.« قهر ، قهر ، تا روزِ قیامت »این زیباترین دروغِ کودکی هایمان بودقرار بود مثلاً دلخوریِ مان تا ابد ک

.« قهر ، قهر ، تا روزِ قیامت »این زیباترین دروغِ کودکی هایمان بودقرار بود مثلاً دلخوریِ مان تا ابد کِش بیایداما با یک «ببخشید» سر و تهِ قضیه هم می آمد ودوباره مشغولِ بازی می شدیمانگار هم نه انگار ، که قهر کرده بودیم !بچگی ها ، در همین سادگی اش قشنگ بود .امان از این بزرگ شدن ...امان از این قهر هایِ بی صدایِ طولانی !حالا قهرِ مان را جار نمی زنیم ،خیرِ سرِمان مثلاً متمدن شده ایم ...خیلی بی صدا می رویماما برای همیشه ... اما بدونِ بازگشت ‌‌...دلمان هم خوش است که بزرگ شده ایم !نرگس صرافیان طوفان.