همه هست آرزویم كه ببینم از تو روییچه زیان تو را كه من هم برسم به آرزویى؟به‌ كسی جمال خود را ننموده‌‏

همه هست آرزویم كه ببینم از تو روییچه زیان تو را كه من هم برسم به آرزویى؟به‌ كسی جمال خود را ننموده‌‏اى و بینمهمه‌جا به‌هر زبانى، بوَد از تو گفت‌وگویىغم و درد و رنج و محنت همه مُستعدِّ قتلمتو ببُر سر از تنِ من، ببَر از میانه، گویىبه رهِ تو بس‌كه نالم، ز غمِ تو بس‌كه مویمشده‌‏ام ز ناله نالى، شده‌‏ام ز مویه مویىهمه خو‌ش‌دل این‌که مطرب بزند به تار، چنگیمن از آن خوشم كه چنگى بزنم به تارِ مویىچه شود كه راه یابد سوىِ آب، تشنه‌کامى؟چه شود كه كام جوید ز لب تو، كام‌جویى؟شود این‌كه از ترحّم، دمى اى سحاب رحمتمنِ خشک‌لب هم آخِر ز تو تَر كنم گلویى؟بشكست اگر دل من، به فداى چشمِ مستتسرِ خُمّ مى سلامت، شكند اگر سبوییهمه موسمِ تفرّج، به چمن روند و صحراتو قدم به چشمِ من نِه، بنشین كنارِ جویى!نه به باغ ره دهندم، كه گلى به كام بویمنه دِماغِ این‌كه از گل شنوَم به كام، بوییز چه شیخِ پاک‌دامن، سوىِ مسجدم بخوانَد؟رخِ شیخ و سجده‌‏گاهى، سرِ ما و خاکِ كویىنه وطن‌پرستی از من به وطن نموده یادینه ز من کسی به غربت بنموده جست‌وجوییبنموده تیره‌روزم، ستمِ سیاه‌چشمىبنموده موسپیدم، صنمِ سپیدرویىنظرى به سوىِ «رضوانىِ» دردمندِ مسكینکه به‌جز درت، امیدش نبوَد به هیچ‌سویى‏#فصیح‌الزمان_شیرازی🌱🌹