حرف که می‌زنی انگارسوسنی در صدایت راه می‌رودحرف بزنمی‌خواهم صدایت را بشنومتو باغبان صدایت بودیو خنده‌اتدسته‌ی کبوتران سفیدیکه به یکباره پرواز می‌کنند.تو را دوست دارمچون صدای اذان در سپیده‌دمچون راهی که به خواب منتهی می‌شودتو را دوست دارمچون آخرین بسته‌ی سیگار در تبعیدتو نیستی و هنوز مورچه‌هاشیارگندم را دوست دارندو چراغ هواپیما در شب دیده می‌شودعزیزمهیچ قطاری وقتی گنجشکی را زیر می‌گیرداز ریل خارج‌ نمی‌شودو منگوزنی که می‌خواستبا شاخ‌هایش قطاری را نگه دارد.غلامرضا‌بروسان