| پای بالای پای |چند وقتی است به شکل نشستن افراد دقت می‌کنم تا ببینم زبان بدن‌ نشستن‌شان چی می‌گوید. خیلی‌ها به وقت نشستن، یک‌طرفه می‌نشینند و پای راست خود را بالای پای چپ می‌اندازند و زانوی خود را می‌شکنند.کودک که بودم چه در مدرسه چه در خانه معمولی می‌نشستم و صحبت‌های دیگران را می‌شنیدم، اما مادرم اصرار می‌کرد موقع نشستن روی صندلی پای خود را بالای پای بیندازم. می‌گفت: مثل آدم‌های معتبر بشین! از آن روزها تا مدت‌ها آرزو و کوششم بود که معتبر بشینم.حالا سال‌هاست که وقتی می‌نشینم به‌طور ناخودآگاه و ناخواسته پاهایم را بالای پاهایم می‌اندازم و صحبت‌های دیگران را گوش می‌دهم.| کابل‌نوشت |مرتضی شاهترابی، پنج‌شنبه اول اسد ۱۴۰۵