*شاعري كه عرفان را در آيينه وطن بازتاب داد▪️ علي‌اصغر شعردوست*در كوير خشك يزد، در روستاي شوركي ميبد و در سال ۱۳۴۱ به دنيا آمد. بعدها شعرش را با آبِ چشمه‌سارهاي عرفان آبياري كرد و درختِ كلماتش را در خاك دلدادگي به اين سرزمين نشاند. زكريا اخلاقي، از همان نوجواني راه تحصيل علوم ديني را برگزيد و در حوزه‌هاي علميه ميبد، يزد و قم، با متون كهن انس گرفت. اما در كنار اين مسير، در جلسات ادبي دفتر تبليغات اسلامي و حوزه هنري، با چهره‌هايي آشنا شد كه شعر را از قفسِ سنت بيرون كشيده و به كوچه‌هاي تازه مي‌بردند: قيصر امين‌پور، علي معلم، احمد عزيزي، سلمان هراتي و نصرالله مرداني. از اين همنشيني‌ها، شاعري پديد آمد كه تركيب‌سازي‌هاي بديع، قافيه‌هاي ناآشنا و تصاوير خيال‌انگيز را با رويكردي عرفاني درآميخت و سبكي يافت كه ادامه‌اي بر راهي تازه بود نه تقليدي از پيشينيان.او در تصويرسازي و تركيب‌سازي، وامدار نصرالله مرداني است و در طبيعت‌گرايي عرفاني، از سهراب سپهري تاثير پذيرفته است. اين دو بال در شعر زكريا اخلاقي پروازهايي رقم زده‌اند كه گاه خواننده را از كوير خشك يزد به باغ‌هاي سرسبز خيال مي‌كشانند و گاه او را در فضايي ميان عرفان و حماسه، ميان زمين و آسمان، به تامل وا مي‌دارند. در سروده‌هايش، «شهادت» شبيه عروج و ملاقات با دوست است؛ شهيد با پيراهني سپيد كه بوي سيب مي‌دهد و تسبيح و مهر و قرآن در جيب، راهي سفري مي‌شود كه در آن، دست دعا به آسمان دارد و دلش در آرزوي وصال، بي‌تاب است: «چون لاله شكفته، صفايي عجيب داشتمثل شكوفه، رايحه‌اي دل فريب داشتوقتي كه رفت، مثل شهيدان كربلاپيراهني سپيد پر از بوي سيب داشتچشمش پر از طراوت سبز حضور بودروحي بلند و حال و هوايي غريب داشتهمراه عاشقان شهادت، شب عروجدست دعا به سنگر امّن يجيب داشترفت و به توشه سفر آسماني‌اشتسبيح و مُهر و شانه و قرآن به جيب داشتخونين كفن به كوي ملاقات دوست رفتدر آرزوي وصل، دلي بي‌شكيب داشت» در اين قطعه، شهادت چنان با تصاويري از بوي سيب، طراوت سبز و شب عروج درآميخته كه ديگر نمي‌توان مرز ميان خاك و افلاك را تشخيص داد. شهيد، با همان توشه‌اي كه از دنيا برمي‌گيرد - تسبيح، مهر، شانه و قرآن -راهي سفري مي‌شود كه در آن، «دلي بي‌شكيب» و در آرزوي وصل دارد با سنگري همچون «دست دعا». اخلاقي در اين تصوير، شهادت را از قالبي تلخ و غم‌انگيز بيرون آورده و در هاله‌اي از نور و بوي بهشت نشانده است.وداع با شهيد در ادامه، چنان به تصوير كشيده شده كه گويي خود شاعر در آن مجلس بدرقه حاضر بوده است: «مثل گل بدرقه كرديم تني تنها راو سپرديم به خاك آن همه خوبي‌ها رامي‌نشستيم به دامان تبسم‌هايشمي‌گرفت از همه سو حسن سلوكش، ما رانيمه شب‌ها با دستان بهارانگيزشآب مي‌داد سحرخيزترين گل‌ها راتا خدا قامت بر قامت او مي‌بستيممي‌كشانيد به آن سوي افق‌ها ما راآسماني‌تر از آن بود كه ما فهميديمجانب خاك نبست آينه بالا رااين شهيديه پر از لاله و گل خواهد ماندكه در آميخته هم‌صحبتي دريا را»شهيديه، زادگاه شاعر، در اين تصوير به نمادي از پيوند زمين و آسمان بدل مي‌شود؛ جايي كه لاله و گل با همصحبتي دريا درآميخته‌اند. اين نگاه عرفاني، مرز ميان خاك و افلاك را برمي‌دارد و از دلِ طبيعت، تصاويري از جاودانگي مي‌آفريند. در اين جهان‌بيني، مرگ نه يك پايان كه «گشودن آينه بالا» به سوي افق‌هاي دور است.اخلاقي در سروده‌هاي ديگرش، چشم‌اندازي گسترده‌تر به زندگي و مقاومت دارد. در قطعه‌اي بلند، با زباني كه گاه به سهراب سپهري نزديك مي‌شود وگاه از او فراتر مي‌رود، از زندگي جاري و بهار پرطرب مي‌گويد، اما در ميانه همان شادابي، از سنگ‌هايي كه در دست‌ها آواز مي‌خوانند و قدسي كه تنها نيست، سخن به ميان مي‌آورد: «زندگي جاري است، در سرود رودها شوق طلب زنده استگل فراوان است، رنگ در رنگ اين بهارِ پر طرب زنده استخاك، حاصلخيز، باغ‌هاي روشنِ زيتون، بهارانگيزدشت‌ها شاداب، در شكوه نخل‌ها ذوق رطب زنده استچون شب معراج، قبله‌گاهِ دوردستِ ما گل‌افشان استوادي توحيد، در وفور چشمه‌هاي فيض رب زنده استآفتاب فتح، بر فراز خانه پيغمبران پيداستصبح نزديك است، صبح در تصنيف‌هاي نيمه شب زنده استلحظه‌ها سرشار، جلوه‌هاي عشق در آيينه‌ها زيباستعاشقان هستند، شعرهاي عاشقانه، لب به لب زنده استخيمه در خيمه، لاله داغ شهيدان روشن است اماگريه‌ها خندان، شادماني‌ها در اين رنج و تعب زنده است🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد ▪️ @sheardoost