خاكي كه در چشم روشنايي مي‌ريزد علي‌اصغر شعردوست گاهي يك سفره هفت‌سين، بيش از مجموعه‌اي از چند نشان

خاكي كه در چشم روشنايي مي‌ريزد علي‌اصغر شعردوست گاهي يك سفره هفت‌سين، بيش از مجموعه‌اي از چند نشانه نوروزي است؛ مي‌تواند كتابي گشوده از تاريخ، اسطوره و فرهنگ يك سرزمين باشد. درجهان شاعرانه عرفان نظرآهاري، آيين‌ها از دل زندگي مردم برمي‌خيزند وراهي به سوي…اين تصوير، ايران را به افقي بلند در خيال و تاريخ تبديل مي‌كند. سيمرغ، همان پرنده‌اي است كه در منطق‌الطير، مرغان براي رسيدن به او سفري دشوار را آغاز مي‌كنند؛ سفري كه بيش از رسيدن به يك مقصد، شناخت خويشتن است: «و ما همان مرغان كه هدهد عقل صداي‌مان زدهزاران مرغ، هزاران هزاران هزاران ايرانيبه شوقش راهي شدند؛ اما اين راه و اين عشق و اين سيمرغ‌ورزيچندان كه مي‌نمود، آسان نبود...» در ادامه، شاعر از ماندگاري اين عشق سخن مي‌گويد: «ما به ديدار سيمرغ مي‌رويمحتي اگر فقط سي مرغ بماند، حتي اگر از بي‌شمار ايراني، سي تن بماندايران، همان ايراني است در آينه تاريخ.»در اين نگاه، ايران مجموعه‌اي از تصويرهاي زنده است؛ از نوروز و اسطوره تا زبان و خاطره‌هاي فرهنگي. هنر عرفان نظرآهاري در اين است كه مفاهيم بزرگ را در قالب روايت‌هايي نزديك و انساني عرضه مي‌كند. او وطن را دركتاب‌هاي تاريخي جست‌وجو نمي‌كند؛ آن را در سفره‌اي نوروزي، در قصه‌اي براي كودكان، در خاكي كه به چشم كشيده مي‌شود و در سيمرغي كه نسل‌ها در جست‌وجوي او پرواز مي‌كنند، به تصوير مي‌كشد.🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد ▪️ @sheardoost