*شمس‌لنگرودي وطن در آينه باران و كودكي ▪️ علي‌اصغر شعردوست* شمس‌لنگرودي در جهان شعري خود، راهي آرا

*شمس‌لنگرودي وطن در آينه باران و كودكي ▪️ علي‌اصغر شعردوست* شمس‌لنگرودي در جهان شعري خود، راهي آرام و صميمي براي ديدن انسان و زندگي برگزيده است، جهاني كه در آن، يك تصوير ساده مي‌تواند دريچه‌اي به سوي احساس‌هاي عميق بگشايد. باران، پنجره، كودكي، كوچه و خاطره‌هاي…در شعر او، اين احساس در چند سطر كوتاه آشكار مي‌شود: «مي‌گويي چرا غمگيني!من آينه تواماي وطن» در اين گفت‌وگوي كوتاه، شاعر و وطن در برابر يكديگر قرار نمي‌گيرند، به هم نگاه مي‌كنند. وطن در چهره انسان ديده مي‌شود و انسان، بخشي از سرنوشت خويش را در سرنوشت سرزمينش بازمي‌يابد.اين همان رابطه‌اي است كه در بسياري از شعرهاي شمس‌لنگرودي آرام و بي‌هياهو جريان دارد؛ رابطه‌اي ساخته‌ شده از مهر، دلبستگي و سال‌هايي كه انسان با يك زبان و يك فرهنگ زندگي كرده است.شمس‌لنگرودي، وطن را در تصويرهاي پرهياهو جست‌وجو نمي‌كند. ايران در شعر او در همان لحظه‌هاي ساده‌اي حضور پيدا مي‌كند كه انسان با گذشته خود روبه‌رو مي‌شود؛ در باراني كه بوي كودكي دارد، در صدايي كه شعري را زمزمه مي‌كند و در آينه‌اي كه چهره انسان را به ياد ريشه‌هايش مي‌اندازد. شايد شيريني شعر او از همين جا مي‌آيد؛ از اينكه راه رسيدن به معنا را از ميان زندگي عبور مي‌دهد و وطن را در نزديك‌ترين جاي ممكن، در جان انسان، به تماشا مي‌گذارد.🔗 لینک یادداشت در وبسایت روزنامه اعتماد ▪️ @sheardoost