| کارته‌سخی بدون زنان |عصرگاه آخرین جمعه‌ی ماه اسد همراه با دوستم به زیارتگاه سخی در ناحیه کارته‌سخی رفتم. آخرین‌بار که به زیارتگاه سخی رفته بودم زمستان سال گذشته بود. اولین‌بار که به زیارتگاه سخی رفتم هم اوایل سال ۴۰۴ بود و آن روزها رفت‌وآمد و زن‌ها و دخترها به زیارتگاه زیاد بود. دختران بلاگر را می‌دیدم که در محوطه‌‌ی زیارتگاه فیلم و عکس می‌گیرند تا در صفحات اجتماعی‌شان نشر کنند. آن‌قدر از بودن خود در آن‌جا فیلم و ولاگ نشر کردند که اداره امربه‌معروف و نهی از منکر ا.ا.ا. آزرده شد و حضور زنان را در زیارتگاه ممنوع کرد. امروز که می‌خواستم به زیارتگاه داخل شوم زنان و بانوان متعددی را می‌دیدم پشت دروازه‌ی زیارتگاه ایستاده‌اند و امید دارند شاید اجازه‌ی رفتن پیدا کنند اما اجازه نمی‌دادند. شوهر و اولادهاشان داخل زیارتگاه می‌شدند و خودشان بیرون دروازه می‌ماندند. زیارتگاه سخی بدون بانوان و زنان افغانستان یک فضای یک‌دست مردانه شده است که به تفریحگاه جوان‌ها تبدیل شده است. جوان‌های کابلی دو به دو و چند به چند هر طرف زیر یک سایه میله کرده‌اند و چای و خوراکه می‌خورند و قصه نقل می‌کنند. نزدیک به یک ساعت گپ زدیم و قصه کردیم ولی در همان یک ساعت بیشتر از پنج دختربچه‌ی خیابانی و کوچه‌گشت برای تکدی گری آمدند و از ما طلب کمک کردند. احساس می‌کنم فرهنگ تکدی‌گری و گدایی‌گری در افغانستان روزبه‌روز گسترده‌تر و فراگیرتر می‌شود.| کابل‌نوشت |مرتضی شاهترابی، ۳۰ اسد ۱۴۰۵