاز شده بود. بیرق‌های سفید امارت منقش به کلمه لااله‌الاالله در قطع و اندازه‌های خرد و کلان در خیابان‌های کابل خودنمایی می‌کردند و فروخته می‌شدند.ا.ا.ا. در این روز ورودی همه‌ی تفریحگاه‌های عمومی شهر کابل را رایگان کرده است و شما می‌توانی بدون گرفتن تیکت ۳۰ روپیه‌ای در هر تفریحگاه به بازدید آن‌جا بروی. قصر دارالامان مالامال جمعیت بود و خرد و کلان آمده بودند تا از حضور مفته و رایگان در محیط سرسبز قصر استفاده کنند. هرکجا نگاه می‌کردی بچه‌گک‌ها و جوانگک‌ها و پیرمردهای وطنی می‌دیدی. زن‌ها اجازه ورود به تفریحگاه عمومی را نداشتند. خودم به چشم سر دیدم که آمر امر‌به‌معروف و نهی از منکر سراچه‌ی فامیلی را که زن و دختر همراهشان بود چرخ داد و از رفتن به تفریحگاه منع کرد. البته دخترکان زیر ۱۲ سال با برادر و پدر خود می‌آمدند و به هر شکلی بود اجازه می‌گرفتند و داخل می‌شدند.دکتر غلامحسین ناطقی را همراه پسرش در قصر دارالامان دیدم و چند دقیقه‌ای باهم گپ زدیم و قصه کردیم. مدیر یک مکتب خصوصی در دشت‌برچی است و وعده دادم در یک فرصت مناسب به دیدار مکتبش بروم.کودکان کابلی خیزکنان از تپه‌های سرسبز قصر بالا می‌رفتند و از بالای تپه خود را لخشک می‌دادند. لخشک‌بازی کودکان، آن هم روی چمن برایم تازگی داشت و توجهم را گرفت. بعضی‌شان با تخت پشت می‌خوابیدند و لخشک می‌زدند. بعضی هم با تخت سینه خود می‌خوابیدند و لخشک می‌زدند. دخترک‌ها هم در این بازی شرکت می‌کردند.یک گوشه‌ی دیگر از حیاط قصر را مملو از جمعیتی دیدم که حلقه بسته بودند و تماشا می‌کردند. در میانه‌ی حلقه هم چند جوان افغانی ایستاده بودند و از سر حلقه تا آن سر حلقه ملّآق می‌زدند. کابلیان می‌گویند ملاق‌زدن که همان پشتک‌زدن تهرانی می‌شود.باغ‌وحش کابل هم آکنده از جمعیت مردم بود که برای تفریح آمده بودند. باغ بابر هم. رفت‌وآمد باغ تیمورشاهی هم بیشتر از هر روز بود. بیشتر بازدیدکنندگان مردم عادی بودند که می‌خواستند از فرصت مفته‌بودن تیکت نصیب بگیرند و در جمع‌شان طالب‌ها و امارتی‌ها هم بودند که با بیرق ا.ا.ا. یا حتی با تفنگ آمده بودند و گشت و گذار می‌کردند.دسته‌های موتوری و ریکشاها و داتسن‌های ا.ا‌.ا. با بیرق‌های سفید منقش به کلمه فوج فوج در خیابان‌های اصلی شهر حرکت می‌کردند و نغمه‌ی نشید اسلامی به زبان پشتو پخش می‌کردند و گاهی هم نعره تکبیر و دیگر شعارها را سر می‌دادند. نعره تکبیر را بیشتر از کودکان و نوجوانان می‌دیدم که پیشانی‌بند سرخ بسته بودند و بالای موترها با دیگران در خیابان‌ها می‌رفتند و شعار می‌دادند.یک وطندار را دیدم که در میدان فواره آب کابل جلو یکی از داتسون‌های امارت دوید و رقص کرد. رقص می‌کرد و از جمعیت بیرقدار پیسه طلب می‌کرد، اما فقط لبخند تحویل گرفت. آسمان کابل با حضور طیاره‌های چرخکی حال و هوای دیگری گرفته بود. هیچ‌گاه این همه طیاره چرخکی در آسمان شهر ندیده بودم و هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم این اندازه نزدیک به ساختمان‌ها و خانه‌های کابلی پرواز کنند. لحظه به لحظه و فوج فوج پرواز می‌کردند و در اطراف کابل می‌چرخیدند. یک فوج شش‌تایی طیاره چرخکی آمریکایی از نوع کبری و یک فوج شش‌تایی دیگر از یک نوع جدیدتر و آمریکایی را توانستم تشخیص بدهم و بشمارم.هامرهای ضدگلوله آمریکایی با بیرق و سربازها و علاقمندان ا.ا.ا. در خیابان‌ها حرکت می‌کردند و نمایش می‌دادند.بند قرغه هم همین‌طور بود. بند قرغه امسال خوب آب دارد و سطح آب بند به یک وضعیت خیلی خوب رسیده است. سال گذشته آب بند به یک سوم اکنون رسیده بود. سرک‌ها و خیابان‌های قرغه در اختیار موترسیکلت‌ها و هامرها و داتسون‌های ا.ا.ا. بود و فکر می‌‌کردی تاریخ به پنج‌سال پیش بازگشته است و طالبان تازه داخل شهر شده‌اند و پیروزی خود را جشن می‌گیرند. فقط یک تفاوت اساسی می‌دیدی! دیگر از هراس آخرالزمانی مردم خبر نبود و نمی‌گریختند. بلکه به زندگی خود سرگرم بودند.روی لوحه‌ها و تابلوهای تبلیغاتی شهر هم نوشته شده بود: "۲۴ اسد روز شکست ناتو، امریکا و دموکراسی مبارک""۲۴ اسد روز آزادی از اشغال امریکا و غلامان امریکا مبارک".﻿| کابل‌نوشت |مرتضی شاهترابی، ۲۴ اسد ۱۴۰۵