ايران از نگاه كودكانه علي اصغر شعردوست در شعر اسدالله شعباني، واژه‌ها بهانه‌اند براي ساختن جهاني كه در آن، كودك با خاك ايران آشنا مي‌شود؛ جهاني كه در آن، تاريخ و حماسه و طبيعت، هم‌آغوش يكديگر، هويتي ريشه‌دار مي‌آفرينند. شعباني با زباني ساده و روان، از غيرتِ…شعباني در اين شعر، با تكرارِ «اي ايران» و «زيبا ...»، وطن را در تكثيرواژه‌ها مي‌استايد. او از طبيعت ايران مي‌گويد: كوه و جنگل و صحرا و باغ و بوستان و دريا؛ عناصري كه هر كودك ايراني با آنها انس دارد. اما نكته مهم‌تر، لحنِ صميمي و خطابِ مستقيم به ايران است: «ميهن خوب مايي». او ايران را با مادر مقايسه مي‌كند و مهرباني و عشق را به اين سرزمين پيوندمي‌زند. تكرارِ «دوست» در «من يك دنيا خاكت را دارم دوست / من اين خاك پاكت را دارم دوست»، عشقي بي‌پايان را به تصوير مي‌كشد؛ عشقي كه ازخاك پاك ايران سرچشمه مي‌گيرد. اين شعر، با سادگي زباني و عمقِ‌ احساسي، به سرودي ملي براي نسل‌هاي كودك و نوجوان ايران تبديل شده‌ است؛ سرودي كه در آن، ايران نه يك مفهوم انتزاعي، كه مادري مهربان و سرزميني سرشار از زيبايي ترسيم مي‌شود و كودك، با هر بار خواندنِ آن، يك‌بار ديگر عشق به وطن را در وجود خود احساس مي‌كند.شعباني در اين دو شعر، دو رويكرد متفاوت به مفهوم وطن ارايه مي‌دهد.درشعر «آريو برزن»، وطن در هاله‌اي از حماسه و تاريخ و غيرت نمايان مي‌شود؛ ايرانِ درونِ مرزهاي اساطير و قهرمانان. در شعر «زيبا زيبا زيبايي»، وطن در قامت طبيعت و مهرِ مادري جلوه‌گر است؛ ايرانِ درونِ‌چشم‌هاي كودكي كه به كوه و دشت و دريا مي‌نگرد. اين هر دو رويكرد، ريشه در نگاهي دارند كه كودك را عضوي از پيكرۀ ايران مي‌نگرد؛ عضوي كه بايد تاريخ خود را بداند، خاك خود را دوست داشته باشد و با هويت خود آشناشود. شعباني، با آفرينش اين دو شعر، به ما مي‌آموزد كه شعر كودك مي‌تواند هم حماسه‌سرا باشد و هم عاشقانه‌سرا؛ هم گذشته را روايت كند و هم عشق به حال و آينده را در دل‌ها به‌كارد؛ و اين، همان نقشِ ماندگار شاعراني است كه با زبانِ ساده‌ترين واژگان، عميق‌ترين مفاهيم را به نسل‌هاي آينده منتقل مي‌كنند.🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد ▪️ @sheardoost