او از كابوس تبديل انسان به آمار مي‌گويد؛ نقدي بر جهاني كه در آن، انسان‌ها به عدد و رقم تقليل يافته‌ا

او از كابوس تبديل انسان به آمار مي‌گويد؛ نقدي بر جهاني كه در آن، انسان‌ها به عدد و رقم تقليل يافته‌اند. «گرگان و آدم‌نمايان هماهنگ / خندان، هيولاي خونخوار اخبار» تصويري است از رسانه‌هايي كه با لبخند، جنايت راروايت مي‌كنند.شوراي امنيت را پوچ مي‌خواند و با تكرارِ «هيچ است»، بر بي‌اثري و ناكارآمدي آن در برابر جنايت‌هاي جهاني تاكيد مي‌كند؛ نشان مي‌دهد كه دروغ و وقاحت، مرزي نمي‌شناسد: «مرزي ندارد دروغو وقاحت / گرگ از تريبون رسمي به انكار...» اميني در اين شعر از مرزهاي ايران فراتر مي‌رود و نگاهش به فلسطين نيز مي‌رسد؛ جايي كه مظلوم ناچار تنهاي پيكار است. اين گستردگي نگاه، نشان مي‌دهد كه عشق به وطن در شعر او، هرگز به مرزهاي سياسي محدود نمي‌شود و دردِ مظلوم را در هر جاي جهان، دردِ خود مي‌داند.اسماعيل اميني با تكيه بر پژوهش و دانش، طنز را به ابزاري براي آگاهي‌بخشي تبديل مي‌كند و با تكيه بر ايمان و عشق به وطن، از ايرانِ آرماني خود سخن مي‌گويد؛ ايرانِ سرافرازي كه از دلِ آتش، ققنوس‌وار برمي‌خيزد و در آن، غم مي‌رود و او مي‌ماند با لبخند بر لب و شادان. اين لبخند، همان لبخندي است كه اميني در تمامِ آثار خود، چه در طنز و چه درپژوهش، به دنبال آن است؛ لبخندي كه از روي ناداني زده نمي‌شود و از سرِآگاهي و اميد به فردايي بهتر بر لب‌هاي مخاطب مي‌نشيند.🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد ▪️ @sheardoost