*از «من»ها تا يك «ما»▪️ علي اصغر شعردوست*علي‌محمد مودب در سروده‌هاي خود، وطن را در قامت يك سرزمين زن

*از «من»ها تا يك «ما»▪️ علي اصغر شعردوست*علي‌محمد مودب در سروده‌هاي خود، وطن را در قامت يك سرزمين زنده و‌‌ جاري مي‌بيند؛ سرزميني كه در آن، شهرها، مردم، باورها و آرمان‌ها در كنار يكديگر تصويري كامل از هويت ايراني مي‌سازند. نگاه او به وطن از دلزندگي مردم مي‌آيد؛ از تهران و خراسان تا نام‌هايي كه در فرهنگ و تاريخ اين‌سرزمين ماندگار شده‌اند. شعر مودب، سرزمين مادري را در گستره‌اي‌ مي‌نگرد كه در آن، انسان ايراني با گذشته خويش گفت‌وگو مي‌كند و جايگاه خود را در ادامه يك مسير تاريخي بازمي‌يابد.علي‌محمد مودب،‌زاده ۱۳۵۵ در تربت جام، از شاعران معاصر است كه شعرش با انديشه‌هاي فرهنگي و ديني درآميخته است. او تحصيلات خود را در حوزه الهيات ادامه داده و پژوهش‌هايش در زمينه ارتباط معارف اسلامي وادب فارسي، نگاهش به شعر را شكل داده است. در آثار او، عناصر گوناگون فرهنگ ايراني در كنار هم قرار مي‌گيرند و وطن، در قالب انسان‌ها، شهرها وآرمان‌هاي تاريخي روايت مي‌شود.در يكي از سروده‌هاي مودب درباره تهران، اين شهر به تصويري از ايران تبديل مي‌شود؛ شهري كه در آن، نشانه‌هاي اجتماعي، معنوي و فرهنگي دركنار هم حضور دارند: «هواي تو آزادي و شادي استزمين تو ميدان آزادي استتو در سايه سبزِ عبدالعظيمپُري از گل و خنده و ياكريم»تهران در اين شعر، شهري با چندين لايه است؛ شهري كه ميدان آزادي و حرم‌حضرت عبدالعظيم حسني، فضاي اجتماعي و معنوي آن را شكل مي‌دهند. شاعر از شهري سخن مي‌گويد كه در آن، زندگي مردم با باورها و آرمان‌هايشان در هم تنيده است. اين تهران، در نگاه او، چهره‌اي از ايران‌ دارد؛ جايي كه تاريخ و زندگي روزمره در كنار يكديگر حركت مي‌كنند.از همين زاويه، شاعر، تهران را محل حضور همه ايران تصوير مي‌كند: «تو جمع خراسان و گيلان شديتو آيينِ حُسنِ ايران شديلُر و ترك و كرد و عرب جمع شددماوندت اين جمع را شمع شد» اينجا تهران به يك جغرافياي فرهنگي تبديل مي‌شود؛ شهري كه اقوام مختلف ايراني در آن حضور يافته‌اند و هر كدام بخشي از زيبايي اين سرزمين را باخود آورده‌اند. مودب، شكوه ايران را در كنار هم قرار گرفتن فرهنگ‌هاي گوناگون مي‌بيند. دماوند در اين ميان، همچون ستوني استوار، بر فراز اين تصوير ايستاده و نماد سربلندي و ماندگاري شده است.در نگاه اين شاعر، ايران در مسير تاريخي خود با آرمان عدالت و آزادي نيزشناخته مي‌شود. او در ادامه همين روايت، به روزگار مشروطه اشاره مي‌كند: «تو آموختي رسم فرياد راتو آتش زدي بيخ بيداد رادر آتش چو مشروطه خود سوختيبه ما درس آزادي آموختي» مشروطه در اين شعر، بخشي از شخصيت تاريخي تهران و ايران است؛ رويدادي كه در آن، خواست عدالت و آزادي در ميان مردم شكل تازه‌اي يافت. شاعر، وطن را در كنار تلاش‌هاي انساني براي ساختن جامعه‌اي بهتر مي‌نشاند و از ايران به عنوان سرزميني ياد مي‌كند كه همواره با آرمان‌هاي بلند زيسته است.اين نگاه در ادامه با حضور چهره‌هاي فرهنگي و تاريخي ايران كامل مي‌شود: «دماوند، تصوير پاينده‌اتبهار و مدرس نماينده‌اتتو سهراب را شهر رويا شديپناهِ دلِ تنگِ نيما شدي»مودب در اين ابيات، ايران را از مجموعه‌اي از چهره‌ها و نمادهاي فرهنگي بازمي‌شناسد. دماوند، مدرس، سهراب و نيما، هر كدام بخشي از سيماي اين سرزمين را نمايان مي‌كنند؛ از طبيعت و سياست تا شعر و خيال. شاعر، اين‌گستره را در كنار هم مي‌نشاند تا تصويري چندلايه از سرزميني ارايه دهد كه عناصر گوناگون آن در كنار هم معناي خود را پيدا مي‌كنند.در بخش ديگري از شعر او، وطن با زبان ايمان و استقامت روايت مي‌شود: «گلستان است بر بستان ايمان، آتش شيطاننخواهد گشت ايران هرگز از اين شعله‌ها ويران» در اين ابيات، تكيه شاعر بر نيروي دروني مردم و سرمايه‌هاي معنوي جامعه ايراني آشكار است. او سرزميني را تصوير مي‌كند كه در برابر دشواري‌ها، از باورها و ارزش‌هاي خود نيرو مي‌گيرد: «حسين است و يقين و شور بسم‌اللهِ مجرِي‌هاچرا بايد گريزد كشتي اين مردم از توفان»🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد▪️ @sheardoost