در جهان شعري مودب، فرهنگ ديني و هويت ايراني در كنار هم حركت مي‌كنند. او از سرچشمه‌هايي سخن مي‌گويد ك

در جهان شعري مودب، فرهنگ ديني و هويت ايراني در كنار هم حركت مي‌كنند. او از سرچشمه‌هايي سخن مي‌گويد كه در طول تاريخ، به مردم اين سرزمين اميد و توان ايستادگي بخشيده‌اند. در اين نگاه، ايران با مجموعه‌اي از باورها، آرمان‌ها و تجربه‌هاي انساني تعريف مي‌شود؛ سرزميني كه مقاومت و اميد، دو ركن مهم در روايت فرهنگي آن هستند .شعر مودب در كنار توجه به تاريخ و باورهاي معنوي، نگاهي عاطفي به مردم و زندگي اجتماعي دارد. او ايران را از دريچه انسان‌هايي مي‌بيند كه درشهرها و مناطق مختلف زندگي مي‌كنند و هر كدام بخشي از رنگ و زيبايي اين سرزمين را شكل مي‌دهند. همين توجه به مردم، سبب شده است كه شهر وجغرافيا در شعر او تنها يك مكان نباشند؛ هر شهر حامل بخشي از روح وشخصيت ايران است.در پايان، نگاه مودب به وطن به تصويري از همدلي و يگانگي مي‌رسد: «همه با تو سبزو شكوفا شدندچنين در تو من‌هاي ما، ما شدند» اين بيت، عصاره نگاه شاعر به وطن است؛ جايي كه انسان‌ها با همه تفاوت‌هايشان در يك سرنوشت بزرگ‌تر حضور پيدا مي‌كنند. شعر علي‌محمد مودب، سرزميني را روايت مي‌كند كه با حضور انسان‌ها، فرهنگ‌ها و باورهاي گوناگون ساخته شده و معناي آن در كنار هم بودن ايرانيان آشكار مي‌شود. در اين جهان شعري، ايران مجموعه‌اي از نام‌ها و نشانه‌ها نيست؛ روايتي پيوسته از مردمي است كه در طول زمان، با اميدها، تلاش‌ها و آرزوهاي خود، معناي وطن را ساخته‌اند.🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد▪️ @sheardoost