*و مشت خاكي كه تمام وطن بود ▪️ علي اصغر شعردوست* يك غريبه، دور از خانه، تنها يك خواسته دارد؛ چيزي ك

*و مشت خاكي كه تمام وطن بود ▪️ علي اصغر شعردوست* يك غريبه، دور از خانه، تنها يك خواسته دارد؛ چيزي كوچك به اندازه يك مشت خاك، اما به وسعت تمام خاطرات. همين تصوير كوتاه در يكي از شعرهاي مهدي سهيلي، جهان شاعرانه او را آشكار مي‌كند؛ جهاني كه در آن وطن از دل دلتنگي…اين دلِ حساس، مركز جهان شعري مهدي سهيلي است. او ايران را از مسير انسان‌ها مي‌بيند؛ از رنج پيرزن تنها، از غربت مسافر، از اشك مادر و از ياد كساني كه براي سربلندي اين خاك جان خويش را بخشيده‌اند. در شعر او، وطن با زندگي مردم نفس مي‌كشد؛ با رنج‌ها و اميدهايي كه نسل‌ها را به يكديگر نزديك مي‌كند.شايد مهم‌ترين ويژگي شعر سهيلي همين حضور پررنگ عاطفه باشد؛ او ميان شاعر و مخاطب فاصله‌اي باقي نمي‌گذارد. شعرش از دل تجربه‌هاي انساني برمي‌خيزد و به دل مخاطب مي‌نشيند. مهدي سهيلي شاعري است كه براي سخن گفتن از ايران، از نزديك‌ترين مسير سراغ انسان مي‌رود؛ از قلب‌هايي كه دوست مي‌دارند، رنج مي‌كشند و در لحظه‌هاي سخت، معناي تعلق را دوباره كشف مي‌كنند. در جهان شعري او، يك مشت خاك مي‌تواند نشاني از يك سرزمين باشد و يك قطره اشك، روايتگر عشق ديرينه مردمي به خانه خويش.🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد▪️ @sheardoost